Stašreyndarvillur ķ dómi Hérašsdóms Reykjavķkur ķ erfšamįli fjölskyldu minnar.

Ég skil vel aš žiš viljiš ekki kaupa į fullu verši fullyršingu mķna aš dómar bęši Hérašsdóms Reykjavķkur og Hęstaréttar Ķslands hafi veriš gróf viljandi dómsmorš, orš tapsįrs manns frį ykkur séš.

En reynum annaš sjónarhorn, žraut sem žiš getiš ekki tapaš. Lįtum reyna į hver žķn réttarvitund er sem leikmanns/konu eša žį bara leikmanneskju. Ef aš žś ert lögmašur bara betra, lįttu mig hvaš žér finnst ikjarval@gmail.com.

Žegar dómur Allans V. Magnśssonar ķ Hérašsdómi Reykjavķkur var birtur 3. Janśar 2007 fann ég tvęr stašreyndarvillur ķ dómnum.

Ég sendi tölvupóst til lögmanns fjölskyldunnar allur upp vešrašur, mķn réttarvitund, aš ef aš reipiš slitnaši, gengi sį hengdi laus, aš žar meš vęri dómurinn ógildur og žyrfti aš gera hann upp į nżtt, alla veganna aš eitthvaš formlegt ferli fęri ķ gang:

Delhi N.Y. 11. jan 2007.
Sęll Kristinn. Ętla aš hringja ķ žig ķ dag žegar žś lest žetta. Fann tvö alvarleg mistök ķ dómnum sem žś hefur kannski tekiš eftir. Tala viš žig vonandi dag žegar žś fęrš žetta. Bestu Ingimundur

Ég gekk svo śt frį žvķ aš žetta formlega ferli fęri af staš žó aš ég leikamašurinn vissi ekki hvernig, žetta örugglega gerst įšur. Aušsjįanlegar stašreyndarvillur og augljóst aš engin vissi hvaša įhrif žęr hefšu haft į žį sem voru aš vinna meš stašreyndir mįlsins til žess aš komast aš nišurstöšu.

Gekk bara śt frį žvķ aš žaš yrši aš tekiš į žessu formlega, einhver lög um slķkt einhverstašar. En ég ašeins leikmašur, ķ raun lamb leyddur til slįtrunar ķ réttarkerfi sem ég trśši ennžį į žessum tķma ķ barnatrś minni.

Eitt vandamįliš aš žó aš ég vęri aš reka mįliš jafnvel gegn vilja systkina minna, var ég ekki skrifašur fyrir mįlinu, móšir mķn og fręnka. Og žó svo aš lögmenn vęru į mķnum vegum, žurftu žeir ekki aš gera sem ég vildi.

Lögmašur fjölskyldunnar hafši svo samband viš Hérašsdóm Reykjavķkur og žessu breytt ķ kyrržey, engin yfirlżsing frį Hérašsdómi eša lögmanni fjölskyldunnar, ekkert.

Eina skiptiš sem fjölmišlar į Ķslandi sżndu mįlinu einhvern įhuga var žegar žaš fór ķ gegnum Hérašsdóm Reykjavķkur, eftir žaš allt žaggaš. Viš veršum aš įlykta aš einhver blašamašurinn hafi fariš yfir dóminn og žessar stašreyndarvillur ruglaš viškomandi, en engin lįtinn vita aš žessar stašreyndarvillur voru ķ dómnum!

Og žį žrautin:

  • Žegar mér finnst aš žessum villum hafi veriš komiš fyrir viljandi til žess aš villa um fyrir blašamönnum, er žaš naušhyggja ķ mér?
  • Žegar mér finnst aš žaš hefši įtt aš taka į žessu formlega, Hérašsdómur Reykjvķkur aš gefa śt opinbera yfirlżsingu um stašreyndarvillur ķ dómnum, er žaš naušhyggja ķ mér?
  • Žegar ég segi aš engin viti aušvitaš hvenęr žessar stašreyndarvillur uršu til eša hvaša įhrif žęr höfšu į žį sem dęmdu ķ mįlinu, er žaš rétt hjį mér?

 Žį žurfti aš finna žessar stašreyndarvillur ķ upphaflega dómnum og bera saman viš žaš sem hefur veriš į vef Hérašsdóms Reykjavķkur öll žessi įr, tékkaši aldrei į žvķ. Mķn handvömm kannski, en ég vissi ekki fyrr en mörgum įrum seinna aš dómurinn vęri į netinu og gekk bara śt frį aš žetta hefši veriš lagaš, lögmenn séš um aš žetta vęri ķ lagi.

 Svo ég fór į vefinn og las dóminn į vefsķšu Hérašsdóms Reykjavķkur og viti menn, ašeins ein stašreyndarvillan leišrétt į sķnum tķma, hin ennžį ķ dómnum žegar žś lest žetta. Viš veršum aš įlykta aš žessi villa hafi veriš fyrir framan žį alla 5 Hęstaréttardómara sem lįsu dóminn aušvitaš nįkvęmlega og svo fariš žannig til Mannréttindardóms Evrópu žegar hann vķsaši mįlinu frį, ekki aš ég viti hvar eša hvernig žessi villa endaši hvar.

 Hérna er dómurinn į vef Hérašsdóms Reykjavķkur ķ dag

 Hérna meš mķnum leišréttingum.

 Og žį fjórša spurningin:

 Nauhyggja ķ mér?

Ég ętla svo aš hafa samband viš lögmann minn į Ķslandi og bišja um aš formlegt ferli verši sett į staš um aš ógilda dóm Hérašsdóms Reykjavķkur ķ erfšamįli fjölskyldu minnar og žį réttaš aftur, ekki aš halda ferlinu įfram aš bišja um endurupptöku.

Fimmta spurning:

Gjörsamlega śt ķ hött?

Ég žykist nokkuš viss um aš lögmašur minn muni ekki vera į sömu skošun, vilji keyra ķ tapaša endurupptökubeišni, en viš sjįum til.

Mķn afstaša, aš annaš hvort förum viš ķ ferli meš aš ógilda dóm Hérašsdóm Reykjavķkur sem var alltaf dómsmorš, eša aš viš hęttum žessu rugli, ekki til neins aš berja hausnum viš stein ķ réttarkerfi sem reynir ekki einu sinni aš gera rétt! En eins og ég sagši, sjįum til hver višbrögšin verša. Žiš getiš svo haft samband viš mig į ikjarval@gmail.com.

Glešilegt nżtt įr.


Jóhannes Kjarval listmįlari og erfšamįl fjölskyldu minnar.

Svo hve margir į Ķslandi vita aš vinnustofa eins įstsęlasta listamanns žjóšarinnar var tęmd leynilega af Reykjavķkurborg örfįum vikum įšur en aš hann var sviptur sjįlfręši og lokašur į inni į gešdeild žar sem hann var til daušadags?

1% žjóšarinnar, 5%, 10%? Fleiri kannski? Ekki aš žaš skipti mįli, 3  ęttu aš vera nóg svo aš öll žjóšin viti og sętti sig ekki viš žaš, Jóhannes Kjarval listmįlari einn helsti listamašur žjóšarinnar og veršur žaš lķklegast um alla framtķš eins lengi og Ķsland veršur til.

Ég segi og hef sagt ķ mörg įr, aš allir sem eigi aš vita ķ stjórnkerfinu, réttarkerfinu, listamenn, allir į Ķslandi, viti aš listamašur var ręndur af Reykjavķkurborg žegar hann var varnarlaust og veikburša gamalmenni, vélašur til žess aš leifa žeim aš tęma vinnustofu sķna.

Žetta vita allir sem eiga aš vita, aš ekkert er til frį afa um aš hann hafi gefiš eitt eša neitt til Reykjavķkurborgar. Nema žį uppdiktašur munnlegur leynilegur gjafagerningur og einu vitnin žyggendurnir sjįlfir!

Engin lagastoš samkvęmt ķslenskum lögum um aš žetta hafi veriš gjöf, munnlegir gjafagerningar žurfa aš fullnęgja vissum lagalegum skilyršum sem žessi gerši aldrei. Ef aš hann geršist yfirleitt sem ég stórefast um en aukaatriši, žetta vita allir į Ķslandi sem eiga aš vita!

Ég endurtek, allir sem eiga aš vita į Ķslandi vita, en samt lįtiš standa. Ég hef lķka sagt, aš žessi vitneskja grafi undan sišferšisvitund žjóšarinnar, ein skżringin aš Ķsland er ķ žessum ógöngum sišferšislega.

Og žį hvį sumir en ašrir ekki „ógöngum hvaš?“ Eru žaš ekki sišferšislegar ógöngur žjóšar aš vera gripin ķ aš mśta rįšamönnum fyrrverandi nżlendu ķ Afrķku, Icesave, Bresk hryšjuverkalög sett į landiš, Ķsland komiš į grįtt svęši ķ bankamįlum, gķfurlegar eignarfęrslur eftir hruniš frį eignaminni til žeirra sem ķ raun settu žjóšina į hausinn og margt fleira? Sišferšislegar ógöngur réttnefni!

En įšur en aš viš höldum įfram, förum yfir Hęstaréttardóminn sem mörg ykkar nota til žess aš leiša žetta hjį ykkur „5 Hęstaréttardómarar vissu aušvitaš hvaš žeir voru aš gera!“.

Žessi meinti munnlegi leynilegi gjafagerningur sem börn Kjarvals vissu ekki einu sinni af, į aš hafa gerst 7. Nóvember 1968 og afi kominn į gešdeildina sviptur sjįlfręši seinast ķ janśar žann vetur. Ekkert skriflegt til frį afa, ekkert skriflegt hjį Reykjavķkurborg um aš hafa fengiš žį žessa mestu gjöf gefna į Ķslandi um alla tķš, ekkert!

Og sem meira er, einu meintu vitnin aš žessum leynilega munnlega gjafagerningi, žeir sem žįšu meinta gjöf. Geir Hallgrķmsson žį Borgarstjóri, sem segir svo nokkrum įrum seinna „aš hann muni ekki hvernig žetta bar aš“ og svo Alfreš Gušmundsson starfsmašur Reykjavķkurborgar, dyggastur allra dyggra Sjįlfstęšisflokksmanna, nema ef vera skyldi Žorvald Žorvaldsson leigubķlstjóra sem kemur viš sögu. En Žorvaldur bar sannanlega ljśgvitni fyrir Hérašsdómi Reykjavķkur sem ekkert var gert meš. Ekki tališ tiltökumįl į Ķslandi aš ljśga undir eiš ķ réttarsal, sagt mér af ķslenskum lögmanni sem neitaši aš fylgja žvķ eftir!  

Vitnisburšur Žorvaldar lįtinn skipta mįli ķ dómi Hérašsdóms Reykjavķkur „aš afi hefši talaš um vilja sinn aš gefa Reykjavķkurborg viš Žorvald“. Žorvaldur svo skrifašur śr dómi Hęstaréttar, žegar sżnt var aš hann hafši ekki sagt satt um tengingu sķna viš Reykjavķkurborg, hvaš žį Sjįlfstęšisflokkinn!

Dómarnir bęši ķ Hérašsdómi og Hęstarétti, voru ekki ašeins dómsmorš, heldur gróf, augljós og viljandi dómsmorš sem öll žjóšin stendur svo į bak viš, ekkert annaš en sišferšislegt gjaldžrot heillar žjóšar frį mér séš.

Nś er ég ekki aš segja aš žetta sé žér mikiš mįl, lķklega ekkert mįlverk eftir afa į žķnum veggjum og žś ekki fariš į Kjarvalsstaši. En hvaš finnst žér žį um aš Forseti Ķslands lįti hengja upp mįlverk eftir afa og flytji allan sinn bošskap til žjóšarinnar fyrir framan žetta mįlverk? Forsetinn og fjölskylda hans svo alla daga innan um hönnun pabba į Bessastöšum. Hvaš er žaš annaš en botnlaus sišblinda, ķslenskur sjśkdómur af žvķ er viršist?

Hvaš meš Forsętisrįšherra Ķslands sem lętur keyra mįlverk eftir afa til Keflavķkur til žess aš hafa fyrir aftan sig žegar hśn mętir varaforseta Bandarķkjanna, tilgangurinn aš setja viršingarblę į fundinn. Veit hśn ekki af žessu mįli? Hvaš er žaš annaš en botnlaus sišblinda, sišblindur forsętisrįšherra sišblindrar žjóšar?

Jón Steinar Gunnlaugsson sendi mér žennan tölvupóst fyrir įri:

Sęll Ingimundur.

Ég er bśinn aš lesa žennan dóm yfir, bęši hérašsdóm og dóm Hęstaréttar.

Dómurinn er aš mķnum dómi rangur.

Gjafžegi žarf aš sanna aš gefiš hafi veriš.

Žegar gefandi er gamall veikburša mašur og gjafžegi opinber stofnun eins og Reykjavķkurborg ęttu kröfurnar um sönnun aš vera strangar.

Aš mķnum dómi geta žęr ekki falist ķ svona vitnisburšum eins og žarna var lįtiš duga.
Borgin hefši įtt aš žurfa aš tryggja sér žessa sönnun meš gjafabréfi, sem gamli mašurinn hefši skrifaš undir.

Žrįtt fyrir eindregiš įlit mitt ķ ofangreinda įtt, mun ég ekki aš svo stöddu skrifa um žetta mįl, hvaš sem sķšar kann aš verša.

Nś um stundir einbeiti ég mér aš žvķ aš reyna aš koma fram endurbótum į gatslitnu dómskerfinu.

Ég talaši viš Kristinn og heyršist hann jafnvel hyggja į skrif į nęstunni žegar hęgist um hjį honum.

Sjįum til.

Meš kvešju, Jón Steinar

 Žaš aš Jón Steinar f.v. Hęstaréttardómari sér svo ekki įstęšu til žess aš segja žetta opinberlega er aftur žessi sišblinda, einhver vöntun ķ ungri žjóš.

Viršist aš Jóni Steinari finnist ķ lagi aš lįta žessa skošun ķ ljós viš mig prķvat, en svo aš žegja um žaš į opinberum vettvangi, žessir dómar um einn mesta listamann žjóšarinnar sem var ręndur ķ ellinni af hinu opinbera.

Gengur bara ekki upp, Jón Steinar mašur sem vill aš hann sé tekinn alvarlega um réttarmįl į Ķslandi. En Jón Steinar veit kannski hvaš honum er hollt, aš žaš mį ekki fjalla um žetta mįl opinberlega.

Nema sem er lķka, aš mörgum į Ķslandi finnst ekki aš fjölskylda mķn eigi aš fį réttlęti eins leišilegt og žaš er kannski, Kjarval eign žjóšarinnar ef ekki Reykjavķkurborgar, en ekki fjölskyldu hans.

Nśna er mįl į mķnum vegum aš ķlengjast ķ Hérašsdómi Reykjavķkur um hvort eigi aš skipa matsmann til žess meta dagbók Gušmundar Alfrešssonar, son Alfrešs Gušmundsonar meints vitnis aš meintum leynilegum munnlegum gjafagerningi afa 1968. Ķslenskur Sérfręšingur žegar gefiš įlit sitt aš hśn hafi ekki veriš skrifuš 1968. Sleppum aš ekkert er ķ dagbókinni um aš Gušmundur hafi veriš višstaddur žennan meinta munnlega leynilega gjafagerning, segir ķ dabókinni:

Skólinn „óskiljanlegt“ frķ ķ sögu, lęrši ķ allan dag. Ķ dag kl. 14 afhenti Jóhannes Kjarval Geir Borgarstjóra aš gjöf nokkra tugi teikninga įsamt kössum ofan af hįalofti hjį sér sem ķ voru bękur, blöš, flatkökur, żmis skrif og riss……………..

Žaš aš žetta voru meira en 5000 verk ekki nefnt, en dagbókin varš svo höfuš sönnunargagniš fyrir dómstólum į Ķslandi um aš žetta hefši veriš gjöf til Reykjavķkurborgar.

En vitnisburšur Gušmundar Alfrešssonar og dagbók hans įttu aš sjįlfsögšu aldrei aš verša afgerandi sönnunargögn, hvorki ķ dómi Hérašsdóms Reykjavķkur né ķ dómi Hęstaréttar, Gušmundur tengdur ķ bak og fyrir. Ekki rétt, hvorki sišferšislega né lagalega og žess vegna bįšir dómarnir gróf viljandi dómsmorš.

Gušmundur sagši svo ķ Hérašsdómi įratugum seinna aš hann hefši veriš višstaddur. Eitthvaš sem engin vissi fyrir žann tķma, ekki Reykjavķkurborg, engin, hvergi komiš fram fyrr.

Svo veršur réttaš ķ mįlinu og annaš hvort leifir dómari matsmįlinu aš halda įfram og ég žį borgunarmašurinn, eša aš dómari vķsar žvķ frį aš kröfu Reykjavķkurborgar og ég krafinn borgunnar į kostnaši Reykjavķkurborgar, fyrir utan aušvitaš kostnaš viš minn eigin lögmann, śrskuršur dómara žį žrišja dómsmoršiš!

Eini rétti śrskuršur dómara aš vķsa mįlinu frį į žeim grundvelli aš žaš skipti ekki mįli hvort aš dagbókin er skrifuš 1968 eša 1982, aš dagbókin hefši aldrei įtt aš verša sönnunargagn um eitt eša neitt ķ bįšum dómum, frekar en vitnisburšur Gušmundar og žį komin grundvöllur fyrir beišni um endurupptöku.

Annaš mįl aš rannsóknin į dagbókinni ętti aušvitaš aš vera lögreglumįl. Skil ekki hvers vegna, aš žegar žetta įlit višurkennds sérfręšings į Ķslandi kom fram, aš Lögreglunni var ekki tilkynnt um žaš og rannsóknin žar meš į hennar vegum.

En samkvęmt fyrri reynslu munu allir ķ réttarsal standa saman um aš keyra rugliš įfram og komast upp meš žaš meš hjįlp fjölmišla, réttarkerfisins, rįšamanna og frį mér séš allri žjóšinni. Sišferšislega gjaldrota žjóš og ég geri mér enga von um aš ég né fjölskylda mķn fįi réttlęti.

Žöggunin er voldugt alvöru stjórnsżslutęki į Ķslandi. Allir sem vilja vera meš verša aš vita um hvaš mį fjalla og hvaš ekki. Um leiš og einhver fer yfir žetta ósżnilega strik, žurrkar valdiš viškomandi śt, ekki til žar ķ frį į Ķslandi.

Allir ķ stjórnsżslunni taka svo žįtt ķ žessu, alveg sama ķ hvaša stjórnmįlaflokki, hvar ķ embęttiskerfinu eša į hvaša fjölmišli. Verša aš taka žįtt, vališ annaš hvort innanbśšarmenn eša ekki aš vera til.

Valdiš og embęttismannakerfiš hefur svo leikiš žann ljóta leik ķ gegnum įrin aš gera žį sem eru veikari fyrir ķ fjölskyldunni talsmenn hennar. Til margra įra eldri bróšir minn sem įtti allt sitt undir į Ķslandi og nśna systir mķn, ein okkar eftir heima.

Į Hönnunarsafni Ķslands er žetta um fjölskyldu mķna ķ tķmalķnu sżningarinnar um föšur minn:

1970 Sveinn Kjarval og eiginkona hans įsamt tveimur yngstu börnunum flytja bśferlum til Danmerkur og setjast aš į Noršur- Jótlandi. Sveinn hafši tekiš įstfóstri viš  Ķsland en gat ekki hugsaš sér aš bśa žar įfram eftir umdeilt mįl žegar fjöldi verka śr vinnustofu föšur hans, Jóhannesar S. Kjarval listmįlara, voru fjarlęgš įn vitundar fjölskyldunnar og komiš fyrir til varšveislu hjį

Reykjavķkurborg. Žetta atvik įtti sér staš įriš 1968 og reyndist Sveini og fjölskyldu mikiš įfall.  

Mér sent žetta fyrir nešan žegar ég lét vita aš ég tęki ekki žįtt ķ einu eša neinu um fjölskyldu mķna į Ķslandi nema aš žaš vęri fjallaš um hvernig var nķšst į henni og hśn hrakin śr landi:

Į sżningunni veršur tķmalķna žar sem kemur fram aš įstęša žess aš Sveinn flytur til Danmerkur įriš 1970 hafi veriš sś aš hann var ósįttur viš hvernig nęr 5000 verkum föšur hans voru fjarlęgš śr vinnustofu listmįlarans įn vitundar fjölskyldunnar og komiš fyrir til varšveislu hjį Reykjavķkurborg.

Ég lżsti yfir įnęgju minni, sérstaklega vegna žess aš žetta meš 5000 verkin vęri frį mér, ég fyrst opinberaš žį tölu. Sżndi žeim svo fram į aš žetta vęri ekki rétt (skżrt ķ žessari grein) og hvers vegna. Engu samt breytt og ég  viss um aš žetta meš 5000 verkin var fjarlęgt vegna žess aš žeim varš ljóst aš žaš fęri yfir žetta strik sem engin į Ķslandi mį fara yfir.  

Ég leitaši į netinu aš umfjöllun um sżninguna į Hönnunarsafni Ķslands um pabba og fann žetta, „Lestrarklefinn“ og svo vištal viš forstöšukonu Hönnunarsafnisns. Fleiri manns sem hljóta aš kallast mešlimir „menningar elķtu“ Ķslands aš ręša sżninguna fram og aftur, fyrir utan aušvitaš fréttamennina sjįlfa.

 Öll žeirra hljóta aš hafa séš žessa tķma lķnu eša vita um erfšamįl fjölskyldunnar, en ekkert žeirra minntist į žaš einu orši eša hvers vegna foreldrar mķnir flśšu land. Ekki eitt žeirra, samsęriš allt um lykjandi og žaš sannleikur, allir aš taka žįtt ķ žessari žöggun!

Svo hvaš į ég aš gera meš žessa lķfreynslu mķna? Ef aš ég er sįr og illur, hvaš žį meš foreldra mķna, hvernig fór žetta meš žau? Svo ert žaš žś, finnst žér žetta ķ lagi og hvaš gerir žś meš žķna upplifun, žegir ķ žeirri von aš ég gefist upp? Fari fyrir ęttarstapann sem foreldrar mķnir og žżfiš žį žitt og ykkar, er žaš planiš?

Veit ég aš óréttlętiš er margt ķ žessum heimi og ég hefši alltaf sętt mig viš dóm sem reyndi aš gera rétt, ekkert mannanna verk fullkomiš. En hvaš į ég aš gera meš aš heilli žjóš finnist ķ lagi aš lįta žessi dómsmorš og rįn standa?

Ég reyni svo hvern einasta dag aš lįta žetta ekki fara inn į mig og žessi skrif mér mikil sįlarbót. Héšan ķ frį mun ég senda frį mér hvern pistilinn į fętur öšrum meš bśverkunum ķ žeirri von aš einn lesi, ekki ķ spilinum aš gefast upp.

Žykist vita aš margir ašrir į Ķslandi hafi žessa sömu reynslu, getur ekki veriš ašeins aš mķn fjölskylda hafi veriš beitt žessu óréttlęti, hljóta aš vera ašrir sem hafa sįrt um aš binda og svo allt žaggaš hjį sišblindri žjóš.


Sveinn Kjarval į Hönnunarsafni Ķslands.

Nśna stendur yfir sżning į hönnunarstarfi föšur mķns Sveins Kjarval ķ Hönnunarsafni Ķslands. Įnęgjulegt aš honum sé sżnd žessi viršing į hundraš įra afmęli sķnu eftir aš vera hrakinn śr landi ķ lifanda lķfi.

Fékk žessa grein ekki birta ķ Morgunblašinu og ekki hollt sįlarlķfinu aš reyna aš komast framhjį ķslenskum blašamönnum, hlišvöršum ķslenskrar žjóšfélagsumręšu, žöggunin žeirra leišarljós:

Ķ dag erum viš žrjś börn pabba af fimm lifandi, Kolbrśn į Ķslandi, ég ķ Bandarķkjunum og Marķa ķ Danmörk.  Žaš var haft samband viš mig frį Hönnunarsafni Ķslands vegna žessarar sżningar en ég tek ekki žįtt ķ neinu į Ķslandi sem kemur aš fjölskyldu minni. Ętla ekki ķ neina slagi viš systur mķnar og žęr gera sem žęr vilja, en skrifa bara ekki undir neitt eša samžykki.

Fannst samt rétt aš ég segši žeim į Hönnunarsafninu hvers vegna, aš žaš žyrfti segja rétt frį erfšamįli fjölskyldu minnar og hvaš geršist. Žau gętu svo tślkaš žaš eins og žau vildu, žyrfti ašeins aš vera rétt og sannleikur, aš ég tęki ekki žįtt ķ žessari žöggun sem er į Ķslandi og hefur veriš ķ įratugi um fjölskyldu mķna. Mér var svo sendur sį hluti Tķmalķnunnar į sżningunni sem fjallar um žennan tķma žegar foreldrar okkar flżja land:

1970 Sveinn Kjarval og eiginkona hans įsamt tveimur yngstu börnunum flytja bśferlum til Danmerkur og setjast aš į Noršur- Jótlandi. Sveinn hafši tekiš įstfóstri viš  Ķsland en gat ekki hugsaš sér aš bśa žar įfram eftir umdeilt mįl žegar fjöldi verka śr vinnustofu föšur hans, Jóhannesar S. Kjarval listmįlara, voru fjarlęgš įn vitundar fjölskyldunnar og komiš fyrir til varšveislu hjį Reykjavķkurborg. Žetta atvik įtti sér staš įriš 1968 og reyndist Sveini og fjölskyldu mikiš įfall.  

Vandamįliš bara aš žetta er ekki rétt, vķsvitandi sögufölsun og žöggun, sérstaklega eftir aš ég benti žeim į žaš. Virkilega skammarlegt aš stjórnendur Hönnusafnsins ętla aš taka žįtt ķ žessari žöggun. Žykjast vera aš sżna föšur mķnum viršingu en ķ raun aš nķšast į minningu hans og fjölskyldu minnar meš žvķ aš fara ekki rétt meš stašreyndir, jafnvel eftir aš žeim var bent į žetta vęri ekki rétt.

Į vefsķšu Kjarvalsstaša stendur aš afi Kjarval hafi įnafnaš Reykjavķkurborg eignir sķnar. Rétt aš Reykjavķkurborg er meš žżfiš į Kjarvalsstöšum, en ekkert til frį afa um aš hann hafi įnafnaš Reykjavķkurborg eitt eša neitt, ašeins meintur munnlegur leynilegur gjafagerningur įn vitundar barna hans örfįum vikum įšur en aš afi er sviptur sjįlfręši og lokašur innį Gešdeild Borgarspķtalans žar sem hann var til daušadags, ekkert skriflegt til frį afa, ekkert!

.Įriš 1968 er Kjarval oršinn dżrlingur ķ lifanda lķfi į Ķslandi, fįir ķ dag skilja hvaš hann var žjóšinni kęr į žessum tķma. Rįšamenn ķ kringum hann til aš vera ķ ljómanum og allt reynt til aš einangra afa frį fjölskyldu sinni. Oršin įrįtta og hafši veriš ķ mörg įr. Hręšsla aš žvķ er viršist aš viš fjölskyldan stęlum afa. Kannski eitthvaš aš gera meš aš amma Tove var dönsk, ekki veit ég, en įrįtta var žaš.

Viš ķ fjölskyldunni sem bjuggum į Ķslandi vorum svo neydd til žess aš taka žįtt ķ žessu meš žvķ aš fara meš veggjum. Ég fékk fékk nafniš Ingimundur Kjarval sem barn og réš engu žar um, nafn sem fylgdi mér svo śt ķ žjóšfélagiš.

Veit ekki hvernig įhrif žaš hafši į systkini mķn aš bera žetta nafn, önnur įhrif į kvenfólk kannski, en ég veit aš ein systir mķn ķhugaši į tķmabili aš hętta aš nota ęttarnafniš, óvildin bara of mikil.

Vil minna į aš ég er eini karlmašurinn eftir ķ fjölskyldunni, bęši fašir minn og bróšir fóru langt fyrir aldur fram og mķn trś aš žaš hafi bara veriš žeim of erfitt aš bera žessa arfleiš ķ žjóšfélagi sem vildi ekki vita af okkur.

Betra aš beygja sig en brotna og kannski aš kvenfólk sętti sig betur viš žaš en stundum er ekkert val.

Žegar ég er 13 įra fer ég ķ nżjan skóla eins og oft įšur vegna hśsnęšisvandręša foreldra okkar. Skrįi mig sem Ingimund Sveinsson, lķklegast haldiš aš žį fengi ég aš vera ég.

Žetta kemst svo upp eftir nokkra daga og vekur athygli ķ skólanum. Ég er svo illa eineltur ķ žessum skóla og sannfęršur ķ dag aš žaš hafi mest veriš vegna žessa nafns, óvildin ķ garš okkar allstašar ķ žjóšfélaginu. Ef aš ég segši aš lögin um ęttarnöfn hafi veriš sett fjölskyldu minni beint til höfušs, er ég bara ekkert svo viss um aš žaš sé rugl ķ mér.

Ég er sannfęršur um aš 5 Hęstaréttardómarar frömdu žetta grófa dómsmorš ķ erfšamįli fjölskyldu minnar blindašir af žessari óvild. Viš fjölskyldan įttum ekki aš vera til og stór hluti Ķslendinga meš sterkar tilfinningar um žaš sem kemur fram ķ furšulegustu myndum.

Og ef aš žiš trśiš mér ekki, vil ég benda į aš žaš er engin tilviljun aš afi var settur į gjaldmišil žjóšarinnar, į frķmerkjum, aš mįlverk eftir hann er keyrt til Keflavķkur til žess aš reyna aš setja viršingarblę į fund Forsętisrįšherra viš varaforseta Bandarķkjanna og aš Forseti Ķslands stendur fyrir framan mįlverk eftir afa žegar hann įvarpar žjóšina. Žetta er arfleiš ķslensku žjóšarinnar žó aš sumir vilji gleyma henni ķ dag, saga sem margir ķ dag skilja ekki.

Žegar afi lést voru įętlanir um aš jaršsetja hann į Žingvöllum, žį annar Ķslendingurinn žar. Samkvęmt mķnum heimildum ekki gert vegna žess aš fjölskyldan hefši sett sig upp į móti žvķ, eitthvaš sem ég veit ekkert um, aldrei heyrt žaš innan fjölskyldunnar.

Ég segi stundum, aš afi hafi veriš einn žeirra sem gaf Ķslendingum sjįlfsöryggi til žess aš verša sjįlfstęš žjóš žegar tękifęriš kom, kannski djśpt tekiš ķ įrina en ekki fleipur ķ mķnum huga.

Hér er svo atburšarrįsin ķ kringum brottför foreldra minna žegar žau flśšu Ķsland, snżst um įriš 1968.

Žį er Alfreš Gušmundsson, einskonar vinur afa frį žvķ aš Alfreš var dyravöršur ķ Nżabķói og hleypti honum ókeypis inn ef aš žaš var plįss, oršinn nęrri opinber uppįpassari Kjarvals. Alfreš ķ fullu starfi hjį Reykjavķkurborg en séš ķ gegnum aš starf hans var aš hluta til oršiš aš hugsa um afa.

Žetta sumar er haldin sżning į eldri verkum Kjarvals (afi hęttur aš mįla) ķ žį Listamannaskįlanum viš Austurvöll og ¼ žjóšarinnar kemur į sżninguna. Pabbi eina barn hans į Ķslandi og vinnur aš žessari sżningu meš öšrum.

Happdrętti gert um eitt mįlverkiš og įgóšinn fer til byggingar nżs Listamannaskįla ķ Klambratśni žar sem Kjarvalsstašir eru ķ dag.

Mikiš fé safnašist, lögmašur fjölskyldunnar umreiknaši žetta ķ huganum, mundi aš fašir hans keypti nżjan Land Rover um žetta leiti og samsvaraši fjórum žannig.

Atburšarįsin heldur svo įfram śt įriš og veršur aš “fullkomnu óvešri” sem brżtur bęši pabba og afa, pabbi brotnar seint um sumariš og afi upp śr įramótum. Śr frįsögn mömmu ķ vitnatöku:

Gušrśn telur aš Sveinn Kjarval eiginmašur sinn hafi veriš veikur um nokkurt skeiš įriš 1968 og įrin žar į undan. Kvešur aš Sveinn hafi veikst alvarlega um mitt įr 1966 og hafi hann įtt viš veikindi aš strķša frį žeim tķma.

Gušrśn telur aš Sveinn hafi fariš haustiš 1968 til Danmerkur og dvališ hjį Įsu systur sinni til heilsubótar fram ķ mišjan desember 1968.

Ekki alveg nįkvęmt hjį mömmu, žessi veikindi įrin įšur sem nęrri gengu frį pabba, einhver sżking, sumariš 1968 andlegs ešlis, pabbi brotnaši. Mig minnir jafnvel aš mamma hafi sagt aš hśn hafi sent hann til systur hans į Jótlandi eins og kartöflupoka, einhverstašar er žau orš ķ hausnum į mér.

Svo hvers vegna brotnaši pabbi? Kannski aš ein skżringin sé hér. Žetta śr Tķmanum og svo Morgunblašinu, frétt af afhendingu mįlverksins vegna žessa happdręttis.

Ķ Tķmanum fęr pabbi aš vera til en ekki ķ Mogganum, klipptur ķ burt Sovét stęl. Skiptir ekki mįli hvort aš ljósmyndarinn tók myndina žannig, pabbi klipptur śt af žeim sem settu blašiš upp, eša skipun frį ritstjórninni, samsęriš allt um lykjandi og allir aš taka žįtt ķ žvķ. Nema žį į Tķmanum en pabbi var ķ Framsóknarflokknum į žessum įrum.

Žarna er veriš fjarlęgja son Jóhannesar Kjarvals listmįlara, mį ekki vera til. Bįšar ljósmyndirnar teknar į sama augnabliki, hęgt aš sjį hvernig haldiš er um mįlverkiš ķ bįšum myndunum. Var žetta žaš sem braut pabba, eša aš margt smįtt gerši eitt stórt?

Žessi įrin į undan hafši pabbi veriš aš reyna aš hugsa um föšur sinn og samband žeirra betra žessi sķšustu įr en oft įšur. Ég man eftir aš fara meš honum til afa į vinnustofuna fyrir ofan Breišfjöršs Blikksmišjuna ķ Sigtśni 7. Afi meš rśm ķ mišri vinnustofunni, hans verustašur, mesti listamašur žjóšarinnar ķ raun į götunni.

Hśsnęšiš óeinangraš steypt rżmi, einfaldir gluggar mešfram tveimur śtveggjum og rör eftir gólfinu meš veggjunum, en engir ofnar, kuldakast og afi ķ öngum sķnum vegna kulda. Man aš pabbi var aš reyna gera eitthvaš. Kannski aš žetta hafi veriš um helgi og skrśfaš fyrir hitann ķ blikksmišjunni fyrir nešan, man žaš kannski žannig.

Žegar ég fermdist 1965 kom afi ķ fermingarveisluna, skalf svo illa vegna einhvers taugasjśkdóms aš kaffiš skvettist śr kaffibollanum ķ gólfteppiš og bletturinn žar žangaš til viš forum af landinu.

Žetta sumar 20. jślķ fer afi ķ lęknisskošun og ég meš lęknaskżrslurnar frį žeirri skošun meš öšrum lęknaskżrslum.

Segir mešal annars: Sjśkl. var śtskrifašur į eftirfarandi lyfjum: tabl. Artan 2. mg ķ 3 daga og 2mg x4.. tabl. Stesolid 2,5 mg vespere. Ennfremur emulsio parafķni 15. gr. X2-2.

Ég er į žvķ aš žessi lyf hafi svo sturlaš afa, hann mjög fljótlega oršiš žeim hįšur og žaš įstęšan aš hann er sviptur sjįlfręši seinast ķ janśar 1969. Brįši af honum samkvęmt lęknaskżrslum žegar hann komst undir lęknishendur į Gešdeild Borgarspķtalans.

Afi į svo aš hafa gefiš allt sitt munnlega og leynilega įn vitneskju barna sinna 7. nóvember 1968, aš sjįlfsögšu gróft dómsmorš hjį Hęstarétti Ķslands aš lįta žennan žjófnaš standa!

Žetta sumar var afi aš fara nakinn śt į Austurvöll frį Hótel Borg žar sem hann hélt til seinustu įrin, hringt ķ pabba stundum um mišjar nętur. Til lżsingar frį Gušbergi Bergssyni rithöfundi į įstandi afa, en Gušbergur vann žį į Hótel Borg.

En žaš sem ég held aš hafi brotiš pabba var žetta hśs sem Rķkiš byggši fyrir afa į Seltjarnarnesi į nęstu lóš viš hśs foreldra minna, hvernig var stašiš aš žvķ og fašir okkar trošinn ķ svašiš af rįšamönnum. Ótrśleg saga sem sem vęri erfitt aš trśa hefši hśn ekki gerst į Ķslandi.

Pabbi var hönnušur sem žessi sżning ķ Hönnunarsafni Ķslands er jś um. Mér fannst žess vegna aš žessi sżning vęri įgętt tękifęri til aš segja ķ tķmalķnunni hvers vegna foreldrar mķnir flśšu land.

Hafši ekkert aš gera meš aš vinnustofa afa var tęmd leynilega žetta haust og meira en 5000 verk tekin (5301 samkvęmt skrį Reykjavķkurborgar) įn vitundar barna hans og svo falin į Korpślfsstöšum ķ 17 įr eša žangaš til pabbi var allur, žį fyrst flutt į Kjarvalsstaši.

Tękifęriš notaš mešan pabbi er sjśklingur ķ Danmörk hjį systur sinni aš taka žetta śr vinnustofunni. Pabbi var ekki ofan ķ högum föšur sķns sem réši sér sjįlfur žangaš til aš hann er lokašur inni į Gešdeild Borgarspķtalans.

Pabbi kemur heim frį systur sinni um mišjan desember og viš öll fjölskyldan saman žessi jól 1968 og žį įkvešiš aš flżja land. Žį er afi ennžį śt ķ žjóšfélaginu og fjölskyldan vissi ekki aš žessi fjöldi listaverka höfšu veriš fjarlęgš śr vinnustofunni. Pabbi vildi ekki vera lengur į Ķslandi vegna žessa hśss.

Nokkrum įrum įšur voru foreldrar mķnir farin aš hafa miklar įhyggjur af hśsnęšismįlum afa. Ef ég man rétt, móšir mķn frekar en pabbi. Žannig aš hugmyndin varš til um aš byggja einfalt timburhśs į nęstu lóš viš žeirra hśs į Seltjarnarnesi.

Pabbi hannar žetta hśs (ég man eftir aš hafa séš teikningarnar), fer meš žęr til rįšamanna, Gylfa Ž. Gķslasonar žį rįšherra lķklegast (minnir aš ég hafi frįsögn pabba um žaš į segulbandi).

Mįliš tekiš śr höndum pabba, žį Sešlabankastjóri Jóhannes Nordal į aš hafa sagt “mašur śt ķ bę”, žżddi lķklegast aš hann vęri ekki ķ Sjįlfstęšisflokknum, en teikningarnar samt notašar til hlišsjónar viš aš teikna žaš hśs sem var svo byggt.

Ég hef ekki getaš fundiš žessar teikningar pabba, leitaš hjį Sešlabankanum, Menntamįlarįšuneytinu og annars stašar, en vil bara ekki trśa aš žęr hafi veriš eyšilagšar. Fékk skilaboš frį Hönnunarsafninu aš žau hefšu ekki fundiš žęr heldur.

P7150376 

 

Hśsiš sem var byggt var hannaš upp śr teikningum pabba žó svo aš Žorvaldur Žorvaldsson arkitekt hafi neitaš žvķ žegar ég spurši hann um žaš fyrir nokkrum įrum. Žetta var įstęšan aš pabbi brotnar og viš flżjum landiš aš mķnu viti.

Til veišihśs ķ Hrśtafirši sem pabbi hannaši og byggši, allir sem sjį žaš hśs skilja um leiš aš hśsiš į Seltjarnarnesi er hannaš beint upp śr žvķ veišihśsi.

Veidihus front I

Mamma sagši aš pabbi hefši veriš heima, séš bķlalest koma aš žessu hśsi og rįšamenn aš sżna afa hśsiš įn vitundar pabba, honum svo mikiš įfall aš hann hefši skrišiš upp ķ rśm og legiš žar krepptur ķ hnśt.

Allt ķ lagi, žiš Ķslendingar getiš fališ ykkur į bak viš dómsmorš Hęstaréttar žangaš til aš žvķ veršur hnekkt og notiš žżfisins į mešan. Fariš meš börn ykkar į Kjarvalsstaši og veriš montin, en žaš er ekki ķ lagi aš žiš falsiš söguna og žaggiš. Lķka žiš į Hönnunarsafni Ķslands, gengur bara ekki upp.

En eins og žaš er, Hönnunarsafniš mun komast upp meš žetta og engin ykkar mótmęla. Ég vildi svo trśa žvķ aš ašeins elķtan į Ķslandi vilji ekki réttlęti til handa fjölskyldunni. En lįi mér hver sem er ef aš ég er farin aš efast, finnist aš öll žjóšin standi į bak viš žennan žjófnaš, stašreynd aš engin ykkar mótmęlir žessu dómsmorši opinberlega!

Žiš vitiš öll į Ķslandi sem eigiš aš vita aš žetta var gróft dómsmorš ķ Hęstarétti Ķslands, en žegiš öll sem ein, rįšamenn, lögmenn, žiš öll. Reikniš lķklegast meš žvķ aš ef aš žiš žegiš og hundsiš žetta nógu lengi muni ég gefast upp og žżfiš verša ykkar, hrein og klįr sišblinda og sišleysi sem žiš öll takiš žįtt ķ frį mér séš.

Žegar stóra Kjarvalsbókin var gerš, var žessi sama žöggun og sögufölsun ķ gangi, vištöl viš fjölskyldumešlimi en žeim svo snśiš į hvol og žaggaš, tildęmis ekki eitt orš um aš žetta var tekiš śr vinnustofu afa.

Žess vegna var žaš rétt įkvöršum hjį pabba aš neita aš hafa nokkur samskipti viš Indriša G. Žorsteinsson žegar hann skrifaši opinbera ęvisögu afa, į launum hjį žvķ opinbera ķ mörg įr viš žaš verk. Hvergi minnst į žetta rįn ķ ęvisögunni, sleppt, žöggun enn og aftur . Eins og ég segi, systur mķnar gera sem žęr vilja en žęr ęttu kannski aš hugsa sinn gang.

Og žetta ķ lokin til gamans kannski. Žegar ég er heima fer ég stundum ķ peningavélina ķ Landsbankanum ķ Austurstręti til žess aš taka śt fyrir kaffi. Vélin žakkar svo einhverjum Ingimundi Sveinssyni fyrir višskiptin en ekki mér. Reikna meš aš žegar ég var skżršur hafi ęttarnafniš veriš ólöglegt og ég žess vegna Ingimundur Sveinsson ķ žjóšskrįnni. Heldur svona kaldar kvešjur finnst mér ég kominn langt aš.

 


To lurk in the corners.

 http://www.rusmuseum.ru/eng/exhib/lenta/exhibitions_2013/johannes_sweinsson_kjarval/

 There is a saying in Icelandic “aš fara meš veggjum’’, translation, “to go by the walls”, “to lurk in the corners”. Meaning, to be so ashamed of one self, as not wanting to be seen.

 Seems to me, that’s what is going on in Iceland right now, nobody wants to mention this show of Kjarval’s paintings in Saint-Petersburg, because if they do, they have to consider how my family was treated.

 The Icelandic paper “Morgunblašiš”, for decades the biggest paper in Iceland, has as of today not had one story on this show, this the paper that ones upon a time constantly ran stories on my grandfather. Its former editor Matthķas Jóhannsen even wrote several books on Kjarval and its present editor, Mr. Davķš Oddsson, said when he was the Mayor of the City of Reykjavķk, “that the City owned Kjarval”. If I said Mr. Oddsson as prime minister was close to the decision to put Kjarval on a bank note, I would not be far off.

 That Mr. Oddsson made it on a list of ten, done by The Financial Times, over persons most responsible for ruining the world’s financial system a whole other story.

 Somewhat the same at the State-Radio, so far only a short story in the evening news, no interviews, no nothing, this in a country obsessed with how the world sees it.

 Today, in a country of 300.000 people, it is not news anymore when a native artist has a show in Saint Petersburg by special invitation of Russia’s President. Ones upon a time, my grandfather was considered the most known Icelander abroad and maybe one of the reasons Icelanders felt they could be an independent nation.

 I am convinced the reason for this scant coverage is literally shame and fear. The elite knows this could blow up in their face. It was he power-elite of Iceland that robbed my grandfather, not the nation and one day the public is just not going stand for this anymore. It may take years, but justice will win in the end. I am going to post this article of mine, one more time.

-------------------------------------------------------------------------------- 

Kjarval vs. Iceland and alleged corruption at the European Court of Human Rights in Strasbourg.

 My name is Ingimundur Kjarval, born and raised in Iceland but today I am a farmer in New York State. My grandfather was the Icelandic painter Jóhannes Kjarval and a show of his paintings is going to be at the Marble Palace in Saint Petersburg by special invitation of President Putin, starting this September 26th. It is to be opened by the President of Iceland.

 Regrettably some of the works at the show were very likely taken out of his studio by the City of Reykjavik. More than 5000 pieces were removed 11 weeks before my grandfather, then 83 years old, was put in a mental hospital were he died a couple of years later.

 No documents were made at the time about this alleged gift, only a supposed secret verbal declaration by my grandfather to the then mayor of Reykjavik, Mr. Geir Hallgrķmsson (later Prime Minister of Iceland). Almost 14 years later in 1982 when an investigation was made, a city employee claimed in a statement he had been present. Then 37 years later, the employee’s son said in a testimony he had also been present. The son had kept a diary those years but no mention in the diary of his presence or in the investigation from 1982. One fact, when Mr. Geir Hallgrķmsson was asked in 1982, he claimed not to remember. From the report “Says he is convinced this was a gift but doesn’t remember how it happened.”

 Another fact, in 1968, the same year my grandfather’s studio was emptied, a show of his older paintings was put together by his son and old friends, by then he had stopped painting. The proceeds were to go to the construction of the museum that now has his name. At least one quarter of the nation came to see the show and in an interview done for the Icelandic television at the show, Kjarval was specifically asked if his paintings were to be in the museum. In strong words that can not be misunderstood, he told the interviewer his paintings were not to be there, that the museum was to be for Icelandic painters in general. Something very important to my grandfather and the reason he gave funds to have the museum built. In his mind, to replace “Listamannaskįlinn” “The Painter’s hall” his show was in. This hall or house owned by “The Icelandic Painters Association” was to be torn down. It was the City not my grandfather who gave the museum the name “Kjarvalstašir”  or Kjarval“s place and made the City employee mentioned above the head of the Museum.

 The employee’s son is the issue here and his connection to The European Court of Human Rights in Strasbourg. In 2005 I sued the City of Reykjavik in my mother’s name, she has since passed away. The case went to the District Court of Reykjavik where we lost. Then to the Supreme Court of Iceland where we lost again, a story in itself, about corruption and an almost national conspiracy against my family in a country claiming to have a western justice system. Even though Iceland is a country with a population of only 300.000, it is a full a member of the European Court of Human Rights in Strasbourg.

 My grandfather’s life’s work was taken out of his studio in 1968. The son mentioned earlier, Mr. Gudmundur Alfredsson then went on to study law and is now a law professor, human rights his specialty. He is married to Ineta Ziemele from Lithuania, a judge at the European Human Rights Court in Strasbourg.

 When we lost the case in Iceland, I took it to Strasbourg where it was dismissed by one jugde without an explanation, Ms. Päivi Hirvelä from Finland. Our claim is that Mr. Gudmundur Alfredsson, a crucial and deciding witness in the case is married to a judge at the same court and that the women bound to know at least of each other and the marriage. Also the justice systems of both Finland and Lithuania have their heritage very much from Russia and Finland assisted Lithuania after its break from Russia with its justice system. Our claim, that if only one judge can dismiss a case (a new practice at the court), then the judge should have been from another part of Europe to minimize any possibility of conflict of interest. Further more, Mr. Alfredsson is known at the court for his work in human rights and his work even used there.

 A letter sent to the court about these issues was never answered. And to show how closely knit this community of judges is, Mr. Alfredsson very recently applied for a judgeship at the court and was nominated by the government of Iceland. Mr. Alfredsson has never held a judgeship as far as I know.

 One thing I have a hard time accepting and keeps me fighting on, this dismissal from the court in Strasbourg without any explanation what so ever. I had been told by my attorneys in Iceland we had grounds to go to Strasbourg, one of the grounds Mr. Alfredsson’s connection to the City of Reykjavik. I don’t know what the norm is at the court, but this is not right in my mind. Qualified attorneys prepared the case and sent it to Strasbourg, I should have the right to know why it was dismissed.

 The thought that Mr. Alfredsson’s nomination is payback for his testimony, that he was present, when Kjarval supposedly verbally and secretly gave the contents of his studio to the City of Reykjavik might well be paranoia on my part, something us Icelanders suffer from after the financial crash of Iceland, the reason for the crash mostly corruption at every level.

Any Icelander involved with this show should be highly embarrassed by how my family was robbed and that they are not, maybe a window into our character as a nation, heritage from when we plundered Europe as Vikings and still proud of it. As a matter of fact, the Icelandic “banksters” who cleaned out savers in Europe with their “Icesave” scam, were in Iceland proudly called the “śtrįsar” Vikings, hard to translate but means to go abroad as the original Vikings did.

 Iceland was for centuries until the Second World War, a colony of Denmark, Iceland’s justice system based on that inheritance. But a small country like Iceland it seems, is incapable of upholding a justice system. At least in our case, the judges appointed by the same powers who looted my grandfather’s studio, delivering a miscarriage of justice.

 Every informed Icelander is a aware of this injustice and that maybe the reason this show at the Marble Palace in Saint Petersburg has not been mentioned when this is written, in the Icelandic press as far as I know or on the website for “Kjarvalstašir”, the City Museum dedicated to my grandfather. Icelanders after all ashamed as they should be, their most cherished artist and national treasure (an Icelandic bank note is dedicated to him) was in his old age, robbed by the authorities.

 I sent this article to Mr. Hafžór Yngvason, the present head of the Museum named after my grandfather. His only response, that this had been decided in court. He knows my grandfather is to have given the contents of his studio verbally and secretly with out any documentation and 83 days later declared by doctors, mentally incompetent because of old age and locked up in a mental hospital. A mental hospital because he was who he was, anybody else would have been put into a nursing home.

Yes older people can deteriorate in 83 days, but nobody can conclude he was competent to give away his life’s work verbally and secretly without talking to his children. Lets’ not forget the fact that the only witnesses to this supposed act was the City’s employee and his son. The only known declaration from the alleged receiver of the supposed gift, then the most powerful person in Iceland, that he didn’t remember what happened. Another fact, the contents of the studio were then hidden away for 17 years or until Kjarval’s son, my father, had passed away, then moved to the Museum where they are stored today.

  I took this all the way to the European Court of Human Rights in Strasbourg. Now my resources are depleted and writing these articles in the hope somebody takes notice the only thing I can do. As his grandson I am of course proud of this show in Saint Petersburg, my grandfather was a great painter and the world should see his work. At the same time I am ashamed as an Icelander that my nation finds it proper to put up a show of looted artwork abroad

 When the City of Reykjavik so shamefully emptied my grandfather’s studio in secret and left mostly trash for my family to clean up, it also took our legacy as a family for their use. It is sad that Kjarval, who was so important to the nation of Iceland, today belongs to the powers that be. This show instigated by President Putin and agreed to by Icelandic authorities is done for political purposes. 

 Ingimundur Kjarval Delhi New York. USA. August 31, 2013


Another letter to Politiken and Berlinske.

Delhi NY USA Sept. 16. 2013

 To whom this may concern.

 I have been sending your paper a story I think you are obligated to cover, but no response. I hereby I send it again by certified letter and I will keep on sending you until I get an answer. You can get more information by contacting me at XXXXXXXXXX  or my attorney in Iceland at XXXXXXXX  If you need to talk to my attorney I can give you his phone number, but have to ask him first.

 Is there anything in what I write you don’t believe? At this point I only want you to confirm these two judges at the Human Right Court in Strasburg knew each other when one of them dismissed the case. They must have and Päivi Hirvelä from Finland know that Ms. Ineta Ziemele from Lithuania is married to Mr. Gudmundur Alfredsson.

 It is obviously a complication Mr. Alfredsson, the deciding witness in the case, is connected to the Court. Let’s not forget the grounds for going to Strasburg was Mr. Alfredsson’s connection to the City of Reykjavik.

 If like I claim something went wrong at the Court in Strasbourg it must be a story you have to cover, anything else has to be corruption in my mind. I accept that if you can get a satisfactory explanation, I will have to bark up another tree. I am not a journalist, difficult for me to get the right information. When you call from a major paper, you will get respect I will not get. I was able to have my attorney in Iceland write a letter to the court that was never answered. I am sending that too.

 Maybe you say this doesn’t concern you, something I should keep in Iceland. The European Human Rights Court in Strasbourg is a European court and this issue connects directly to the Scandinavian Countries, Denmark part of them. Also a big part of my family lives in Denmark, but maybe Human rights is passé these days.

 The lawyers in Iceland I had working for me have to live there and survive, I can not expect them to fall on their swords for me even though I get very frustrated sometimes. It was extremely difficult to have them write this letter and as you can see it was done at arms length. Their explanation, letters like these are done this way. No answer from the court what so ever, no response. Am I supposed to sue the court, what can I do? I have no resources to bring this case any further.

 Both my grandfather’s children were born in Denmark to a Danish mother, my father  and aunt. My father moved to Iceland as a young man to live with his father where he met my mother. They later moved to Denmark when I was a young man, fled because the situation around my grandfather became unbearable for my father. My grandfather by then a national treasure of Iceland and the family thought to be in the way. My aunt married a journalist at the Land og Folk if I am right, I know they fled to Sweden during the war. I am telling you this so you understand my family has roots in Denmark. Two of my sisters live in Denmark presently.

 The least you can do is to respond and tell me you have read what I sent you. And if you don’t think this is a story for you to cover, then you have to tell me WHY.

 

Respectfully Ingimundur Kjarval

 -----------------------------------------------------

Here is the letter sent to the Human rights Court in Strasburg:

European Court of Human Rights

67075 Strasbourg Cedex,

France

 

                                                                                                                                       Reykjavik, 11 October 2010

 

Subject: Case No. 41787/08: Kjarval vs. Iceland.

 

The undersigned attorney represented the interests of Ingimundar Kjarval in case no. 41787/08 Kjarval vs. Iceland, which was based on his request submitted to the Court on 27 August 2008.

In a letter dated 2 February 2010 the undersigned was advised that the European Court of Human Rights had concluded that no violation of the European Convention on Human Rights had been established or plausibly shown to have been committed, and that there would be no further substantive consideration of the case. It was made clear that this conclusion was final,  that no information would be forthcoming about its rationale, and that it was not open for discussion. Also, it was noted that Judge P. Hirvela from Finland had authored the Court‘s conclusion.

My client has requested that I submit certain observations to the Court on its procedures in the case. These pertain to its handling by a sole judge as well as possible bias on the part of Judge P. Hirvela.

My client considered that his rights had been violated by Icelandic authorities in the manner detailed in his submission to the Court and that at issue were important material interests. Since he does not have information about the rationale of Judge P. Hirvela‘s rejection of his claims, he cannot address it.

However, my client wants to raise serious questions about the procedures and arrangements whereby a sole judge was designated to decide such a case. If the Court considers that to be a reasonable course of action, he submits that care must be taken to avoid the appearance of possible bias on the part of the judge so designated.

Case no. 41787/08 concerned a court case initiated by the estate of painter Johannes Sveinsson Kjarval (my client’s grandfather) against the City of Reykjavik in a dispute over ownership rights to thousands of paintings as well as personal items. The City of Reykjavik based its claim to ownership rights on a verbal gift declaration said to have been made by the artist on 7 November 1968 with respect to the paintings and personal items in question.

The Supreme Court of Iceland‘s judgement in the case showed that the Court accepted as decisive proof  of the artist‘s alleged verbal gift declaration evidence in the form of testimony and personal diary entries of international law specialist Gudmundur Alfredsson who claimed to have been present with his father when Johannes Sveinsson Kjarval is supposed to have made the above verbal gift declaration to the then-mayor of Reykjavik. The other three individuals said to have been present were long since dead when the case came before the Icelandic courts.

Information obtained by my client reveals that Gudmundur Alfredsson is married to Ineta Ziemele, a Lithuanian judge at the European Court of Human Rights. My client considers it reasonable to assume a significant degree of professional cooperation between Court judges from Finland and Lithuania. Also, that it stands to reason that such cooperation may entail personal interaction between them and, as the case may be, their respective spouses. My client does not have any direct information about interaction between Judge P. Hirvela, on the one hand, and Judge Ineta Ziemele and Gudmundur Alfredsson, on the other hand, but considers that doubts may be raised as to Judge P. Hirvela‘s qualification to serve as sole judge in his case. My client notes specifically that the case which he brought to the Court had been of significant personal importance for Gudmundur Alfredsson and his family.

In light of the above, my client requests that the handling of his case by the Court be reviewed in order to determine whether it conformed with the rules of the Court and that there be appropriate redress if such is found not to have been the case. 

 

                                                                                                                        Respectfully,                     

                                                                                                                        for Ingimundur Kjarval

 

                                                                                                                        _______________________________                                                                                                                          XXXXXXXXXXX,

Supreme Court Attorney 

 

 


Hello, anybody home?

Hello, anybody home or is your paper run by a computer? I have been trying to get some response from you but no answer.

 If it counts for anything, now many years ago I had a letter published in one of the Copenhagen papers (Politiken I think). You were going to build a nuclear plant on an island just outside the City and I pointed out it might not be such a bright idea. That you are not glowing in the dark today should count for something.

 And if that isn’t enough, my great-grandfather was in the Royal Guard. According to my sister, he the one on the horse up front, the conductor himself (is the conductor still on a horse?). He was even sent to the front in the last war Denmark had with Germany. Mads Merrild.

 But seriously, if like I claim, the justice system of Iceland is failing through corruption, Denmark as Iceland’s master nation for centuries must hold some responsibility in the matter. Your paper in the second best country in the whole world has to consider the article I wrote and discuss it with me. I will put in a blog here or part of it, by maybe the most prominent attorney in Iceland, Mr. Siguršur G. Gušjónsson. He wrote this just a couple of days ago, my translation:

 Good to bike in the nice fall weather, temperature 7 degrees (44.6 F) and dry. On my way this evening I thought that soon five years have passed since the economy collapsed. Since then the inner timbers of society have been failing, the justice system done for, the courts like free-stall barns, the Supreme Court, in practice four courts. In the District Court of Reykjavik, the judges come and go so fast the same case is often dealt with by two or three judges. A political court was established and a prime minister found guilty.  An office of special prosecutor established, with the predetermined  task of putting all the guilt on the bankers……..

 He goes on, his take the justice system has been falling apart since the crash, mine the crash was because the justice system had failed already, couldn’t keep Icelanders on the straight and narrow because of political meddling, Iceland slowly turning into a banana republic. That Mr. Gudjonsson is defending these bankers as an attorney another story, explains his writings somewhat.

 

 I claim in my letter or article this corruption even reached all the way to Strasbourg, that somehow Icelandic interests were able to have my case dismissed there. You have to admit, it is strange, the crucial and deciding witness in the case, Mr. Alfredsson is married to one of the judges at the court and a fellow female judge from a neighboring country then singlehandedly is able to dismiss the case without any explanation what so ever. You will also have to admit it to be odd, this same witness then turns around and applies for a judgeship at the court and is nominated by Iceland. I accept that the truth often is stranger than fiction and this could all be seen as a string of coincidences.

 According to my information, the judges from the Scandinavian and Baltic countries are somewhat separated from the rest of the judges, have their offices in a separate hall of some sort, but of course this is something you can check out. If this is so, one has to assume these two women know each other quite well and then Ms. Päivi Hirvelä should have excused her self from the case, or in other words, corruption.

 It is discouraging dealing with you journalists who act as if there is no corruption in this world, as if we the public just suffer from paranoia busy making up conspiracy theories, your main duty as editors to be gatekeepers and keep us naysayers out of your pages. Here I am directly quoting two different editors of major newspapers in Iceland, Mr. Reynir Traustason and retired Mr. Matthias Johannesson. We all know there is corruption and your duty as journalists to try to ferret it out, that’s your job for crying out loud.

  This goes especially for corruption at the highest level when law enforcement, as in Iceland, is controlled by corrupt politicians as Mr. Siguršur G. Gušjónsson writes about in his blog.  And be forewarned, if you try to ask almost anybody in Iceland about this case, the national conspiracy against my family is for real, very few will tell you the truth.

 On lighter issues, many years ago my parents-in-law were traveling in Denmark with their baby daughter, my future wife. My American father-in-law was interviewed by a Danish journalist, probably about jazz or painting, the only thing he was interested in talking about and shark-attack stories.

 When the story came out in the paper (lets hope it wasn’t yours), my-father-in-law was made to say all kind of anti-American propaganda he would never ever have said, the journalist figuring he didn’t speak Danish and it would never come back to him.

 But he was married to my Icelandic mother-in-law who spoke Danish, she studied in Denmark and in my opinion, her painting more Danish than many realize. And to throw some more weight around, not mine but my mother’s-in-law, she eventually, now a few years back, received the American-Scandinavian Foundation’s Cultural Award, handed to her by the King of Sweden at a ceremony here in New York and made fun of by Victor Borge at the occasion.

 Borge had the whole assembly repeat her strange Icelandic name Louķsa Matthķasdóttir. Borge of course also made fun of the King and the Swedes in general, you Danes having a hard time accepting the Swedes are number one. My theory he went after my mother-in-law because he was just another bitter Dane, not able to forget the breakup and how it happened. Let’s not forget the Icelandic books, my wife just reminded me.

 And to end at the beginning, my great grandfather, the one who fought the Germans, played at a dancehall in Copenhagen with Borge’s father for extra money . People would pay for the dances, not exactly sure how it worked, before my time.

 Ingimundur Kjarval

 Ps. Through the years I have had some of these writings published in Iceland and been forced to pay for the space. There I have been much blunter. Defamation laws in Iceland are quit strict, but so far nobody has decided to sue me, they know silence is their only defense, that if any of this goes back into court, it will all blow up in their faces

 Ps. I sent the original article to newspapers in Germany, Holland, Britain and Scandinavia, the response scant so far, one from Holland and one from Norway, that’s about it. From now on, I will concentrate on Danish papers the Berlinske Tidende and the Politiken. As I wrote, Iceland has to be Denmark’s responsibility if it is becoming a “failed country”, it’s justice system braking down. I will also send anything I write to you in a certified letter and put on the web. Your silence makes you part of this corruption.

 Ps. And you can be assured, there are many more bizarre facts to this case, here I am just trying to focus on what happened in Strasbourg. 


Kjarval vs. Iceland and alleged corruption at the European Court of Human Rights in Strasbourg.

My name is Ingimundur Kjarval, born and raised in Iceland but today I am a farmer in New York State. My grandfather was the Icelandic painter Jóhannes Kjarval and a show of his paintings is going to be at the Marble Palace in Saint Petersburg by special invitation of President Putin, starting this September 26th. It is to be opened by the President of Iceland.

 Regrettably some of the works at the show were very likely taken out of his studio by the City of Reykjavik. More than 5000 pieces were removed 11 weeks before my grandfather, then 83 years old, was put in a mental hospital were he died a couple of years later.

 No documents were made at the time about this alleged gift, only a supposed secret verbal declaration by my grandfather to the then mayor of Reykjavik, Mr. Geir Hallgrķmsson (later Prime Minister of Iceland). Almost 14 years later in 1982 when an investigation was made, a city employee claimed in a statement he had been present. Then 37 years later, the employee’s son said in a testimony he had also been present. The son had kept a diary those years but no mention in the diary of his presence or in the investigation from 1982. One fact, when Mr. Geir Hallgrķmsson was asked in 1982, he claimed not to remember. From the report “Says he is convinced this was a gift but doesn’t remember how it happened.”

 Another fact, in 1968, the same year my grandfather’s studio was emptied, a show of his older paintings was put together by his son and old friends, by then he had stopped painting. The proceeds were to go to the construction of the museum that now has his name. At least one quarter of the nation came to see the show and in an interview done for the Icelandic television at the show, Kjarval was specifically asked if his paintings were to be in the museum. In strong words that can not be misunderstood, he told the interviewer his paintings were not to be there, that the museum was to be for Icelandic painters in general. Something very important to my grandfather and the reason he gave funds to have the museum built. In his mind, to replace “Listamannaskįlinn” “The Painter’s hall” his show was in. This hall or house owned by “The Icelandic Painters Association” was to be torn down. It was the City not my grandfather who gave the museum the name “Kjarvalstašir”  or Kjarval“s place and made the City employee mentioned above the head of the Museum.

 The employee’s son is the issue here and his connection to The European Court of Human Rights in Strasbourg. In 2005 I sued the City of Reykjavik in my mother’s name, she has since passed away. The case went to the District Court of Reykjavik where we lost. Then to the Supreme Court of Iceland where we lost again, a story in itself, about corruption and an almost national conspiracy against my family in a country claiming to have a western justice system. Even though Iceland is a country with a population of only 300.000, it is a full a member of the European Court of Human Rights in Strasbourg.

 My grandfather’s life’s work was taken out of his studio in 1968. The son mentioned earlier, Mr. Gudmundur Alfredsson then went on to study law and is now a law professor, human rights his specialty. He is married to Ineta Ziemele from Lithuania, a judge at the European Human Rights Court in Strasbourg.

 When we lost the case in Iceland, I took it to Strasbourg where it was dismissed by one jugde without an explanation, Ms. Päivi Hirvelä from Finland. Our claim is that Mr. Gudmundur Alfredsson, a crucial and deciding witness in the case is married to a judge at the same court and that the women bound to know at least of each other and the marriage. Also the justice systems of both Finland and Lithuania have their heritage very much from Russia and Finland assisted Lithuania after its break from Russia with its justice system. Our claim, that if only one judge can dismiss a case (a new practice at the court), then the judge should have been from another part of Europe to minimize any possibility of conflict of interest. Further more, Mr. Alfredsson is known at the court for his work in human rights and his work even used there.

 A letter sent to the court about these issues was never answered. And to show how closely knit this community of judges is, Mr. Alfredsson very recently applied for a judgeship at the court and was nominated by the government of Iceland. Mr. Alfredsson has never held a judgeship as far as I know.

 One thing I have a hard time accepting and keeps me fighting on, this dismissal from the court in Strasbourg without any explanation what so ever. I had been told by my attorneys in Iceland we had grounds to go to Strasbourg, one of the grounds Mr. Alfredsson’s connection to the City of Reykjavik. I don’t know what the norm is at the court, but this is not right in my mind. Qualified attorneys prepared the case and sent it to Strasbourg, I should have the right to know why it was dismissed.

 The thought that Mr. Alfredsson’s nomination is payback for his testimony, that he was present, when Kjarval supposedly verbally and secretly gave the contents of his studio to the City of Reykjavik might well be paranoia on my part, something us Icelanders suffer from after the financial crash of Iceland, the reason for the crash mostly corruption at every level.

 Any Icelander involved with this show should be highly embarrassed by how my family was robbed and that they are not, maybe a window into our character as a nation, heritage from when we plundered Europe as Vikings and still proud of it. As a matter of fact, the Icelandic “banksters” who cleaned out savers in Europe with their “Icesave” scam, were in Iceland proudly called the “śtrįsar” Vikings, hard to translate but means to go abroad as the original Vikings did.

 Iceland was for centuries until the Second World War, a colony of Denmark, Iceland’s justice system based on that inheritance. But a small country like Iceland it seems, is incapable of upholding a justice system. At least in our case, the judges appointed by the same powers who looted my grandfather’s studio, delivering a miscarriage of justice.

 Every informed Icelander is a aware of this injustice and that maybe the reason this show at the Marble Palace in Saint Petersburg has not been mentioned when this is written, in the Icelandic press as far as I know or on the website for “Kjarvalstašir”, the City Museum dedicated to my grandfather. Icelanders after all ashamed as they should be, their most cherished artist and national treasure (an Icelandic bank note is dedicated to him) was in his old age, robbed by the authorities.

 I sent this article to Mr. Hafžór Yngvason, the present head of the Museum named after my grandfather. His only response, that this had been decided in court. He knows my grandfather is to have given the contents of his studio verbally and secretly with out any documentation and 83 days later declared by doctors, mentally incompetent because of old age and locked up in a mental hospital. A mental hospital because he was who he was, anybody else would have been put into a nursing home.

 Yes older people can deteriorate in 83 days, but nobody can conclude he was competent to give away his life’s work verbally and secretly without talking to his children. Lets’ not forget the fact that the only witnesses to this supposed act was the City’s employee and his son. The only known declaration from the alleged receiver of the supposed gift, then the most powerful person in Iceland, that he didn’t remember what happened. Another fact, the contents of the studio were then hidden away for 17 years or until Kjarval’s son, my father, had passed away, then moved to the Museum where they are stored today.

  I took this all the way to the European Court of Human Rights in Strasbourg. Now my resources are depleted and writing these articles in the hope somebody takes notice the only thing I can do. As his grandson I am of course proud of this show in Saint Petersburg, my grandfather was a great painter and the world should see his work. At the same time I am ashamed as an Icelander that my nation finds it proper to put up a show of looted artwork abroad

 When the City of Reykjavik so shamefully emptied my grandfather’s studio in secret and left mostly trash for my family to clean up, it also took our legacy as a family for their use. It is sad that Kjarval, who was so important to the nation of Iceland, today belongs to the powers that be. This show instigated by President Putin and agreed to by Icelandic authorities is done for political purposes. 

 Ingimundur Kjarval Delhi New York. USA. August 31, 2013

Ingimundur Kjarval. Photo by Vala Kjarval

Réttarmorš ķ Hęstarétti Ķslands.

Ég var svona hįlfpartinn aš vona aš einhver nefndur ķ žessari grein myndi stefna mér, hęgt aš męta ķ rétti og ręša innihald greinarinnar. Ég birti hana ķ DV, setti į "Facebook" og ašra staši en engin stefnt mér ennžį. En hér er hśn:

 Ingimundur Kjarval

 

Réttarmorš ķ Hęstarétti Ķslands.

 

Til Dómarafélags Ķslands.

 

Ég kęri hér meš til hvers žess ašila sem ber aš fjalla um žessa kęru, réttarmorš (miscarriage of justice) vegna mįls E-2831/2005 fyrir Hérašsdómi og sķšan 306/2007 fyrir Hęstarétti “Dįnarbś Jóhannesar Sveinssonar Kjarval” sem fór sķšan til Mannréttindadómstóls Evrópu žar sem žvķ var vķsaš frį af einum dómara įn rökstušnings.

 

 Ég kęri Hęstaréttardómaranna: Ingibjörgu Benediktsdóttur, Gunnlaug Claessen, Pįl Hreinsson. Hrafn Bragason og Stefįn Mįr Stefįnsson (ekki öll Hęstaréttardómarar en dęmdu ķ žessu mįli ķ Hęstarétti) fyrir réttarmorš (miscarriage of justice).

 

Ég vil lķka nefna Hérašsdómarann: Atla V. Magnśsson sem dęmdi ķ mįlinu ķ Hérašsdómi og Mannréttindadómarann Päivi Hirvelä sem vķsaši mįlinu frį įn žess aš rökstyšja frįvķsunina eša į hvaša forsendum žaš var gert. Meira um žaš seinna.

 

Ég veit ekki hvar ég į aš kęra žessa mįlsmešferš, en Dómarafélag Ķslands er mešlimur aš alžjóšlegum dómarafélögum og von mķn aš žar verši kęran tekin alvarlega, ef ekki ķ nśna žį ķ framtķšinni.

                  Višurkenndar stašreyndir mįlsins.

Višurkennt er af öllum aš vinnustofa afa mķns Jóhannesar Kjarval listmįlara var tęmd leynilega af Reykjavķkurborg, tveimur mįnušum įšur en aš Kjarval var sviptur sjįlfręši og lokašur inni į gešspķtala til daušadags. Einnig er višurkennt af öllum aš engin skjöl voru gerš um žennan atburš žegar hann geršist haustiš 1968, nema stutt bréf sem afa mķnum var afhent af starfsmanni Reykjavķkurborgar nokkrum dögum įšur en hann var sviptur sjįlfręši (ekkert ķ žessu bréfi um gjöf) og til listi frį žessum tķma eftir sama starfsmann sem skrįir tildęmis tóma sķgarettupakka en ekki meira en 5000 listaverk sem voru tekin og falin ķ 17 įr Korpślfstöšum įn vitneskju fjölskyldu minnar.

            Vitaš į Ķslandi aš žetta var réttarmorš.

Ég hef ekki hitt einn Ķslending sem telur žaš rétt aš gamalmenni eigi aš geta gefiš aleigu sķna munnlega og leynilega, įn hlutlausra vitna og įn samrįšs viš fjölskyldu sķna, örfįum vikum įšur en viškomandi er sviftur sjįlfręši og lokašur inn į gešspķtala. Žessi dómur strķšir gegn réttarvitund allra sem žekkja mįlsatvik. Svona Hęstaréttardómur er fordęmisgefandi og žar meš bśiš aš lögleiša rįn į gamalmennum į Ķslandi.

 

Ég er fullviss aš allir sem žekkja žetta mįl, vita aš réttarmorš var framiš ķ Hérašsdómi Reykjavķkur og sérstaklega ķ Hęstarétti Ķslands, bara aš mörgum į Ķslandi finnst aš ķ žessu tilfelli sé naušsyn aš brjóta lögin, naušsyn aš ręna fjölskyldu mķna vegna žess aš žaš var ekki hęgt aš lįta börn Kjarvals erfa föšur sinn, aš žjóšin yrši aš eiga ęviverk hans. Ég biš žann sem les žetta aš hafa žaš ķ huga mešan hann les žaš sem kemur į eftir.

                Hversvegna žetta var réttarmorš.

Réttarmoršiš snżst mest um ašild Gušmundar Alfrešssonar aš mįlinu, žó margt fleira  geri bįša dómanna aš réttarmoršum. Ķ bįšum dómunum er Gušmundur Alfrešsson geršur aš lykilvitni og dagbókarbrot hans gert aš ašalsönnunargagni mįlsins, aš dagbók hans sanni aš Kjarval hafi gefiš ęvistarf sitt til Reykjavķkurborgar.

 

Fyrst um tengingu Gušmundar viš mįliš. Gušmundur Alfrešsson er, žegar žetta er skrifaš, lagaprófessor viš Raoul Wallenberg mannréttinda stofnunina ķ Lundi ķ Svķžjóš, giftur dómaranum Inetu Ziemele viš Mannréttindadóminn ķ Brussel. Gušmundur er sonur Alfrešs Gušmundssonar sem var gerandinn ķ koma innihaldi vinnustofu afa til Reykjavķkurborgar. Alfreš var sķšan geršur forstöšumašur safnsins (Kjarvalsstaša) žar sem žau meira en 5000 listaverk śr vinnustofunni eru og eingöngu žess vegna aš hann fékk žį stöšu,

 

Alfreš Gušmundsson var ķ kringum afa ķ įratugi, ķ fjölskyldu minni var honum helst lķkt viš persónuna Uriah Heep ķ skįldsögunni “David Cooperfield” eftir Dickens. Alfreš var hatašur af foreldrum mķnum alla tķš, sagt aš Alfreš vęri aš reyna aš koma sér ķ sonarstaš hjį afa. Móšir mķn sagši mér aš afi og Alfreš hefšu kynnst fyrir seinni heimsstyrjöldina, Alfreš žį dyravöršur ķ Nżjabķói viš Lękjargötu og hleypt afa inn ókeypis eftir aš myndin var byrjuš ef salurinn var ekki fullsetinn. Afi bjó žį ķ mišborginni viš erfišan fjįrhag, talinn fręgasti Ķslendingurinn žį lifandi, en įtti samt erfitt meš aš sjį sér farboša.

 

Žetta er ķ bók um Kjarval gefna śt fyrir nokkrum įrum. Į bls. 594, haft eftir systur minni og gerist einhvern tķmann eftir 1960: “Fjölskylda mķn flutti oft mešan viš vorum börn og mešal annars bjuggum viš um tķma ķ yndislegri ķbśš ķ Laugarneshverfi. Žangaš kom afi til okkar į ašfangadagskvöld og ég man aš žaš var yndislega fallegt vešur meš jólasnjó. Afi var afslappašur, settist ķ stóra stólinn hans pabba śti ķ horni og allt var svo jólalegt. Afi sat žarna og allt ķ einu myndašist einhver fjölskyldustemning, hlż og góš. Žį byrjar flautiš śti į götu – į ašfangadagskvöld, alveg kyrrš ķ götunni, allir aš halda jól, en bara flautaš og flautaš og flautaš fyrir utan hśsiš okkar. Žį var Alfreš aš nį ķ afa og hętti ekki fyrr en afi fór meš honum. Hann sagši aš hann ętlaši aš vera hjį okkur į ašfangadagskvöld. Žetta var erfitt.” Margar svona sögur ķ fjölskyldunni.

 

Eitt er vķst, Alferš hafši enga menntun, starfsreynslu eša hęfileika til žess aš réttlęta žį stöšu sem hann svo fékk sem forstöšumašur Kjarvalsstaša, nema aušvitaš aš hann var tryggur Sjįlfstęšisflokksmašur. Ég gęti sagt margt um Alfreš Gušmundsson en sleppi žvķ, hefur lķtiš aš gera meš réttarmoršiš sem var framiš. Ég get žó sagt aš žaš var skrżtin tķmi į Kjarvalsstöšum mešan Alfreš var forstöšumašur safnsins. Žį sögu geta ašrir sagt og eiga aš segja réttlętisins vegna. Žögnin um Alfreš er svo hluti af samsęrinu gegn fjölskyldu minni, margir į Ķslandi sem vita vel hvernig samband afa og Alfrešs var og hvernig Alfreš varš forstöšumašur Kjarvalsstaša en kjósa aš žegja.

 

Žóra Kristjįnsdóttir listfręšingur sagši žetta um Alfreš viš skżrslutöku ķ Hérašsdómi, Žóra vann į safninu: “Hann var įkaflega sérkennilegur mašur Alfreš. Hann var mjög dulur og ef ég ętti aš lżsa honum mundi ég segja aš hśsbóndahollusta hefši veriš hans sterkasta persónueinkenni”. Žaš var meira sem Žóra sagši ekki, annara aš segja frį žvķ.

 

 Śr skżrslutöku Ašalsteins Ingólfssonar listfręšings sem einnig vann į safninu: lögmašur: “Mišaš viš žį afstöšu sem fram kom hjį Alfreš Gušmundssyni til žessara mįla sem tengdust žį Jóhannesi Kjarval telur žś aš žaš sé hęgt aš leggja grundvallar fullyršingu hans um eignarhald borgarinnar į munum sem stafa frį Kjarval? Ašalsteinn: Ég hefši rķka tilhneigingu til aš vefengja svoleišis yfirlżsingu mišaš viš yfirlżsingar hans ķ minni tķš og framkomu bęši viš mig og ašra. Ég tęki žaš meš miklum fyrirvörum.”

 

Mjög varlega sagt, miklu meira sem kemur ekki fram. Žegar Žóra talar um hśsbóndahollustu er žaš viš Sjįlfstęšisflokkinn og Davķš Oddsson. Davķš var ķ hśsstjórn Kjarvalsstaša, svo borgarstjóri Reykjavķkurborgar įriš 1982 og sķšan Forsętisrįšherra.

 

Į Kjarvalsstöšum logaši svo allt ķ kringum Davķš Oddsson eins og allan hans stjórnmįlaferil, Davķš beygši allt og alla undir sitt vald og hafši tildęmis mikil afskipti af sżningunni į Kjarvalsstöšum vegna 100 įra afmęlis afa įriš 1985, Davķš žį borgarstjóri. Žį voru mešal annars sżnd bréf frį Įsu, žį lifandi dóttur Kjarvals til föšur sķns įn samžykkis hennar, bréf sem voru ķ hlutunum sem Reykjavķkurborg tók śr vinnustofunni. Eša eins og Davķš sagši žį ķ tilefni žessarar sżningar: “Reykjavķkurborg į Kjarval.”

 

Réttarmoršiš er aš Gušmundur Alfrešsson er svo geršur aš lykilvitninu sem į aš sanna aš afi minn hafi gefiš allt sitt munnlega og leynilega, žó aš Gušmundur sé sonur Alfrešs.

 

Svo er lķka aš frįsögn Gušmundar er ekki söm ķ gegnum įrin. Meint ašalsönnunargagn um aš žessi gjafagerningur eigi aš hafa gerst, er dagbókarbrot Gušmundar sem į aš vera frį įrinu1968, en kom fyrst fram įratug eftir meintan atburš žegar Baldur Gušlaugsson fyrrverandi lögmašur rannsakaši og gerši skżrslu um mįliš.

 

Frįsögnin ķ dagbókinni segir ekkert um aš Gušmundur hafi veriš višstaddur, ašeins aš afi eigi aš hafa gefiš einhverja kassa meš dóti og nokkra tugi teikninga, ekkert ķ dagbókarfęrslunni um meira en 5000 listaverk sem voru tekin leynilega śr vinnustofunni.

 

Žegar réttarhaldiš stóš yfir, vildi ég aš dagbókin yrši skošuš af rithandarsérfręšingi en mér neitaš, lögmašur fjölskyldunnar sagši aš žaš myndi veikja mįlstaš fjölskyldunnar.

 

Mķn skošun aš bęši lögmenn og dómarar hafi verndaš Gušmund, bęši vegna stöšu hans, Gušmundur einn af žeim, og aš dómarar vildu aš meintur gjafagerningur yrši geršur löglegur, hluti af samsęrinu gegn fjölskyldu minni sem dómararnir tóku svo žįtt ķ meš žvķ aš gera Gušmund aš lykilvitni, aš sjįlfsögšu gróft réttarmorš! Dagbók manns sem er ekki hlutlaus skiptir ekki mįli, réttarmorš aš gera dagbókina aš sönnunargagni. Žaš hljóta allir aš skilja, sišblinda aš setja Gušmund ķ žessa stöšu!

 

Baldur Gušlaugsson gerši skżrslu um žetta mįl įriš1982 sem var unnin fyrir fjölskyldu mķna. Skżrslan fór žó ašeins til Davķšs Oddssonar žį borgarstjóra en ekki til fjölskyldu minnar žó aš Baldri vęri borgaš fyrir vinnuna af umbošsmanni fjölskyldunnar. Mörgum įrum seinna komst bróšir minn svo yfir skżrsluna, hvernig veit ég ekki, en hann vann sem skipulagsfręšingur hjį Reykjavķkurborg ķ įrarašir.

 

Hvernig žessi skżrsla fór til Davķšs Oddssonar og hvarf er saga śt af fyrir sig, bara einn žrįšurinn ķ spillingarvefnum sem umlykur žetta mįl . Efst į skżrslunni er handskrifaš “Trśnašarmįl 13.4.2022”, hvaš žaš žżšir valdiš miklum bollaleggingum, ein kenningin aš Reykjavķkurborg hafi leynilegt skjalasafn um žetta mįl og aš žetta skjal eigi aš vera fališ til 13. aprķl 2022.

 

Ķ skżrslutöku ķ Hérašsdómi kom fram aš Hjörleifur Kvaran žį lögmašur borgarinnar og Baldur Gušlaugsson höfšu samsęri sķn į milli um aš halda žessari skżrslu frį lögmanni fjölskyldunnar sem leitaši aš skjölum og hafši fengiš vitneskju frį bróšur mķnum aš žessi skżrsla vęri til. Ķ mķnum huga hefši dómarinn Allan V. Magnśsson įtt aš taka į žvķ žegar žaš kom fram viš réttarhaldiš en skautaš yfir. Bara eitt atriši af mörgum um hvernig mįlinu var stżrt svo aš sannleikurinn kęmi ekki fram. Ķ réttarrķkjum telst žaš alvarlegt mįl ef ašilar eru gripnir ķ aš fela sönnunargögn. Bęši Baldur, sem gerši skżrsluna og Hjörleifur žį borgarlögmašur, vissu af žessari skżrslu og hvaš var ķ henni, en höfšu meš sér samrįš um aš fela hana.

 

Ķ žessari skżrslu (gerš 1982) fer Baldur nįkvęmlega (mikiš mįl ķ skżrslunni) yfir hverjir įttu aš hafa veriš višstaddir žennan meinta munnlega og leynilega gjafagerning, frįleitt aš hann hefši ekki nefnt Gušmund ef aš Gušmundur hefši sagt žį aš hann hefši veriš višstaddur, en Baldur segist hafa talaš viš hann!

 

Baldur sagši ķ vitnisburši sķnum fyrir Hérašsdómi aš hann hefši talaš viš Gušmund įriš 1982: “Ja ég fékk žarna ašgang aš dagbókarbrotum frį honum žannig aš ég į nś ekki von į žvķ aš ég hefši getaš gert žaš įn žess aš hafa rętt viš hann”. Žess vegna er frįleitt aš trśa Gušmundi, jafnvel žó hann sé lögmašur og lagaprófessor, žegar hann segir įratugum seinna, aš hann hafi veriš višstaddur ķ sķmaskżrslutöku, en ekki nefnt ķ dagbókinni eša viš Baldur  įriš 1982, eitthvaš sem nišurstaša dómsins snżst svo um.

 

Ķ vörn Reykjavķkurborgar fyrir Hérašsdómi var gengiš śt frį aš Gušmundur hafi ekki veriš višstaddur. Śr vörn lögmanns Reykjavķkurborgar: Eina vitniš sem višstatt var viš upphaf fundarins žegar Kjarval gefur yfirlżsingu um gjöfina, var Alferš Gušmundsson og liggur yfirlżsing hans um žaš sem geršist į žessum fundi fyrir ķ mįlinu sbr. dskj. 25. “ Žessi yfirlżsing Alfrešs var gerš haustiš 1982 žegar Baldur Gušlaugsson er aš gera skżrsluna.

 

Svo segir ķ vörn lögmanns borgarinnar: Ķ bréfi Ólafs, dags. 10. október 1968 sem aš sögn stefnanda į aš vera 10. nóvember, kemur fram aš hann hafi ekki komiš ķ vinnustofu Kjarval fyrr en rétt fyrir 14:30, žegar gerningurinn var yfirstašinn, sbr. dskj. 16, merkt 18 ķ skrį stefnanda. Var Ólafur žvķ ekki vitni aš žvķ sem fór milli Kjarval og borgarstjóra kl. 14:00 og veršur žaš af leišandi ekki byggt į žvķ sem hann taldi aš gerst hefši rétt įšur en hann kom.”

 

Ķ žessu bréfi Ólafs fręnda til föšur mķns (Sveins Kjarval), eina samtķmaheimildin (fyrir utan meinta dagbók Gušmundar) segir ekkert um aš Gušmundur hafi veriš višstaddur og fariš mjög nįkvęmlega yfir žaš sem geršist eftir aš Ólafur kemur į vinnustofuna og hverjir voru višstaddir. Ólafur skrifaši žetta bréf sem nįkvęma heimild og vissi aš žaš gęti haft lagalegt gildi. Samkvęmt bréfinu var Gušmundur ekki žar.

 

Baldur Gušlaugsson er ķ fangelsi žegar žetta er skrifaš. Žetta ķ dómi Hęstaréttar um Baldur: Fram kemur mešal annars aš lögmašurinn ręddi viš Geir Hallgrķmsson, sem žį hafši mörgum įrum fyrr lįtiš af starfi borgarstjóra. Hafi Geir sagst vera sannfęršur um aš um gjöf hafi veriš aš ręša. Listamanninum hafi veriš umhugaš um aš verk hans og munir dreifšust ekki meira en oršiš var og hann žvķ viljaš aš stefndi eignašist žį og varšveitti į Kjarvalsstöšum, sem honum hafi veriš hjartfólgnir. Hafi Geir einnig tališ aš listamašurinn vildi ekki aš skżrt yrši frį gjöfinni opinberlega og žvķ ekki einu sinni veriš bókaš um žetta ķ fundargeršum borgarrįšs žvķ slķk gögn vęru opinber. Geir Hallgrķmsson lést 1990. Meš žessari frįsögn er hafiš yfir vafa hvaš vištakandi munanna fyrir hönd stefnda taldi felast ķ rįšstöfun listamannsins. Fęr hśn aukiš vęgi fyrir žaš aš heimildarmašur um skilning borgarstjórans fyrrverandi var lögmašur, sem erfingjar listamannsins fengu sérstaklega til aš gęta hagsmuna sinna ķ mįlinu.“

 

Aš Baldur Gušlaugsson hafi veriš aš gęta hagsmuna fjölskyldu minnar er aušvitaš rugl, eitthvaš sem hann neitaši sjįlfur viš skżrslutöku ķ Hérašsdómi:

Lögmašur: Getur žś lżst žvķ verkefni sem žś tókst aš žér, var verkiš aš kanna réttarstöšuna og sękja žann rétt sem erfingjar töldu sig eiga varšandi borgina? Baldur: Žaš var ekki aš undirbśa mįlsókn eša kröfugerš. Žaš var ķ žvķ fólgiš aš reyna aš svona aš fį mynd af žvķ svona hvers ešlis žessi rįšstöfun hefši veriš sem įtti sér staš žarna 1968 ef ég mar rétt sem margt virtist į huldu um nįkvęmlega hvernig svona hefši gengiš fyrir sig. Ég tók aš mér aš reyna svona aš fį einhvern botn ķ žaš. Annaš var žaš nś ekki.

 

Eftir réttarhöldin fann ég ķ bréfum afa sem eru į Landsbókasafninu , skrif Gušmundar frį žvķ fyrir įriš 1968 og svo eftir. Žaš er ekki vafi ķ mķnum huga aš Gušmundur skrifaši dagbókarfęrsluna, bara aš vissir stafir ķ fęrslunni eru skrifašir eins og hann skrifaši žį seinna, žess vegna full įstęša aš rannsaka dagbókina af sérfręšingi, sem hefši įtt aš gera ķ upphafi mešan réttarhöldin stóšu yfir. En aušvitaš aukaatriši, žessi dagbók hefši aldrei įtt aš verša sönnunargagn, Gušmundur ekki hlutlaust vitni og žess vegna réttarmorš aš gera dagbókarfęrsluna aš sönnunargagni. Lögmanni fjölskyldunnar vorkunn, hann aš reka mįl meš žaš fyrir augum aš dómarar fari aš lögum og dęmi samkvęmt žeim. Aš sjįlfsögšu rétt hjį lögmanni aš žessi dagbókarfęrsla įtti ekki aš skipta mįli og žess vegna óžarfi aš gera rannsókn į henni.

 

Žaš eru ašrir hlutir sem geršu žetta aš réttarmorši, Žorvaldur Žorvaldsson geršur aš öšru lykilvitni, en hann bar sannanlega ljśgvitni ķ skżrslutöku um hlutleysi sitt sem vitni. Samkvęmt mķnum skilningi hékk dómurinn ķ Hérašsdómi algjörlega į žvķ aš Žorvaldur vęri hlutlaust vitni og žess vegna aš ég sleppi aš kęra Atla V. Magnśsson.

Žorvaldur Žorvaldsson var leigubķlstjóri sem afi minn notaši ķ mörg įr. Mį segja aš žeir hafi nęrri veriš vinir žó aš mikill aldursmunur hafi veriš į milli žeirra, en Žorvaldur keyrši afa minn aš sjįlfsögšu sem leigubķlstjóri gegn greišslu.

 

Ķ Hérašsdómnum er vitnisburšur Žorvaldar notašur sem sönnun žess aš afi hefši gefiš borginni innihald vinnustofu sinnar og ętlaš aš gera žaš. Lķka ķ Hęstaréttardómnum, en įn žess aš nefna Žorvald į nafn. Eftir Hérašsdóminn kom fram aš Žorvaldur hafši sagt ósatt ķ Hérašsdómi um tengingu sķna viš Reykjavķkurborg og žį ekki nefndur į nafn ķ Hęstaréttardómnum, en vitnisburšur hans samt notašur.

 

Ķ dómi Hérašsdóms segir: “Vitniš Žorvaldur Žorvaldsson, įšur leigubifreišarstjóri, skżrši frį žvķ fyrir dómi aš eftir aš skóflustunga var tekin aš byggingunni Kjarvalsstöšum 18. įgśst 1966 hafi Kjarval fariš aš tala um žaš aš hann ętlaši aš gefa Reykjavķkurborg myndir til aš eitthvaš vęri til aš sżna į Kjarvalsstöšum og hafi hann sagt aš žaš žżddi lķtiš aš hafa myndlistarhśs ef ekkert vęri til aš sżna og hafi sagst hyggjast gera žaš. Žaš hafi veriš sķšar aš hann hafi sagt vitninu  aš žaš vęri bśiš aš įkveša žaš og borgin vildi taka viš žessu og sķšar einnig aš hann hefši afhent og gefiš myndir sem fęru nišur ķ skjalasafn Reykjavķkur nišur ķ Skślatśn 2…………….”

 

Ķ Hęstaréttardómnum segir: “Gögn mįlsins benda eindregiš til žess aš įkvöršun Jóhannesar Sveinssonar Kjarval um aš afhenda stefnda žį muni, sem um ręšir, hafi įtt ašdraganda og mótast į nokkrum tķma, einkum eftir aš sį sķšarnefndi įkvaš aš reisa listasafn og sżningahśs, sem skyldi bera nafn listamannsins. Er einnig fram komiš aš hann vildi leggja sitt af mörkum til aš hlśa aš starfsemi žeirrar stofnunar. “

 

Óskhyggja dómara og žess vegna réttarmorš, ekkert til um aš žessi meinta gjöf hafi haft ašdraganda nema žį ķ vitnisburši Žorvaldar. Merkilegt aš nafn Žorvaldar er svo fjarlęgt ķ Hęstaréttardómnum, sżnir einbeittan brotavilja dómara aš mķnum dómi.

 

Žetta er eini vitnisburšurinn um aš afi hafi įtt aš vera bśinn aš įkveša aš gefa borginni eitthvaš įšur en vinnustofan var tęmd, hefši svo sannarlega veriš ķ dómunum ef žaš vęri til. Žaš er nefnilega ekkert til frį afa um vilja hans aš gefa Reykjavķkurborg nokkurs stašar nema žessi vitnisburšur Žorvaldar. Og aftur, žetta er eina meinta heimildin um aš afi hafi viljaš og talaš um aš vilja gefa borginni, allir hljóta aš skilja aš ef eitthvaš annaš vęri til, žį vęri žaš ķ dómunum!

 

Skrżtiš, ef afi (eins og borgin fullyršir) vildi aš žessi meinta gjöf vęri svo leynd aš engin skjöl voru gerš hjį borginni, hvorki leynd né opinber, aš afi vęri svo aš tala um hana viš leigubķlsstjóra. Svo er lķka og skiptir höfušmįli, aš žegar afi er spuršur ķ vištali ķ Rķkisjónvarpiš sumariš 1968 um žetta safn og hvort myndir hans eigi aš vera ķ žvķ, aš hann neitar žvķ fastlega og įkvešiš, afa mikiš mįl aš žetta safn yrši fyrir listmįlara almennt en ekki hann.

 

Hvernig passar žaš viš orš Žorvalds: “til aš eitthvaš vęri til aš sżna į Kjarvalsstöšum og hafi hann sagt aš žaš žżddi lķtiš aš hafa myndlistarhśs ef ekkert vęri til aš sżna.” Žetta er ķ beinni mótsögn viš žaš sem afi segir meš eigin oršum ķ vištali um hlutverk safnsins. Hann segir aš hlutverk žess eigi aš vera aš sżna myndir eftir ašra listmįlara og tekur sérstaklega fram aš žaš eigi ekki aš vera myndir eftir hann ķ safninu.

Žetta vištal er til, Magnśs Bjarnfrešsson sem talar viš afa.  Žaš aš safninu var svo gefiš nafniš Kjarvalsstašir hafši ekkert meš afa aš gera, įkvöršun Reykjavķkurborgar og til heimildir um hvernig žaš geršist: Kjarval: “Ég reikna meš aš skįlinn verši fyrir almenning, alla sem vilja sżna en ekkert fyrir mig prķvat, ég reikna meš žvķ. Skįlinn į aš vera svokallašur Listamannaskįli, menn geti leigt plįss ķ vissan tķma og margir geti sżnt į mörgum įrum, en allsekki fyrir mig persónulega.” Magnśs: “nei”. Kjarval: “nei, nei.”  

 

Svo annars stašar ķ vištalinu: Kjarval“Mašur er hérna ķ sjįlfheldu vegna peningasöfnun fyrir listamannaskįla į Klambratśni og ég gerši žaš fyrir žį aš vera žarna viš viš viš viš viš hérna hm stęšiš žar sem žeir hugsušu sér hugsušu sér aš hafa hśsiš og svo veit ég ekkert um žaš meira  hvaš žeir fį mikiš inn ……….”

 

Kannski hęgt aš segja aš afi sé ruglaš gamalmenni ķ žessu vištali, sem mį vel vera, en ég man eftir honum talandi svona löngu įšur en žetta vištal var tekiš og svona sem ég man afa, talandi ķ skrżtnum setningum.

 

Stašreynd aš žetta vištal er tekiš sumariš žegar afi į aš hafa gefiš allt sitt til Reykjavķkurborgar leynilega og munnlega 7. nóvember um haustiš og svo lagšur inn į spķtala gjörsamlega ruglašur ķ lok janśar žann vetur. Svo aš hvort sem er, aš afi var ruglašur žį um sumariš og žį ekki hęfur 7. nóvember, eša skżr og segir aš ekkert eigi aš vera eftir hann ķ žessu safni į Klambratśni žį getur žaš ekki veriš skżrara, ekkert til frį honum um vilja hans til žess aš gefa innihald vinnustofunnar til borgarinnar nema orš Žorvaldur sem svo sagši sannanlega ósatt ķ Hérašsdómi.

 

Žaš er rétt aš žetta vištal kom ekki fram fyrr en eftir Hęstaréttardóminn, en gerir réttarmoršiš ekkert minna, vitaš aš Žorvaldur sagši ekki satt um tengingu sķna viš Reykjavķkurborg en vitnisburšur hans samt notašur ķ Hęstaréttardómnum žó aš nafni hans sé sleppt.

 

Žaš eru einmitt til heimildir (skżrsla hjį Menntamįlarįšuneytinu) um aš afi hafi veriš tortrygginn, taldi aš hiš opinbera vildi nį af honum verkum sķnum meš žvķ aš byggja hśs sem svo yrši ętlast til žess aš hann setti verk sķn ķ. Śr žessari skżrslu,(hśn er ekki um Kjarvalsstaši, heldur hśs sem įtti aš byggja fyrir Kjarval į Skólarvöršuholti):

 

En žegar svo var komiš aš allt var tilbśiš til aš hefja byggingarframkvęmdir, teikning gerš, lóšin tilbśin, fjįrfestingarleyfi fengiš og peningar fyrir hendi, žį kom ķ ljós, aš Jóhannes Sv. Kjarval var ekki viš žvķ bśinn aš samžykkja fyrir sitt leiti aš umrętt hśs yrši byggt handa sér. Einstakir nefndarmenn svo sem Gušbrandur Magnśsson og Birgir Thorlacius hafa įtt mörg vištöl viš Kjarval um žetta mįl og einnig hefur menntamįlarįšherra rętt viš hann. Af vištölum žessum hefur greinilega komiš ķ ljós, aš Kjarval er žungt ķ skapi vegna žess aš hśsbyggingamįliš skyldi ekki komast ķ framkvęmd um sextugsafmęli hans įriš 1945 svo sem til var ętlast į sķnum tķma. Žegar mįliš hefur veriš rętt viš hann, hefur žaš komiš ķ ljós, aš hann telur sig nś um of viš aldur til žess aš žiggja slķkan bśstaš og vinnustaš, žar sem honum viršist aš hann myndi jafnframt žurfa aš hafa žarna til sżnis nokkurt safn af listaverkum eftir sig, en hann mun sjįlfur eiga fremur lķtiš af myndum sķnum og mun žvķ telja um seinan fyrir sig aš koma upp safni mįlverka sinna ķ hśsinu.”

 

Varlega sagt ķ skżrslunni en tortryggni afa var ekki naušhyggja heldur raunveruleikinn, žessi hśs sem voru hönnuš fyrir hann af hinu opinbera ķ gegnum įrin en ekki byggš, meira söfn en ķverustašur og vinnuplįss. Meira aš segja yfirlżstur tilgangur žeirra tveggja fyrstu, aš žau ęttu aš verša söfn į myndum hans. Samkvęmt teikningunni af hśsinu viš Skólavöršuholt, įtti aš vera višhafnarinngangur inn ķ stóra sali į fyrstu hęš en ķbśš afa ķ kjallaranum meš gluggum śt aš götunni, eins og aš hann aš ętti vera til sżnis lķka.

 

Sannleikurinn er aš rįšamenn réšu ekki viš sig vegna gręšgi, hvort sem žaš var fyrir hönd žeirra sjįlfra eša žjóšarinnar og aš žeir ręndu Kjarval um leiš og hann varš hjįlparlaus, žaš eina skżringin į žvķ sem geršist, Kjarval talinn eign valdamanna eša žjóšarinnar ķ lifandi lķfi og žaš įstęšan fyrir samsęrinu gegn fjölskyldu minni. Viš įttum ekki aš vera til, erfiš lķfsreynsla aš alast upp hjį žjóš sem vill svo ekki gangast viš manni vegna žess aš fjölskyldu mešlimur er einn įstkęrasti listamašur žjóšarinnar. Afi varš svo peš valdamanna Ķslands ķ ellinni og fjölskylda hans fyrir. Stjórnmįlamenn sįu sér hag ķ aš vera ķ kringum Kjarval vegna žess aš hann var žjóšinni kęr, hans ljómi lżsti į žį lķka.

 

Śr bókinni um Kjarval bls. 593: “Fjölskylda Jóhannesar er sammįla um aš erfišast hafi veriš hvernig žeim var meinašur ašgangur aš honum sķšustu įrin. “Žaš voru įkvešnir menn sķfellt ķ kringum hann sem vöršu okkur leišina aš honum” segir Hrafnhildur Tove. “Meira aš segja žegar hann lį fyrir daušanum og ég ętlaši aš vera hjį honum fékk ég ekki aš komast aš honum.” Og Marķa tekur undir žetta: “Mér finnst įtakanlegt hvernig hann dó, meš alls konar fólki ķ kringum hann sem var aš tala saman, enga fjölskyldu, engan kęrleika. En žaš var erfitt aš gera nokkuš, žaš var tekiš fram fyrir hendurnar į okkur.”

 

En valdamenn sįu žetta eitthvaš öšruvķsi. Śr bók sem Davķš Oddsson žį borgarstjóri, réš Indriša G. Žorsteinsson til žess aš skrifa um Kjarval, Indriši į launum fyrir ķ mörg įr. Pólitķskt makk į bak viš tjöldin um hvor, Indriši eša Matthķas Jóhanessen ęttu aš skrifa bókina, aušvitaš bragš til aš koma ritstjóra flokksblašs į opinber laun . Bls. 315: “Žann 13. aprķl 1972 fór Alfreš til hans tķmanlega um daginn. Kjarval mókti og sólin skein į rśmiš. Alfreš sat į rśmstokknum og hélt ķ hönd hans. Kjarval tók ašeins žéttar um hönd Alfrešs öšru hverju til aš vita hvort hann vęri ekki žarna. “Ég hafši aldrei séš mann deyja fyrr,” segir Alfreš. “Hann hętti aš anda kannski ķ tķu eša tuttugu sekśndur. Žaš var svona erfitt aš skilja viš.”  Žegar hann hafši veriš mešvitundalķtill ķ eina fjóra tķma gaf hann upp öndina. Žį var klukkan 17:55.”

 

Aš Žorvaldur Žorvaldsson var geršur aš hlutlausu vitni ķ dómunum er aš sjįlfsögšu gróft réttarmorš. žetta śr skżrslutöku Jóns Halldórs Gunnarssonar sem var tekin eftir dóminn ķ Hérašsdómi žegar upplżsingar komnar fram um aš Žorvaldur hefši ekki sagt satt ķ Hérašsdómi. Um Žorvald: “Viš erum bśnir aš vera góšir kunningjar, erum bśnir aš vinna saman ķ gegnum veislur hjį borginni, hann var varabķlstjóri hjį borgarstjóra (Davķš Oddssyni) oft til aš sękja fólk og skila fólki”.

 Śr minningargrein ķ Morgunblašinu įriš 2007 um Žorvald: “Sjįlfstęšismašur var hann, oft hringdi hann og vildi žį tala viš manninn minn um  žaš sem į honum hvķldi ķ pólitķkinni, ķ sķšustu feršinni til hans sagšist hann hafa unniš fyrir flokkinn ķ 50 įr.”  

 Žetta mįl er inn į innsta gafli Sjįlfstęšisflokksins, tveir formenn flokksins og sķšan forsętisrįšherrar, Geir Hallgrķmsson og Davķš Oddsson tengdir žvķ beint og śt ķ hött aš gera Žorvald aš hlutlausu vitni.

Śr minningargrein ķ Morgunblašinu: “Žį sį ég Žorvald fyrst og sķšan męttumst viš į Landsfundi Sjįlfstęšisflokksins um tugi įra.” Śr annari minningargrein ķ Morgunblašinu: Žegar ég var borgarfulltrśi ķ Reykjavķk  1974, kynnist ég fljótlega Žorvaldi Žorvaldssyni bķlstjóra. Hann hafši žaš hlutverk aš koma okkur į réttum tķma į hina fjölmörgu fundi, sem mašur įtti aš sękja. Žaš var gott aš ręša viš žorvald um żmis mįl vandamįl borgarinnar. Hann var einn traustasti sjįlfstęšismašur sem ég hef kynnst.”

Žegar Žorvaldur er spuršur ķ Hérašsdómi: “Į žeim tķma sem žś starfašir sem leigubķlstjóri sįst žś um einhvern akstur fyrir Reykjavķkurborg eša varst žś meš einhverja samninga fyrir Reykjavķkurborg?”  Žorvaldur: “Ekki fremur en öšrum.”

 

 

Svo er lķka aš Hęstaréttarlögmašurinn Vilhjįlmur H. Vilhjįlmsson sagši ósatt ķ mįlflutningi sķnum fyrir Hęstarétti, eitthvaš sem er hęgt aš sanna vegna žess aš žess aš oršalag hans endaši sķšan ķ dómnum sjįlfum en var ekki ķ skżrslutökunni (ég hef  upptöku af mįlflutningi Vilhjįlms). Ķ mįlflutningi sķnum fyrir Hęstarétti, žykist Vilhjįlmur lesa beint upp śr skżrslutöku Jóns Halldórs Gunnarssonar fv. Sendibķlsstjóra hjį Reykjavķkurborg.

 

Samkvęmt Vilhjįlmi hljómar skżrslutakan žannig: “Kom fram žegar žiš voruš aš vinna žetta ķ hvaša tilgangi Kjarval var aš afhenda Reykjavķkurborg žetta? Jį sko hann nefnilega sem mér kom dįldiš spįnskt fyrir sjónir aš hann talaši alltaf viš mig og sjįlfan sig og mig aš hann vęri bśinn aš gefa žetta og hann sagši viš skulum gefa žeim žetta, viš skulum gefa Žeim žetta, žetta er gott fyrir žį. Spuršur: sem sagt ķ žķnum huga var engin vafi į žvķ aš Kjarval var aš gefa frį hlutum til žess aš gefa, aš hann notaši oršiš gefa. Jį sko nefnilega sem kom mér dįldiš spįnskt fyrir sjónir eša eyru aš hann sagši viš skulum gefa žeim žetta žó žaš vęri bara rusl.

Ķ hinni réttu skżrslutöku segir: Lögmašur:“Kom fram žegar žiš voruš aš vinna žetta ķ hvaša tilgangi Kjarval var aš afhenda Reykjavķkurborg žetta? Jón Halldór: Jį sko hann nefnilega sem mér kom dįldiš spįnskt fyrir eša eyru aš hann sagši alltaf viš skulum gefa žeim žetta žó aš žaš vęri bara rusl. Lögmašur: Og hann talaši um ķ stašinn fyrir aš ętla aš gefa, žį sagši hann viš? Jón Halldór: Nei hann sagši ekki ég sko hann sagši alltaf viš.........................“

 

Ķ dómi Hęstaréttar segir: “Eftir uppkvašningu hins įfrżjaša dóms gaf Jón Halldór Gunnarsson skżrslu fyrir dómi, en endurrit hennar hefur veriš lagt fyrir Hęstarétt. Hann var įšur sendibifreišarstjóri og kvašst hafa ekiš mikiš fyrir stefnda. Um haustiš 1968 hafi honum veriš fališ aš ašstoša Jóhannes Sveinsson Kjarval aš rżma vinnustofu hans ķ Sigtśni 7. Lżsti hann žvķ žannig aš „žar vorum viš saman ķ hįlfan mįnuš tępan frį svona nķu į morgnana til fjögur į daginn og hann rétti mér žaš sem hann vildi losna viš og ég setti žaš nišur ķ kassa og keyrši svo kassana jafnóšum nišur ķ skjalasafn borgarinnar ķ Skślatśni 2. Žetta gekk mjög vel hjį okkur samvinnan og hann var léttur og hress ...“. Žegar hann var sérstaklega spuršur hvort komiš hafi fram mešan hann vann viš žetta višfangsefni ķ hvaša tilgangi listamašurinn afhenti stefnda vöruna svaraši vitniš: „Jį žaš kom nś fram sko hann talaši alltaf, hann talaši nś bęši viš mig og sjįlfan sig į mešan viš vorum aš žessu og hann sagši alltaf: „Viš skulum gefa žeim žetta og viš skulum gefa žeim žetta, žetta er gott fyrir žį ... .“ Nei hann sagši ekki ég sko hann sagši alltaf viš og eftir žvķ sem į tķmann leiš žį varš léttara yfir honum žaš virtist létta yfir honum žegar hann var bśinn aš hreinsa žarna śt ...“.

Framburšur vitnisins styšur žį mįlsįstęšu stefnda aš hann hafi fengiš eigur listamannsins aš gjöf, en ekkert er fram komiš sem veikt getur sönnunargildi framburšar žessa vitnis.”


Śt śr hól og óskhyggja dómara, réttar einbeittur brotavilji, aš tślka oršatiltękiš žegar veriš er aš vinna viš aš pakka ofan ķ kassa, meš sendibķlstjóra sem vinnur fyrir žiggjanda, “viš skulum gefa žeim žetta sem sönnun žess aš gamalmenni hafi gefiš aleigu sķna leynilega og munnlega. Sżnir best į hvaš veikum forsendum allur dómurinn er byggšur, orš sendibķlstjóra um hvaš afi sagši žegar veriš er aš pakka ofan ķ kassa, gerš aš sönnun žess aš afi hafi gefiš aleigu sķna.

 

Yfirmašur sendibķlstjórans hjį Reykjavķkurborg sagši svo ķ skżrslutöku: “Aldrei nokkurn tķmann, hvarflaši ekki aš nokkrum manni. Ég heyrši aldrei nokkurn mann minnast į žaš aš Kjarval ętlaši aš gefa, aldrei.

 

Žaš er gróft réttarmorš aš gera oršatiltęki afa viš vinnu sem sönnun žess aš hann hafi gefiš aleigu sķna leynilega og munnlega til Reykjavķkurborgar, sżnir hvaš dómarar žurftu aš teygja sig langt til žess aš fremja žetta réttarmorš.

 

Oršiš aš gefa žżšir ekki alltaf aš gefa til eignar, sértaklega žegar žaš er notaš um žrišja ašila ķ tali į milli tveggja manna viš vinnu, getur žżtt “aš lįta einhvern hafa”, “lįta einhvern fį”. Fyrir utan aš Jón Halldór segir sérstaklega aš afi hafi alltaf sagt “viš”. Jón Halldór gat aušvitaš ekki gefiš neitt.

 

Ķ Hęstaréttardómnum segir aš Jón Halldór hafi sagt aš Kjarval hefši sagt: “žetta er gott fyrir žį”.  ŽAŠ ER EKKI Ķ SKŻRSLUTÖKUNNI! Vilhjįlmur sagši ķ mįlflutningi sķnum aš Jón Halldór hefši sagt aš afi hefši sagt “žetta er gott fyrir žį”. Sem sagt, uppspuni Vilhjįlms um hvaš hefši veriš ķ skżrslutökunni komst ķ dóm ķ hęstaréttar!

 

Vilhjįlmur sagši lķka aš Jón Halldór hefši sagt: “hann talaši alltaf viš mig og sjįlfan sig og mig aš hann vęri bśinn aš gefa žetta” , ekki ķ skżrslutökunni eša dómnum, en ég er į žvķ aš žaš hafi veriš ķ huga dómara žegar žeir dęmdu, žeir heyrt Vilhjįlm segja žaš og haft įhrif į žį. Hęstaréttardómarar hafa engan tķma til aš kynna sér mįlskjöl, eitthvaš sem Vilhjįlmur vissi. Aušvitaš óhęfa aš lögmenn komist upp meš aš ljśga ķ Hęstarétti og óhęfa aš munnlegur mįlflutningur žeirra er ekki tekin upp fyrir alla aš heyra.

 

Margt annaš ķ munnlegum mįlflutningi Vilhjįlms orkaši lķka tvķmęlis, žaš furšulegasta žegar hann fjallaši um heilsu afa og getu hans til žess aš gefa allt sitt til Reykjavķkurborgar. Vilhjįlmur vitnaši ķ vištal viš afa frį vetrinum įšur og aš afi hefši sagt aš hann hefši veriš į skķšum ķ tvo daga. Rétt hjį Vilhjįlmi, afi sagši aš hann hefši veriš į skķšum ķ tvo daga upp į Sandskeiši, ekki žar meš sagt aš hann hafi veriš skķšum, hefši veriš sjón aš sjį afa gamla renna sér. Afi var hraustur mašur fram eftir aldri en žį var hann farinn aš eldast, kominn yfir įttrętt og bjó į Hótel Borg.

 

Afi žjįšist af skjįlfta ķ mörg įr. Ég man aš ķ fermingaveislunni minni nokkrum įrum įšur, gat hann ekki haldiš kaffibolla og kaffiš fór yfir allt. Mį vel ver aš skjįlftinn hafi aukist vegna spennu aš vera meš fjölskyldunni, ekki veit ég. Fyrst greint sem Parkinson veiki en seinna heilabilun. Nęst ķ vištalinu segir afi frį hesti ķ Kanada sem stökk yfir giršingu ķ kuldanum en kom ekki nišur hinum megin fyrir en um voriš žegar žaš žišnaši, Vilhjįlmur sleppti žvķ.

 

Mķn skošun aš Vilhjįlmur hafi vitaš hvaš hann var aš gera, vitaš aš Hęstaréttardómarar voru į hans bandi og gleyptu žaš sem hann sagši ķ vilja sķnum aš trśa honum. Hęgt aš finna žaš ķ réttarsalnum, Vilhjįlmur teygjandi allt śt fyrir alla skynsemi, vitandi aš hann hafši ekkert, en dómarar hlustandi af athygli. Annaš žegar kom aš mįlflutningi lögmanns fjölskyldunnar, žį mįtti finna įhugaleysiš og óžolinmóšišna, eins og dómarar vęru illa žjįšir af athyglisbresti, rekiš į eftir lögmanni aš minnsta kosti einu sinni.

 

Mįlflutningur borgarinnar Hérašsómi gekk mikiš śt į aš Reykjavķk ętti Kjarval og tómt mįl aš fjölskyldan hefši nokkrar kröfur, hvort sem žaš vęri, aš vita hvaš var veriš tekiš śr vinnustofunni, eša aš hafa įhyggjur af hvernig žaš vęri varšveitt, kęmi fjölskyldunni hreinlega ekki viš.

 

Lögmašur borgarinnar ķ vörn sinni fyrir Hérašsdómi: Vęntanlega sį Kjarval fyrir aš börn hans hefšu ekki bolmagn til aš bśa nęgilega vel aš gjöfinni og uppfylla žęr kvašir sem slķkri eign fylgja og lśta aš dżru sżningar-og geymsluhśsnęši, forvörslu, skrįningu og söfnun.”

 

Lögmašur borgarinnar kvaš svo fastara aš orši ķ munnlegum mįlflutningi, żjaši aš žvķ aš viš fjölskyldan hefšum vanrękt afa og borgin hlaupiš ķ skaršiš. Žį fór kurr um réttarsalinn, gekk fram af konunum ķ fjölskyldunni, sussušu į lögmanninn svo aš lögmašur fjölskyldunnar žurfti aš ganga fram til žess aš žagga nišur ķ žeim. Viš karlmennirnir žögšum. “Vęntanlega sį Kjarval”. Žarna var lögmašur borgarinnar hreinlega aš segja dómara aš Kjarval hefši ekki viljaš aš börn hans erfšu hann žó ekkert sé til um žann vilja afa.

 

Talandi um varšveislu žess sem tekiš var śr vinnustofunni. Ķ listanum frį įrinu 1968, sem skrįši tóma sķgarettupakka en ekki meira en 5000 listaverk sem voru tekin, voru nįkvęmalega skrįšir 1124 bókartitlar. Ķ lista geršur įriš 1985 af sama starfsmanni voru bókartitlarnir oršnir 608  og margar dżrmętustu bękurnar horfnar. Ķ lista sem kom frį Reykjavķkurborg 2004 eru meira en 5000 nśmer yfir listaverk en öll olķumįlverk horfin sem voru nefnd aš vęru ķ kössum ķ listanum frį įrinu 1968. Reykjavķkurborg telur ekki aš hśn žurfi aš skżra žaš į nokkurn hįtt, aš fjölskyldunni komi žaš ekki viš, žetta eign borgarinnar og hennar aš fara meš eins og hśn vill, aš hśn žurfi ekki aš skżra neitt.

             Stašreyndarvillur ķ Hérašsdómnum.

Ég vil lķka fara yfir žaš sem geršist ķ Hérašsdómi Reykjavķkur. Žegar dómurinn var birtur voru tvęr stašreyndarvillur ķ honum, į bls, 26 og 27. Ekki prentvillur heldur stašreyndarvillur: Į bls. 26 segir: “Fyrir liggur minnisblaš Davķšs Oddssonar žįverandi borgarstjóra um fund er haldinn var 5. įgśst 1968, žar sem męttir voru auk Davķšs, Geir Hallgrķmsson, Jón G. Tómasson borgarlögmašur og Alfreš Gušmundsson er žar haft eftir Geir aš žessar myndir įsamt fleiri munum, hefšu veriš afhentar Geir af Jóhannesi Kjarval hinn 7. nóvember 1968” . Dagatališ rangt, žessi fundur var haldinn įriš 1982, sagt ķ dómnum fundurinn hafi veriš sama įr og meint gjöf sem skiptir mįli.

 

 Hér mį benda į, aš ķ dómnum er ašeins haft eftir Geir žaš sem Davķš Oddsson segir Geir hafa sagt. Ķ skżrslu Baldurs er žetta haft eftir Geir žetta sama haust: “Geir Hallgrķmsson žį v. Borgarstjóri, segist sannfęršur um aš gjöf hafi veriš aš ręša, en man ekki eftir žvķ hvernig žetta bar aš.” Ekki stašreyndarvilla en aš sjįlfsögšu réttarmorš aš orš Davķšs ķ eigin minnisblaši eru gerš žetta mikilvęg ķ dómsnišurstöšu, en svo sleppt žvķ sem haft er eftir Geir ķ skżrslu Baldurs.

 

Hin stašreyndarvillan ķ dómnum er į bls. 27: .......og svo žegar er virt yfirlżsing Alfrešs Gušmundssonar frį 18. september 1968, sem hnķgur ķ sömu įtt. Į aš vera 1982. Skiptir  mįli hvort žessi yfirlżsing var gerš 1868 eša 1982, veikir mįlstaš fjölskyldunnar ef aš žessi yfirlżsing Alfrešs hefši veriš skrifuš sama įr og meint gjöf en ekki meira en įratug seinna žegar Baldur var fenginn til žess aš rannsaka mįliš og yfirlżsingin eingöngu skrifuš žess vegna.

 

Žegar ég hafši samband viš lögmann fjölskyldunnar, (ég sem fann villurnar), hafši hann samband viš Hérašsdóm og žessu breytt ķ kyrržey įn žess aš fjölmišlum vęri sagt frį. Ekki aš žaš hefši breytt neinu, fjölmišlar į Ķslandi meš ķ samsęrinu gegn fjölskyldu minni.

 

Hvernig er hęgt aš vita hvenęr žessar stašreyndavillur komust ķ dóminn, voru žęr fyrir framan dómara žegar hann dęmdi, eša uršu žęr til žegar dómurinn var vélritašur eftir į? Ķ mķnum huga voru žessar stašreyndavillur ķ dómnum til žess aš villa um fyrir fjölmišlum og žannig žjóšinni, spillingin žaš mikil ķ ķslenska réttarkerfinu aš mķnum dómi. Ég veit ekkert um hvernig žęr komust ķ dóminn, en ég veit aš žaš var ekki rétt hvernig žęr voru lagašar, hefši įtt aš vera formlegt į einhvern hįtt.

Frįvķsun mįlsins hjį Mannréttindadómstóli Evrópu.

Sķšast vil ég fara yfir  mešferš mįlsins viš Mannréttindadómstól Evrópu. Žar var mįlinu vķsaš frį af einum dómara, Päivi Hirvelä, konu frį Finnlandi. Eiginkona Gušmundar Alfrešssonar, Ineta Ziemele, er einnig dómari viš Mannréttindadómstólinn. Hśn er frį Lettlandi, nįgrannalandi Finnlands og samskipi žessara landa ķ réttarmįlum mjög nįin. Bęši aš Finnland og Lettland voru undir Rśsslandi og réttarkerfi beggja žess vegna žašan aš einhverju leiti og aš Lettland hefur notiš ašstošar Finna viš uppbyggingu réttarkerfisins eftir sjįlfstęšiš, ef ég veit rétt.

Ég veit lķtiš um samskipti Gušmundar Alfrešssonar, Hirvölu og eiginkonu Gušmundar sķn į milli eša samskipti žeirra allra viš ķslenska dómara og lögmenn į Ķslandi, en mér skilst aš innan Mannréttindadómstólsins séu Noršurlöndin og Eystrasaltslöndin mikiš saman, jafnvel śt af fyrir sig ķ gangi eša įlmu, ekki rétt aš einn dómari frį Finnlandi hafi vald til žess aš vķsa mįlinu frį (sjį mešfylgjandi bréf sem var aldrei svaraš af Mannréttindadómnum).

Ég trśi žvķ aš spillingin ķ ķslensku réttarkerfi teigi sig til Mannréttindadómstólsins, aš Ķslendingar žar séu ķ of miklum tengslum heim og rįši yfir mįlum sem koma frį Ķslandi.

Ķ žessu sambandi get ég sagt frį atviki. Ķ eina skiptiš sem Gušmundur Alfrešsson var ķ réttarsal į Ķslandi vegna mįlsins til žess aš bera vitni (hann bar lķka vitni ķ gegnum sķma), gekk hann upp aš dómaranum Allan V. Magnśssyni ķ dómarasęti og heilsaši meš handabandi. Ég žóttist heyra į tal žeirra um son Allans sem Gušmundur jafnvel kenndi ķ Svķžjóš eša umgekkst. Ekki fyrr en hann snéri sér viš aš hann sį aš ég var ķ salnum. Žį kom fįt į Gušmund og hann byrjaši aš heilsa öllum meš handabandi sem voru ekki margir. Samkvęmt mķnum skilningi fannst honum ķ lagi aš ganga upp aš dómara og heilsa sem kunningja ef ašeins lögmenn og dómari voru ķ salnum, stéttin sem fjölskylda ķ öržjóšfélagi.

 

Mér skilst aš fyrirkomulagiš, aš ašeins einn dómari geti vķsaš frį mįli viš Mannréttindadóminn, hafi veriš sett į mjög stuttu įšur en žetta mįl kom fyrir réttinn. Augljóst hvers vegna žaš er ęskilegt aš fleiri en einn dómari komi aš frįvķsun, erfišara aš nį til fleiri dómara en eins. Päivi Hirvelä er frį Finnlandi og Gušmundur Alfrešsson laga prófessor viš stofnun ķ Svķžjóš meš margskonar tengsl viš Finnland.

 

Eiginkona Gušmundar er dómari viš mannréttindadómstólinn, kona frį Lettlandi og Hirvala kona frį Finnlandi, hęgt aš ganga śt frį aš žessar tvęr konur žekki hvora ašra nokkuš vel og aš Hirvala viti af eiginmanni Inetu og stöšu hans ķ žessu mįli, hefši įtt aš gera hana vanhęfa.

Žaš minnsta, aš žegar ašeins einn dómari getur vķsaš frį mįli, aš hann hafi engin tengsl viš mįlsašila og sé frį öšru svęši ķ Evrópu, sérstaklega žegar einn mikilvęgasti mįlsašilinn er laga prófessor ķ mannréttindum og vel žekktur hjį Mannréttindadómstólnum.

Frįvķsunin sjįlf gefur svo engar skżringar hvers vegna mįlinu er vķsaš frį, eitthvaš sem ég veit ekki hvort er ešlilegt en finnst mjög skrżtiš. Mér var sagt af lögmönnum mķnum aš ég hefši réttmęta kröfu um umfjöllun viš Mannréttindadómstólinn og mér gjörsamlega óskiljanlegt aš sķšan sé hęgt aš vķsa mįlinu frį įn rökstušnings, ekkert réttlęti ķ žvķ né ešlileg mįlsmešferš samkvęmt mķnum skilningi.

 Ég veit ekki hvernig dómarar veljast til einstakra mįla, hvorki viš Mannréttindadómstólinn né į Ķslandi en er mjög tortrygginn, tel möguleika į aš Hirvölu hafi veriš stżrt aš žessu mįli.  Ég tel aš žetta mįl sé allt gegnumsżrt af žvķ aš vernda Gušmund, bęši vegna žess aš žaš var vilji til žess aš fį vissa śtkomu og aš Gušmundur er lögmašur og laga prófessor, tengdur Mannréttindadómstólnum ķ gegnum eiginkonu sķna og starf. Mér skilst aš Gušmundur sé innanhśsamašur hjį Mannréttindadómum, aš vinna hans og fręšistörf séu notuš žar. Ég trśi žvķ aš bęši dómarar og lögmenn hafi gert orš Gušmundar rétthęrri og veigameiri en ella vegna žess aš hann er einn af žeim. Ég hef vissa samśš meš Gušmundi Alfrešssyni, hann dregist inn žetta mįl sem tengist ęsku hans og föšur, ekki honum aš kenna ef aš lögmenn og dómarar gera hann svo aš lykilvitni ķ žessu mįli.

                                                   Lokaorš.

Įstęšan aš ég sendi žessa kęru sjįlfur, er aš ég tel ekki aš hefšbundnar ašferšir ķ gegnum lögmann myndu bera įrangur į Ķslandi, enda fengi ég lķklega engan lögmann til žess aš hjįlpa mér.

 

Allt réttvķst fólk hlżtur aš sjį aš žessir dómar eru ķ besta lagi rugl, nįkvęmar, refsivert athęfi dómara. Hvernig gengur žaš upp aš dómarar sem hafa vald til žess aš refsa öšrum og jafnvel aš setja ķ fangelsi, sleppi svo sjįlfir viš refsingu žegar žeir fremja svona gróft réttarmorš. Žessir dómar geta ekki stašiš eša dómarar komist undan įbirgš į žeim.

 

Ég tel aš žiš sem vinniš ķ ķslensku réttarkerfi hafi lķtilsvirt fjölskyldu mķna og haft mig aš fķfli, lögmenn og dómarar samvirkir. Žiš hafiš gert lķf mitt erfišara en ella, erfiš lķfsreynsla aš verša fyrir svona spillingu, įfall sem ég mun aldrei komast yfir, gleymum ekki įlaginu į fjölskyldu mķna ķ įrarašir.

 

Ég trśši žvķ aš dómstólar į Ķslandi myndu reyna allt til žess aš finna sannleikann og reyna aš gera rétt, alltaf tilbśinn aš samžykkja žaš réttlęti, hvaš sem žaš yrši. Kannski einfeldni og barnaskapur, en af sömu įstęšu er ég ekki tilbśinn aš lįta ykkur komast upp meš aš eyšileggja ķslenskt žjóšfélag meš svona réttarmorši.

 

Ég byrjaši į žessum mįlaferlum vegna réttlętiskenndar og mun halda įfram af sömu įstęšu, veršur aš lįta žį dómara sem frömdu réttarmoršiš, taka įbirgš į žvķ. Eftir žennan dóm sem 5 Hęstaréttardómarar standa aš, er Ķsland ekki lengur réttarrķki ķ mķnum huga.

 

Mį vel vera aš žessi kęra sé ekki formlega rétt, en hvaš er til rįša žegar dómsvaldiš sjįlft ķ landinu er bilaš og spillingin teygir sig jafnvel til Mannréttindadómstólsins. Mį vera naušhyggja ķ mér, en ég žykist vita aš ég geti ekki fengiš lögmann til žess aš gera žessa kęru meš mér, aš ķslenskir lögmenn, samanber nafnlausa bréfiš um aš dómarar hygli sumum lögmönnum en ekki öšrum, vilji ekki neikvęša athygli dómara.

 

Ķ gegnum įrin hef ég undrast žögnina į Ķslandi um žetta mįl, en hśn er jś ekkert annaš en višurkenning aš einn įstkęrasti listamašur žjóšarinnar var ręndur ķ ellinni.

 

Viršingarfyllst. Ingimundur Kjarval

 

1) Bréfiš til Mannréttinda dómstólsins http://kjarval-skjol.blogspot.com/2013/03/bref-til-european-court-of-human-rights.html

 

  


Kapitalismi eša spilling.

 Kapķtalismi v. allt annaš.

 http://silfuregils.eyjan.is/2011/01/03/hannan-a-bandarikjamarkadi/#comments

Egill Helgason fer mikinn ķ sķšasta bloggi sķnu um muninn į Evrópu og Bandarķkjunum. Merkilegt aš Egill sem er aušsjįanlega djśpfróšur um ótrślegustu hluti geti rętt af slķku žekkingarleysi um Bandarķskt žjóšfélag. Skiljanlegt žó, hann eins og ég uppalinn į Bandarķkjahatri, eitthvaš sem viš losnum aldrei viš. Hann segir:

aš stór hluti Bandarķkjamanna hefur varla ašgang aš heilsugęslu, aš menntunin sem snaušu fólki ķ Bandarķkjunum er bošin er skammarleg, aš aš minnsta kosti 50 milljón Bandarķkjamenn lifa undir fįtęktarmörkum, aš vinnandi fólk ķ Bandarķkjunum nżtur mjög takmarkašra réttinda, fęr varla sumarfrķ – og aš nįnast hvergi ķ heiminum er ójöfnušur meiri og hefur fariš mjög vaxandi. Bankar og aušhringir hafa algjört kverkatak į samfélaginu.

Bara aš hinn sanni sannleikur er miklu flóknari.  Bandarķkin eru nśtķmarķki ofan ķ  frumstęšari žjóšflokka mešan aš ķ Evrópu var žeim śtrżmt fyrir įržśsundum, heilar žjóšir herleiddar, seldar ķ žręldóm eša bara murkašar nišur ķ žjóšarmoršum. Žetta geršist aftur og aftur ķ sögu Evrópu. Saga Bandarķkjanna kannski ekki mikiš bjartari bara miklu styttri. žjóšskipulag Bandarķkjann akom nęrri óbreytt frį Evrópu, sérstaklega Bretlandi, žaš hinn bandarķski veruleiki. Mį vel vera aš bandarķska stjórnarskrįin sé eitt merkilegasta plagg sögunnar en hugmyndirnar ķ žvķ flestar fęddar ķ Evrópu

Egill minnist ekkert į aš bandarķska heilbrigšiskerfiš hefur bęši medicaid og medicare, kerfi gerš fyrir aldraša og  tekjulitla. Žaš aš bandarķsk žjóšfélag virkar ekki ķ dag hefur akkśrat ekkert aš gera meš žjóšskipulagiš, spillingin sem grefur undan öllum stošum žess.

Sovét kerfiš virkaši žangaš til spillingin bar žaš ofurliši. Ķsland hrundi ekki vegna žess aš kapķtalisminn gengur ekki upp, spillingin sem eyšilagši allt sem viš vorum alin viš aš vęri rétt og satt, Ķsland étiš innan frį af spillingu žangaš til allt hrundi. Bara žaš aš Ķsland komst į lista yfir minnst spilltu žjóšir heims var spilling. Žeir sem įttu aš vakta žjóšfélagiš, gįfu žvķ žessa einkunn mešan žeir sjįlfir voru į kafi ķ spillingunni, ķslenskir blašamenn. 

 Žaš er tališ aš spilling ķ bęši Medicaid og Meidcare kerfunum kosti bandarķsk žjóšfélag um 80 milljarša dollara įri. 

Spillingin grefur um sig allstašar. Dómsmįlarįšherra Ķslands vék frį ķ nokkra klukkutķma, vegna žess aš viss vann fyrir hann, svo aš annar rįšherra gęti skipaš sama, son žrišja rįšherra, sem dómara į Ķslandi.

Žessi gerningur hefur svo stašiš ķ mörg įr og engin vilja taka į honum. Žaš er spilling sem er aš eyšileggja allt, ekki hlżnun loftslags, fasteigna bólur, kapķtalisminn eša ašrar žjóšfélagsgeršir heldur spillingin.


Aš velja deilur vandlega.

Einhvers stašar segir aš žaš skuli velja deilur viš ašra vandlega, į lķklega vel viš hér.

Nęsta sķša »

Innskrįning

Ath. Vinsamlegast kveikiš į Javascript til aš hefja innskrįningu.

Hafšu samband