Ég skil vel að þið viljið ekki kaupa á fullu verði fullyrðingu mína að dómar bæði Héraðsdóms Reykjavíkur og Hæstaréttar Íslands hafi verið gróf viljandi dómsmorð, orð tapsárs manns frá ykkur séð.
En reynum annað sjónarhorn, þraut sem þið getið ekki tapað. Látum reyna á hver þín réttarvitund er sem leikmanns/konu eða þá bara leikmanneskju. Ef að þú ert lögmaður bara betra, láttu mig hvað þér finnst ikjarval@gmail.com.
Þegar dómur Allans V. Magnússonar í Héraðsdómi Reykjavíkur var birtur 3. Janúar 2007 fann ég tvær staðreyndarvillur í dómnum.
Ég sendi tölvupóst til lögmanns fjölskyldunnar allur upp veðraður, mín réttarvitund, að ef að reipið slitnaði, gengi sá hengdi laus, að þar með væri dómurinn ógildur og þyrfti að gera hann upp á nýtt, alla veganna að eitthvað formlegt ferli færi í gang:
Delhi N.Y. 11. jan 2007.
Sæll Kristinn. Ætla að hringja í þig í dag þegar þú lest þetta. Fann tvö alvarleg mistök í dómnum sem þú hefur kannski tekið eftir. Tala við þig vonandi dag þegar þú færð þetta. Bestu Ingimundur
Ég gekk svo út frá því að þetta formlega ferli færi af stað þó að ég leikamaðurinn vissi ekki hvernig, þetta örugglega gerst áður. Auðsjáanlegar staðreyndarvillur og augljóst að engin vissi hvaða áhrif þær hefðu haft á þá sem voru að vinna með staðreyndir málsins til þess að komast að niðurstöðu.
Gekk bara út frá því að það yrði að tekið á þessu formlega, einhver lög um slíkt einhverstaðar. En ég aðeins leikmaður, í raun lamb leyddur til slátrunar í réttarkerfi sem ég trúði ennþá á þessum tíma í barnatrú minni.
Eitt vandamálið að þó að ég væri að reka málið jafnvel gegn vilja systkina minna, var ég ekki skrifaður fyrir málinu, móðir mín og frænka. Og þó svo að lögmenn væru á mínum vegum, þurftu þeir ekki að gera sem ég vildi.
Lögmaður fjölskyldunnar hafði svo samband við Héraðsdóm Reykjavíkur og þessu breytt í kyrrþey, engin yfirlýsing frá Héraðsdómi eða lögmanni fjölskyldunnar, ekkert.
Eina skiptið sem fjölmiðlar á Íslandi sýndu málinu einhvern áhuga var þegar það fór í gegnum Héraðsdóm Reykjavíkur, eftir það allt þaggað. Við verðum að álykta að einhver blaðamaðurinn hafi farið yfir dóminn og þessar staðreyndarvillur ruglað viðkomandi, en engin látinn vita að þessar staðreyndarvillur voru í dómnum!
Og þá þrautin:
- Þegar mér finnst að þessum villum hafi verið komið fyrir viljandi til þess að villa um fyrir blaðamönnum, er það nauðhyggja í mér?
- Þegar mér finnst að það hefði átt að taka á þessu formlega, Héraðsdómur Reykjvíkur að gefa út opinbera yfirlýsingu um staðreyndarvillur í dómnum, er það nauðhyggja í mér?
- Þegar ég segi að engin viti auðvitað hvenær þessar staðreyndarvillur urðu til eða hvaða áhrif þær höfðu á þá sem dæmdu í málinu, er það rétt hjá mér?
Þá þurfti að finna þessar staðreyndarvillur í upphaflega dómnum og bera saman við það sem hefur verið á vef Héraðsdóms Reykjavíkur öll þessi ár, tékkaði aldrei á því. Mín handvömm kannski, en ég vissi ekki fyrr en mörgum árum seinna að dómurinn væri á netinu og gekk bara út frá að þetta hefði verið lagað, lögmenn séð um að þetta væri í lagi.
Svo ég fór á vefinn og las dóminn á vefsíðu Héraðsdóms Reykjavíkur og viti menn, aðeins ein staðreyndarvillan leiðrétt á sínum tíma, hin ennþá í dómnum þegar þú lest þetta. Við verðum að álykta að þessi villa hafi verið fyrir framan þá alla 5 Hæstaréttardómara sem lásu dóminn auðvitað nákvæmlega og svo farið þannig til Mannréttindardóms Evrópu þegar hann vísaði málinu frá, ekki að ég viti hvar eða hvernig þessi villa endaði hvar.
Hérna er dómurinn á vef Héraðsdóms Reykjavíkur í dag
Hérna með mínum leiðréttingum.
Og þá fjórða spurningin:
Nauhyggja í mér?
Ég ætla svo að hafa samband við lögmann minn á Íslandi og biðja um að formlegt ferli verði sett á stað um að ógilda dóm Héraðsdóms Reykjavíkur í erfðamáli fjölskyldu minnar og þá réttað aftur, ekki að halda ferlinu áfram að biðja um endurupptöku.
Fimmta spurning:
Gjörsamlega út í hött?
Ég þykist nokkuð viss um að lögmaður minn muni ekki vera á sömu skoðun, vilji keyra í tapaða endurupptökubeiðni, en við sjáum til.
Mín afstaða, að annað hvort förum við í ferli með að ógilda dóm Héraðsdóm Reykjavíkur sem var alltaf dómsmorð, eða að við hættum þessu rugli, ekki til neins að berja hausnum við stein í réttarkerfi sem reynir ekki einu sinni að gera rétt! En eins og ég sagði, sjáum til hver viðbrögðin verða. Þið getið svo haft samband við mig á ikjarval@gmail.com.
Gleðilegt nýtt ár.
24.12.2019 | 14:34
Jóhannes Kjarval listmálari og erfðamál fjölskyldu minnar.
Svo hve margir á Íslandi vita að vinnustofa eins ástsælasta listamanns þjóðarinnar var tæmd leynilega af Reykjavíkurborg örfáum vikum áður en að hann var sviptur sjálfræði og lokaður á inni á geðdeild þar sem hann var til dauðadags?
1% þjóðarinnar, 5%, 10%? Fleiri kannski? Ekki að það skipti máli, 3 ættu að vera nóg svo að öll þjóðin viti og sætti sig ekki við það, Jóhannes Kjarval listmálari einn helsti listamaður þjóðarinnar og verður það líklegast um alla framtíð eins lengi og Ísland verður til.
Ég segi og hef sagt í mörg ár, að allir sem eigi að vita í stjórnkerfinu, réttarkerfinu, listamenn, allir á Íslandi, viti að listamaður var rændur af Reykjavíkurborg þegar hann var varnarlaust og veikburða gamalmenni, vélaður til þess að leifa þeim að tæma vinnustofu sína.
Þetta vita allir sem eiga að vita, að ekkert er til frá afa um að hann hafi gefið eitt eða neitt til Reykjavíkurborgar. Nema þá uppdiktaður munnlegur leynilegur gjafagerningur og einu vitnin þyggendurnir sjálfir!
Engin lagastoð samkvæmt íslenskum lögum um að þetta hafi verið gjöf, munnlegir gjafagerningar þurfa að fullnægja vissum lagalegum skilyrðum sem þessi gerði aldrei. Ef að hann gerðist yfirleitt sem ég stórefast um en aukaatriði, þetta vita allir á Íslandi sem eiga að vita!
Ég endurtek, allir sem eiga að vita á Íslandi vita, en samt látið standa. Ég hef líka sagt, að þessi vitneskja grafi undan siðferðisvitund þjóðarinnar, ein skýringin að Ísland er í þessum ógöngum siðferðislega.
Og þá hvá sumir en aðrir ekki ógöngum hvað? Eru það ekki siðferðislegar ógöngur þjóðar að vera gripin í að múta ráðamönnum fyrrverandi nýlendu í Afríku, Icesave, Bresk hryðjuverkalög sett á landið, Ísland komið á grátt svæði í bankamálum, gífurlegar eignarfærslur eftir hrunið frá eignaminni til þeirra sem í raun settu þjóðina á hausinn og margt fleira? Siðferðislegar ógöngur réttnefni!
En áður en að við höldum áfram, förum yfir Hæstaréttardóminn sem mörg ykkar nota til þess að leiða þetta hjá ykkur 5 Hæstaréttardómarar vissu auðvitað hvað þeir voru að gera!.
Þessi meinti munnlegi leynilegi gjafagerningur sem börn Kjarvals vissu ekki einu sinni af, á að hafa gerst 7. Nóvember 1968 og afi kominn á geðdeildina sviptur sjálfræði seinast í janúar þann vetur. Ekkert skriflegt til frá afa, ekkert skriflegt hjá Reykjavíkurborg um að hafa fengið þá þessa mestu gjöf gefna á Íslandi um alla tíð, ekkert!
Og sem meira er, einu meintu vitnin að þessum leynilega munnlega gjafagerningi, þeir sem þáðu meinta gjöf. Geir Hallgrímsson þá Borgarstjóri, sem segir svo nokkrum árum seinna að hann muni ekki hvernig þetta bar að og svo Alfreð Guðmundsson starfsmaður Reykjavíkurborgar, dyggastur allra dyggra Sjálfstæðisflokksmanna, nema ef vera skyldi Þorvald Þorvaldsson leigubílstjóra sem kemur við sögu. En Þorvaldur bar sannanlega ljúgvitni fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur sem ekkert var gert með. Ekki talið tiltökumál á Íslandi að ljúga undir eið í réttarsal, sagt mér af íslenskum lögmanni sem neitaði að fylgja því eftir!
Vitnisburður Þorvaldar látinn skipta máli í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur að afi hefði talað um vilja sinn að gefa Reykjavíkurborg við Þorvald. Þorvaldur svo skrifaður úr dómi Hæstaréttar, þegar sýnt var að hann hafði ekki sagt satt um tengingu sína við Reykjavíkurborg, hvað þá Sjálfstæðisflokkinn!
Dómarnir bæði í Héraðsdómi og Hæstarétti, voru ekki aðeins dómsmorð, heldur gróf, augljós og viljandi dómsmorð sem öll þjóðin stendur svo á bak við, ekkert annað en siðferðislegt gjaldþrot heillar þjóðar frá mér séð.
Nú er ég ekki að segja að þetta sé þér mikið mál, líklega ekkert málverk eftir afa á þínum veggjum og þú ekki farið á Kjarvalsstaði. En hvað finnst þér þá um að Forseti Íslands láti hengja upp málverk eftir afa og flytji allan sinn boðskap til þjóðarinnar fyrir framan þetta málverk? Forsetinn og fjölskylda hans svo alla daga innan um hönnun pabba á Bessastöðum. Hvað er það annað en botnlaus siðblinda, íslenskur sjúkdómur af því er virðist?
Hvað með Forsætisráðherra Íslands sem lætur keyra málverk eftir afa til Keflavíkur til þess að hafa fyrir aftan sig þegar hún mætir varaforseta Bandaríkjanna, tilgangurinn að setja virðingarblæ á fundinn. Veit hún ekki af þessu máli? Hvað er það annað en botnlaus siðblinda, siðblindur forsætisráðherra siðblindrar þjóðar?
Jón Steinar Gunnlaugsson sendi mér þennan tölvupóst fyrir ári:
Sæll Ingimundur.
Ég er búinn að lesa þennan dóm yfir, bæði héraðsdóm og dóm Hæstaréttar.
Dómurinn er að mínum dómi rangur.
Gjafþegi þarf að sanna að gefið hafi verið.
Þegar gefandi er gamall veikburða maður og gjafþegi opinber stofnun eins og Reykjavíkurborg ættu kröfurnar um sönnun að vera strangar.
Að mínum dómi geta þær ekki falist í svona vitnisburðum eins og þarna var látið duga.
Borgin hefði átt að þurfa að tryggja sér þessa sönnun með gjafabréfi, sem gamli maðurinn hefði skrifað undir.
Þrátt fyrir eindregið álit mitt í ofangreinda átt, mun ég ekki að svo stöddu skrifa um þetta mál, hvað sem síðar kann að verða.
Nú um stundir einbeiti ég mér að því að reyna að koma fram endurbótum á gatslitnu dómskerfinu.
Ég talaði við Kristinn og heyrðist hann jafnvel hyggja á skrif á næstunni þegar hægist um hjá honum.
Sjáum til.
Með kveðju, Jón Steinar
Það að Jón Steinar f.v. Hæstaréttardómari sér svo ekki ástæðu til þess að segja þetta opinberlega er aftur þessi siðblinda, einhver vöntun í ungri þjóð.
Virðist að Jóni Steinari finnist í lagi að láta þessa skoðun í ljós við mig prívat, en svo að þegja um það á opinberum vettvangi, þessir dómar um einn mesta listamann þjóðarinnar sem var rændur í ellinni af hinu opinbera.
Gengur bara ekki upp, Jón Steinar maður sem vill að hann sé tekinn alvarlega um réttarmál á Íslandi. En Jón Steinar veit kannski hvað honum er hollt, að það má ekki fjalla um þetta mál opinberlega.
Nema sem er líka, að mörgum á Íslandi finnst ekki að fjölskylda mín eigi að fá réttlæti eins leiðilegt og það er kannski, Kjarval eign þjóðarinnar ef ekki Reykjavíkurborgar, en ekki fjölskyldu hans.
Núna er mál á mínum vegum að ílengjast í Héraðsdómi Reykjavíkur um hvort eigi að skipa matsmann til þess meta dagbók Guðmundar Alfreðssonar, son Alfreðs Guðmundsonar meints vitnis að meintum leynilegum munnlegum gjafagerningi afa 1968. Íslenskur Sérfræðingur þegar gefið álit sitt að hún hafi ekki verið skrifuð 1968. Sleppum að ekkert er í dagbókinni um að Guðmundur hafi verið viðstaddur þennan meinta munnlega leynilega gjafagerning, segir í dabókinni:
Skólinn óskiljanlegt frí í sögu, lærði í allan dag. Í dag kl. 14 afhenti Jóhannes Kjarval Geir Borgarstjóra að gjöf nokkra tugi teikninga ásamt kössum ofan af háalofti hjá sér sem í voru bækur, blöð, flatkökur, ýmis skrif og riss ..
Það að þetta voru meira en 5000 verk ekki nefnt, en dagbókin varð svo höfuð sönnunargagnið fyrir dómstólum á Íslandi um að þetta hefði verið gjöf til Reykjavíkurborgar.
En vitnisburður Guðmundar Alfreðssonar og dagbók hans áttu að sjálfsögðu aldrei að verða afgerandi sönnunargögn, hvorki í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur né í dómi Hæstaréttar, Guðmundur tengdur í bak og fyrir. Ekki rétt, hvorki siðferðislega né lagalega og þess vegna báðir dómarnir gróf viljandi dómsmorð.
Guðmundur sagði svo í Héraðsdómi áratugum seinna að hann hefði verið viðstaddur. Eitthvað sem engin vissi fyrir þann tíma, ekki Reykjavíkurborg, engin, hvergi komið fram fyrr.
Svo verður réttað í málinu og annað hvort leifir dómari matsmálinu að halda áfram og ég þá borgunarmaðurinn, eða að dómari vísar því frá að kröfu Reykjavíkurborgar og ég krafinn borgunnar á kostnaði Reykjavíkurborgar, fyrir utan auðvitað kostnað við minn eigin lögmann, úrskurður dómara þá þriðja dómsmorðið!
Eini rétti úrskurður dómara að vísa málinu frá á þeim grundvelli að það skipti ekki máli hvort að dagbókin er skrifuð 1968 eða 1982, að dagbókin hefði aldrei átt að verða sönnunargagn um eitt eða neitt í báðum dómum, frekar en vitnisburður Guðmundar og þá komin grundvöllur fyrir beiðni um endurupptöku.
Annað mál að rannsóknin á dagbókinni ætti auðvitað að vera lögreglumál. Skil ekki hvers vegna, að þegar þetta álit viðurkennds sérfræðings á Íslandi kom fram, að Lögreglunni var ekki tilkynnt um það og rannsóknin þar með á hennar vegum.
En samkvæmt fyrri reynslu munu allir í réttarsal standa saman um að keyra ruglið áfram og komast upp með það með hjálp fjölmiðla, réttarkerfisins, ráðamanna og frá mér séð allri þjóðinni. Siðferðislega gjaldrota þjóð og ég geri mér enga von um að ég né fjölskylda mín fái réttlæti.
Þöggunin er voldugt alvöru stjórnsýslutæki á Íslandi. Allir sem vilja vera með verða að vita um hvað má fjalla og hvað ekki. Um leið og einhver fer yfir þetta ósýnilega strik, þurrkar valdið viðkomandi út, ekki til þar í frá á Íslandi.
Allir í stjórnsýslunni taka svo þátt í þessu, alveg sama í hvaða stjórnmálaflokki, hvar í embættiskerfinu eða á hvaða fjölmiðli. Verða að taka þátt, valið annað hvort innanbúðarmenn eða ekki að vera til.
Valdið og embættismannakerfið hefur svo leikið þann ljóta leik í gegnum árin að gera þá sem eru veikari fyrir í fjölskyldunni talsmenn hennar. Til margra ára eldri bróðir minn sem átti allt sitt undir á Íslandi og núna systir mín, ein okkar eftir heima.
Á Hönnunarsafni Íslands er þetta um fjölskyldu mína í tímalínu sýningarinnar um föður minn:
1970 Sveinn Kjarval og eiginkona hans ásamt tveimur yngstu börnunum flytja búferlum til Danmerkur og setjast að á Norður- Jótlandi. Sveinn hafði tekið ástfóstri við Ísland en gat ekki hugsað sér að búa þar áfram eftir umdeilt mál þegar fjöldi verka úr vinnustofu föður hans, Jóhannesar S. Kjarval listmálara, voru fjarlægð án vitundar fjölskyldunnar og komið fyrir til varðveislu hjá
Reykjavíkurborg. Þetta atvik átti sér stað árið 1968 og reyndist Sveini og fjölskyldu mikið áfall.
Mér sent þetta fyrir neðan þegar ég lét vita að ég tæki ekki þátt í einu eða neinu um fjölskyldu mína á Íslandi nema að það væri fjallað um hvernig var níðst á henni og hún hrakin úr landi:
Á sýningunni verður tímalína þar sem kemur fram að ástæða þess að Sveinn flytur til Danmerkur árið 1970 hafi verið sú að hann var ósáttur við hvernig nær 5000 verkum föður hans voru fjarlægð úr vinnustofu listmálarans án vitundar fjölskyldunnar og komið fyrir til varðveislu hjá Reykjavíkurborg.
Ég lýsti yfir ánægju minni, sérstaklega vegna þess að þetta með 5000 verkin væri frá mér, ég fyrst opinberað þá tölu. Sýndi þeim svo fram á að þetta væri ekki rétt (skýrt í þessari grein) og hvers vegna. Engu samt breytt og ég viss um að þetta með 5000 verkin var fjarlægt vegna þess að þeim varð ljóst að það færi yfir þetta strik sem engin á Íslandi má fara yfir.
Ég leitaði á netinu að umfjöllun um sýninguna á Hönnunarsafni Íslands um pabba og fann þetta, Lestrarklefinn og svo viðtal við forstöðukonu Hönnunarsafnisns. Fleiri manns sem hljóta að kallast meðlimir menningar elítu Íslands að ræða sýninguna fram og aftur, fyrir utan auðvitað fréttamennina sjálfa.
Öll þeirra hljóta að hafa séð þessa tíma línu eða vita um erfðamál fjölskyldunnar, en ekkert þeirra minntist á það einu orði eða hvers vegna foreldrar mínir flúðu land. Ekki eitt þeirra, samsærið allt um lykjandi og það sannleikur, allir að taka þátt í þessari þöggun!
Svo hvað á ég að gera með þessa lífreynslu mína? Ef að ég er sár og illur, hvað þá með foreldra mína, hvernig fór þetta með þau? Svo ert það þú, finnst þér þetta í lagi og hvað gerir þú með þína upplifun, þegir í þeirri von að ég gefist upp? Fari fyrir ættarstapann sem foreldrar mínir og þýfið þá þitt og ykkar, er það planið?
Veit ég að óréttlætið er margt í þessum heimi og ég hefði alltaf sætt mig við dóm sem reyndi að gera rétt, ekkert mannanna verk fullkomið. En hvað á ég að gera með að heilli þjóð finnist í lagi að láta þessi dómsmorð og rán standa?
Ég reyni svo hvern einasta dag að láta þetta ekki fara inn á mig og þessi skrif mér mikil sálarbót. Héðan í frá mun ég senda frá mér hvern pistilinn á fætur öðrum með búverkunum í þeirri von að einn lesi, ekki í spilinum að gefast upp.
Þykist vita að margir aðrir á Íslandi hafi þessa sömu reynslu, getur ekki verið aðeins að mín fjölskylda hafi verið beitt þessu óréttlæti, hljóta að vera aðrir sem hafa sárt um að binda og svo allt þaggað hjá siðblindri þjóð.
Stjórnmál og samfélag | Breytt 28.12.2019 kl. 12:36 | Slóð | Facebook | Athugasemdir (2)
5.12.2019 | 21:25
Sveinn Kjarval á Hönnunarsafni Íslands.
Núna stendur yfir sýning á hönnunarstarfi föður míns Sveins Kjarval í Hönnunarsafni Íslands. Ánægjulegt að honum sé sýnd þessi virðing á hundrað ára afmæli sínu eftir að vera hrakinn úr landi í lifanda lífi.
Fékk þessa grein ekki birta í Morgunblaðinu og ekki hollt sálarlífinu að reyna að komast framhjá íslenskum blaðamönnum, hliðvörðum íslenskrar þjóðfélagsumræðu, þöggunin þeirra leiðarljós:
Í dag erum við þrjú börn pabba af fimm lifandi, Kolbrún á Íslandi, ég í Bandaríkjunum og María í Danmörk. Það var haft samband við mig frá Hönnunarsafni Íslands vegna þessarar sýningar en ég tek ekki þátt í neinu á Íslandi sem kemur að fjölskyldu minni. Ætla ekki í neina slagi við systur mínar og þær gera sem þær vilja, en skrifa bara ekki undir neitt eða samþykki.
Fannst samt rétt að ég segði þeim á Hönnunarsafninu hvers vegna, að það þyrfti segja rétt frá erfðamáli fjölskyldu minnar og hvað gerðist. Þau gætu svo túlkað það eins og þau vildu, þyrfti aðeins að vera rétt og sannleikur, að ég tæki ekki þátt í þessari þöggun sem er á Íslandi og hefur verið í áratugi um fjölskyldu mína. Mér var svo sendur sá hluti Tímalínunnar á sýningunni sem fjallar um þennan tíma þegar foreldrar okkar flýja land:
1970 Sveinn Kjarval og eiginkona hans ásamt tveimur yngstu börnunum flytja búferlum til Danmerkur og setjast að á Norður- Jótlandi. Sveinn hafði tekið ástfóstri við Ísland en gat ekki hugsað sér að búa þar áfram eftir umdeilt mál þegar fjöldi verka úr vinnustofu föður hans, Jóhannesar S. Kjarval listmálara, voru fjarlægð án vitundar fjölskyldunnar og komið fyrir til varðveislu hjá Reykjavíkurborg. Þetta atvik átti sér stað árið 1968 og reyndist Sveini og fjölskyldu mikið áfall.
Vandamálið bara að þetta er ekki rétt, vísvitandi sögufölsun og þöggun, sérstaklega eftir að ég benti þeim á það. Virkilega skammarlegt að stjórnendur Hönnusafnsins ætla að taka þátt í þessari þöggun. Þykjast vera að sýna föður mínum virðingu en í raun að níðast á minningu hans og fjölskyldu minnar með því að fara ekki rétt með staðreyndir, jafnvel eftir að þeim var bent á þetta væri ekki rétt.
Á vefsíðu Kjarvalsstaða stendur að afi Kjarval hafi ánafnað Reykjavíkurborg eignir sínar. Rétt að Reykjavíkurborg er með þýfið á Kjarvalsstöðum, en ekkert til frá afa um að hann hafi ánafnað Reykjavíkurborg eitt eða neitt, aðeins meintur munnlegur leynilegur gjafagerningur án vitundar barna hans örfáum vikum áður en að afi er sviptur sjálfræði og lokaður inná Geðdeild Borgarspítalans þar sem hann var til dauðadags, ekkert skriflegt til frá afa, ekkert!
.Árið 1968 er Kjarval orðinn dýrlingur í lifanda lífi á Íslandi, fáir í dag skilja hvað hann var þjóðinni kær á þessum tíma. Ráðamenn í kringum hann til að vera í ljómanum og allt reynt til að einangra afa frá fjölskyldu sinni. Orðin árátta og hafði verið í mörg ár. Hræðsla að því er virðist að við fjölskyldan stælum afa. Kannski eitthvað að gera með að amma Tove var dönsk, ekki veit ég, en árátta var það.
Við í fjölskyldunni sem bjuggum á Íslandi vorum svo neydd til þess að taka þátt í þessu með því að fara með veggjum. Ég fékk fékk nafnið Ingimundur Kjarval sem barn og réð engu þar um, nafn sem fylgdi mér svo út í þjóðfélagið.
Veit ekki hvernig áhrif það hafði á systkini mín að bera þetta nafn, önnur áhrif á kvenfólk kannski, en ég veit að ein systir mín íhugaði á tímabili að hætta að nota ættarnafnið, óvildin bara of mikil.
Vil minna á að ég er eini karlmaðurinn eftir í fjölskyldunni, bæði faðir minn og bróðir fóru langt fyrir aldur fram og mín trú að það hafi bara verið þeim of erfitt að bera þessa arfleið í þjóðfélagi sem vildi ekki vita af okkur.
Betra að beygja sig en brotna og kannski að kvenfólk sætti sig betur við það en stundum er ekkert val.
Þegar ég er 13 ára fer ég í nýjan skóla eins og oft áður vegna húsnæðisvandræða foreldra okkar. Skrái mig sem Ingimund Sveinsson, líklegast haldið að þá fengi ég að vera ég.
Þetta kemst svo upp eftir nokkra daga og vekur athygli í skólanum. Ég er svo illa eineltur í þessum skóla og sannfærður í dag að það hafi mest verið vegna þessa nafns, óvildin í garð okkar allstaðar í þjóðfélaginu. Ef að ég segði að lögin um ættarnöfn hafi verið sett fjölskyldu minni beint til höfuðs, er ég bara ekkert svo viss um að það sé rugl í mér.
Ég er sannfærður um að 5 Hæstaréttardómarar frömdu þetta grófa dómsmorð í erfðamáli fjölskyldu minnar blindaðir af þessari óvild. Við fjölskyldan áttum ekki að vera til og stór hluti Íslendinga með sterkar tilfinningar um það sem kemur fram í furðulegustu myndum.
Og ef að þið trúið mér ekki, vil ég benda á að það er engin tilviljun að afi var settur á gjaldmiðil þjóðarinnar, á frímerkjum, að málverk eftir hann er keyrt til Keflavíkur til þess að reyna að setja virðingarblæ á fund Forsætisráðherra við varaforseta Bandaríkjanna og að Forseti Íslands stendur fyrir framan málverk eftir afa þegar hann ávarpar þjóðina. Þetta er arfleið íslensku þjóðarinnar þó að sumir vilji gleyma henni í dag, saga sem margir í dag skilja ekki.
Þegar afi lést voru áætlanir um að jarðsetja hann á Þingvöllum, þá annar Íslendingurinn þar. Samkvæmt mínum heimildum ekki gert vegna þess að fjölskyldan hefði sett sig upp á móti því, eitthvað sem ég veit ekkert um, aldrei heyrt það innan fjölskyldunnar.
Ég segi stundum, að afi hafi verið einn þeirra sem gaf Íslendingum sjálfsöryggi til þess að verða sjálfstæð þjóð þegar tækifærið kom, kannski djúpt tekið í árina en ekki fleipur í mínum huga.
Hér er svo atburðarrásin í kringum brottför foreldra minna þegar þau flúðu Ísland, snýst um árið 1968.
Þá er Alfreð Guðmundsson, einskonar vinur afa frá því að Alfreð var dyravörður í Nýabíói og hleypti honum ókeypis inn ef að það var pláss, orðinn nærri opinber uppápassari Kjarvals. Alfreð í fullu starfi hjá Reykjavíkurborg en séð í gegnum að starf hans var að hluta til orðið að hugsa um afa.
Þetta sumar er haldin sýning á eldri verkum Kjarvals (afi hættur að mála) í þá Listamannaskálanum við Austurvöll og ¼ þjóðarinnar kemur á sýninguna. Pabbi eina barn hans á Íslandi og vinnur að þessari sýningu með öðrum.
Happdrætti gert um eitt málverkið og ágóðinn fer til byggingar nýs Listamannaskála í Klambratúni þar sem Kjarvalsstaðir eru í dag.
Mikið fé safnaðist, lögmaður fjölskyldunnar umreiknaði þetta í huganum, mundi að faðir hans keypti nýjan Land Rover um þetta leiti og samsvaraði fjórum þannig.
Atburðarásin heldur svo áfram út árið og verður að fullkomnu óveðri sem brýtur bæði pabba og afa, pabbi brotnar seint um sumarið og afi upp úr áramótum. Úr frásögn mömmu í vitnatöku:
Guðrún telur að Sveinn Kjarval eiginmaður sinn hafi verið veikur um nokkurt skeið árið 1968 og árin þar á undan. Kveður að Sveinn hafi veikst alvarlega um mitt ár 1966 og hafi hann átt við veikindi að stríða frá þeim tíma.
Guðrún telur að Sveinn hafi farið haustið 1968 til Danmerkur og dvalið hjá Ásu systur sinni til heilsubótar fram í miðjan desember 1968.
Ekki alveg nákvæmt hjá mömmu, þessi veikindi árin áður sem nærri gengu frá pabba, einhver sýking, sumarið 1968 andlegs eðlis, pabbi brotnaði. Mig minnir jafnvel að mamma hafi sagt að hún hafi sent hann til systur hans á Jótlandi eins og kartöflupoka, einhverstaðar er þau orð í hausnum á mér.
Svo hvers vegna brotnaði pabbi? Kannski að ein skýringin sé hér. Þetta úr Tímanum og svo Morgunblaðinu, frétt af afhendingu málverksins vegna þessa happdrættis.
Í Tímanum fær pabbi að vera til en ekki í Mogganum, klipptur í burt Sovét stæl. Skiptir ekki máli hvort að ljósmyndarinn tók myndina þannig, pabbi klipptur út af þeim sem settu blaðið upp, eða skipun frá ritstjórninni, samsærið allt um lykjandi og allir að taka þátt í því. Nema þá á Tímanum en pabbi var í Framsóknarflokknum á þessum árum.
Þarna er verið fjarlægja son Jóhannesar Kjarvals listmálara, má ekki vera til. Báðar ljósmyndirnar teknar á sama augnabliki, hægt að sjá hvernig haldið er um málverkið í báðum myndunum. Var þetta það sem braut pabba, eða að margt smátt gerði eitt stórt?
Þessi árin á undan hafði pabbi verið að reyna að hugsa um föður sinn og samband þeirra betra þessi síðustu ár en oft áður. Ég man eftir að fara með honum til afa á vinnustofuna fyrir ofan Breiðfjörðs Blikksmiðjuna í Sigtúni 7. Afi með rúm í miðri vinnustofunni, hans verustaður, mesti listamaður þjóðarinnar í raun á götunni.
Húsnæðið óeinangrað steypt rými, einfaldir gluggar meðfram tveimur útveggjum og rör eftir gólfinu með veggjunum, en engir ofnar, kuldakast og afi í öngum sínum vegna kulda. Man að pabbi var að reyna gera eitthvað. Kannski að þetta hafi verið um helgi og skrúfað fyrir hitann í blikksmiðjunni fyrir neðan, man það kannski þannig.
Þegar ég fermdist 1965 kom afi í fermingarveisluna, skalf svo illa vegna einhvers taugasjúkdóms að kaffið skvettist úr kaffibollanum í gólfteppið og bletturinn þar þangað til við forum af landinu.
Þetta sumar 20. júlí fer afi í læknisskoðun og ég með læknaskýrslurnar frá þeirri skoðun með öðrum læknaskýrslum.
Segir meðal annars: Sjúkl. var útskrifaður á eftirfarandi lyfjum: tabl. Artan 2. mg í 3 daga og 2mg x4.. tabl. Stesolid 2,5 mg vespere. Ennfremur emulsio parafíni 15. gr. X2-2.
Ég er á því að þessi lyf hafi svo sturlað afa, hann mjög fljótlega orðið þeim háður og það ástæðan að hann er sviptur sjálfræði seinast í janúar 1969. Bráði af honum samkvæmt læknaskýrslum þegar hann komst undir læknishendur á Geðdeild Borgarspítalans.
Afi á svo að hafa gefið allt sitt munnlega og leynilega án vitneskju barna sinna 7. nóvember 1968, að sjálfsögðu gróft dómsmorð hjá Hæstarétti Íslands að láta þennan þjófnað standa!
Þetta sumar var afi að fara nakinn út á Austurvöll frá Hótel Borg þar sem hann hélt til seinustu árin, hringt í pabba stundum um miðjar nætur. Til lýsingar frá Guðbergi Bergssyni rithöfundi á ástandi afa, en Guðbergur vann þá á Hótel Borg.
En það sem ég held að hafi brotið pabba var þetta hús sem Ríkið byggði fyrir afa á Seltjarnarnesi á næstu lóð við hús foreldra minna, hvernig var staðið að því og faðir okkar troðinn í svaðið af ráðamönnum. Ótrúleg saga sem sem væri erfitt að trúa hefði hún ekki gerst á Íslandi.
Pabbi var hönnuður sem þessi sýning í Hönnunarsafni Íslands er jú um. Mér fannst þess vegna að þessi sýning væri ágætt tækifæri til að segja í tímalínunni hvers vegna foreldrar mínir flúðu land.
Hafði ekkert að gera með að vinnustofa afa var tæmd leynilega þetta haust og meira en 5000 verk tekin (5301 samkvæmt skrá Reykjavíkurborgar) án vitundar barna hans og svo falin á Korpúlfsstöðum í 17 ár eða þangað til pabbi var allur, þá fyrst flutt á Kjarvalsstaði.
Tækifærið notað meðan pabbi er sjúklingur í Danmörk hjá systur sinni að taka þetta úr vinnustofunni. Pabbi var ekki ofan í högum föður síns sem réði sér sjálfur þangað til að hann er lokaður inni á Geðdeild Borgarspítalans.
Pabbi kemur heim frá systur sinni um miðjan desember og við öll fjölskyldan saman þessi jól 1968 og þá ákveðið að flýja land. Þá er afi ennþá út í þjóðfélaginu og fjölskyldan vissi ekki að þessi fjöldi listaverka höfðu verið fjarlægð úr vinnustofunni. Pabbi vildi ekki vera lengur á Íslandi vegna þessa húss.
Nokkrum árum áður voru foreldrar mínir farin að hafa miklar áhyggjur af húsnæðismálum afa. Ef ég man rétt, móðir mín frekar en pabbi. Þannig að hugmyndin varð til um að byggja einfalt timburhús á næstu lóð við þeirra hús á Seltjarnarnesi.
Pabbi hannar þetta hús (ég man eftir að hafa séð teikningarnar), fer með þær til ráðamanna, Gylfa Þ. Gíslasonar þá ráðherra líklegast (minnir að ég hafi frásögn pabba um það á segulbandi).
Málið tekið úr höndum pabba, þá Seðlabankastjóri Jóhannes Nordal á að hafa sagt maður út í bæ, þýddi líklegast að hann væri ekki í Sjálfstæðisflokknum, en teikningarnar samt notaðar til hliðsjónar við að teikna það hús sem var svo byggt.
Ég hef ekki getað fundið þessar teikningar pabba, leitað hjá Seðlabankanum, Menntamálaráðuneytinu og annars staðar, en vil bara ekki trúa að þær hafi verið eyðilagðar. Fékk skilaboð frá Hönnunarsafninu að þau hefðu ekki fundið þær heldur.
Húsið sem var byggt var hannað upp úr teikningum pabba þó svo að Þorvaldur Þorvaldsson arkitekt hafi neitað því þegar ég spurði hann um það fyrir nokkrum árum. Þetta var ástæðan að pabbi brotnar og við flýjum landið að mínu viti.
Til veiðihús í Hrútafirði sem pabbi hannaði og byggði, allir sem sjá það hús skilja um leið að húsið á Seltjarnarnesi er hannað beint upp úr því veiðihúsi.
Mamma sagði að pabbi hefði verið heima, séð bílalest koma að þessu húsi og ráðamenn að sýna afa húsið án vitundar pabba, honum svo mikið áfall að hann hefði skriðið upp í rúm og legið þar krepptur í hnút.
Allt í lagi, þið Íslendingar getið falið ykkur á bak við dómsmorð Hæstaréttar þangað til að því verður hnekkt og notið þýfisins á meðan. Farið með börn ykkar á Kjarvalsstaði og verið montin, en það er ekki í lagi að þið falsið söguna og þaggið. Líka þið á Hönnunarsafni Íslands, gengur bara ekki upp.
En eins og það er, Hönnunarsafnið mun komast upp með þetta og engin ykkar mótmæla. Ég vildi svo trúa því að aðeins elítan á Íslandi vilji ekki réttlæti til handa fjölskyldunni. En lái mér hver sem er ef að ég er farin að efast, finnist að öll þjóðin standi á bak við þennan þjófnað, staðreynd að engin ykkar mótmælir þessu dómsmorði opinberlega!
Þið vitið öll á Íslandi sem eigið að vita að þetta var gróft dómsmorð í Hæstarétti Íslands, en þegið öll sem ein, ráðamenn, lögmenn, þið öll. Reiknið líklegast með því að ef að þið þegið og hundsið þetta nógu lengi muni ég gefast upp og þýfið verða ykkar, hrein og klár siðblinda og siðleysi sem þið öll takið þátt í frá mér séð.
Þegar stóra Kjarvalsbókin var gerð, var þessi sama þöggun og sögufölsun í gangi, viðtöl við fjölskyldumeðlimi en þeim svo snúið á hvol og þaggað, tildæmis ekki eitt orð um að þetta var tekið úr vinnustofu afa.
Þess vegna var það rétt ákvörðum hjá pabba að neita að hafa nokkur samskipti við Indriða G. Þorsteinsson þegar hann skrifaði opinbera ævisögu afa, á launum hjá því opinbera í mörg ár við það verk. Hvergi minnst á þetta rán í ævisögunni, sleppt, þöggun enn og aftur . Eins og ég segi, systur mínar gera sem þær vilja en þær ættu kannski að hugsa sinn gang.
Og þetta í lokin til gamans kannski. Þegar ég er heima fer ég stundum í peningavélina í Landsbankanum í Austurstræti til þess að taka út fyrir kaffi. Vélin þakkar svo einhverjum Ingimundi Sveinssyni fyrir viðskiptin en ekki mér. Reikna með að þegar ég var skýrður hafi ættarnafnið verið ólöglegt og ég þess vegna Ingimundur Sveinsson í þjóðskránni. Heldur svona kaldar kveðjur finnst mér ég kominn langt að.
Stjórnmál og samfélag | Breytt s.d. kl. 21:35 | Slóð | Facebook | Athugasemdir (1)
29.9.2013 | 17:10
To lurk in the corners.
http://www.rusmuseum.ru/eng/exhib/lenta/exhibitions_2013/johannes_sweinsson_kjarval/
There is a saying in Icelandic að fara með veggjum, translation, to go by the walls, to lurk in the corners. Meaning, to be so ashamed of one self, as not wanting to be seen.
Seems to me, thats what is going on in Iceland right now, nobody wants to mention this show of Kjarvals paintings in Saint-Petersburg, because if they do, they have to consider how my family was treated.
The Icelandic paper Morgunblaðið, for decades the biggest paper in Iceland, has as of today not had one story on this show, this the paper that ones upon a time constantly ran stories on my grandfather. Its former editor Matthías Jóhannsen even wrote several books on Kjarval and its present editor, Mr. Davíð Oddsson, said when he was the Mayor of the City of Reykjavík, that the City owned Kjarval. If I said Mr. Oddsson as prime minister was close to the decision to put Kjarval on a bank note, I would not be far off.
That Mr. Oddsson made it on a list of ten, done by The Financial Times, over persons most responsible for ruining the worlds financial system a whole other story.
Somewhat the same at the State-Radio, so far only a short story in the evening news, no interviews, no nothing, this in a country obsessed with how the world sees it.
Today, in a country of 300.000 people, it is not news anymore when a native artist has a show in Saint Petersburg by special invitation of Russias President. Ones upon a time, my grandfather was considered the most known Icelander abroad and maybe one of the reasons Icelanders felt they could be an independent nation.
I am convinced the reason for this scant coverage is literally shame and fear. The elite knows this could blow up in their face. It was he power-elite of Iceland that robbed my grandfather, not the nation and one day the public is just not going stand for this anymore. It may take years, but justice will win in the end. I am going to post this article of mine, one more time.
--------------------------------------------------------------------------------
Kjarval vs. Iceland and alleged corruption at the European Court of Human Rights in Strasbourg.
My name is Ingimundur Kjarval, born and raised in Iceland but today I am a farmer in New York State. My grandfather was the Icelandic painter Jóhannes Kjarval and a show of his paintings is going to be at the Marble Palace in Saint Petersburg by special invitation of President Putin, starting this September 26th. It is to be opened by the President of Iceland.
Regrettably some of the works at the show were very likely taken out of his studio by the City of Reykjavik. More than 5000 pieces were removed 11 weeks before my grandfather, then 83 years old, was put in a mental hospital were he died a couple of years later.
No documents were made at the time about this alleged gift, only a supposed secret verbal declaration by my grandfather to the then mayor of Reykjavik, Mr. Geir Hallgrímsson (later Prime Minister of Iceland). Almost 14 years later in 1982 when an investigation was made, a city employee claimed in a statement he had been present. Then 37 years later, the employees son said in a testimony he had also been present. The son had kept a diary those years but no mention in the diary of his presence or in the investigation from 1982. One fact, when Mr. Geir Hallgrímsson was asked in 1982, he claimed not to remember. From the report Says he is convinced this was a gift but doesnt remember how it happened.
Another fact, in 1968, the same year my grandfathers studio was emptied, a show of his older paintings was put together by his son and old friends, by then he had stopped painting. The proceeds were to go to the construction of the museum that now has his name. At least one quarter of the nation came to see the show and in an interview done for the Icelandic television at the show, Kjarval was specifically asked if his paintings were to be in the museum. In strong words that can not be misunderstood, he told the interviewer his paintings were not to be there, that the museum was to be for Icelandic painters in general. Something very important to my grandfather and the reason he gave funds to have the museum built. In his mind, to replace Listamannaskálinn The Painters hall his show was in. This hall or house owned by The Icelandic Painters Association was to be torn down. It was the City not my grandfather who gave the museum the name Kjarvalstaðir or Kjarval´s place and made the City employee mentioned above the head of the Museum.
The employees son is the issue here and his connection to The European Court of Human Rights in Strasbourg. In 2005 I sued the City of Reykjavik in my mothers name, she has since passed away. The case went to the District Court of Reykjavik where we lost. Then to the Supreme Court of Iceland where we lost again, a story in itself, about corruption and an almost national conspiracy against my family in a country claiming to have a western justice system. Even though Iceland is a country with a population of only 300.000, it is a full a member of the European Court of Human Rights in Strasbourg.
My grandfathers lifes work was taken out of his studio in 1968. The son mentioned earlier, Mr. Gudmundur Alfredsson then went on to study law and is now a law professor, human rights his specialty. He is married to Ineta Ziemele from Lithuania, a judge at the European Human Rights Court in Strasbourg.
When we lost the case in Iceland, I took it to Strasbourg where it was dismissed by one jugde without an explanation, Ms. Päivi Hirvelä from Finland. Our claim is that Mr. Gudmundur Alfredsson, a crucial and deciding witness in the case is married to a judge at the same court and that the women bound to know at least of each other and the marriage. Also the justice systems of both Finland and Lithuania have their heritage very much from Russia and Finland assisted Lithuania after its break from Russia with its justice system. Our claim, that if only one judge can dismiss a case (a new practice at the court), then the judge should have been from another part of Europe to minimize any possibility of conflict of interest. Further more, Mr. Alfredsson is known at the court for his work in human rights and his work even used there.
A letter sent to the court about these issues was never answered. And to show how closely knit this community of judges is, Mr. Alfredsson very recently applied for a judgeship at the court and was nominated by the government of Iceland. Mr. Alfredsson has never held a judgeship as far as I know.
One thing I have a hard time accepting and keeps me fighting on, this dismissal from the court in Strasbourg without any explanation what so ever. I had been told by my attorneys in Iceland we had grounds to go to Strasbourg, one of the grounds Mr. Alfredssons connection to the City of Reykjavik. I dont know what the norm is at the court, but this is not right in my mind. Qualified attorneys prepared the case and sent it to Strasbourg, I should have the right to know why it was dismissed.
The thought that Mr. Alfredssons nomination is payback for his testimony, that he was present, when Kjarval supposedly verbally and secretly gave the contents of his studio to the City of Reykjavik might well be paranoia on my part, something us Icelanders suffer from after the financial crash of Iceland, the reason for the crash mostly corruption at every level.
Any Icelander involved with this show should be highly embarrassed by how my family was robbed and that they are not, maybe a window into our character as a nation, heritage from when we plundered Europe as Vikings and still proud of it. As a matter of fact, the Icelandic banksters who cleaned out savers in Europe with their Icesave scam, were in Iceland proudly called the útrásar Vikings, hard to translate but means to go abroad as the original Vikings did.
Iceland was for centuries until the Second World War, a colony of Denmark, Icelands justice system based on that inheritance. But a small country like Iceland it seems, is incapable of upholding a justice system. At least in our case, the judges appointed by the same powers who looted my grandfathers studio, delivering a miscarriage of justice.
Every informed Icelander is a aware of this injustice and that maybe the reason this show at the Marble Palace in Saint Petersburg has not been mentioned when this is written, in the Icelandic press as far as I know or on the website for Kjarvalstaðir, the City Museum dedicated to my grandfather. Icelanders after all ashamed as they should be, their most cherished artist and national treasure (an Icelandic bank note is dedicated to him) was in his old age, robbed by the authorities.
I sent this article to Mr. Hafþór Yngvason, the present head of the Museum named after my grandfather. His only response, that this had been decided in court. He knows my grandfather is to have given the contents of his studio verbally and secretly with out any documentation and 83 days later declared by doctors, mentally incompetent because of old age and locked up in a mental hospital. A mental hospital because he was who he was, anybody else would have been put into a nursing home.
Yes older people can deteriorate in 83 days, but nobody can conclude he was competent to give away his lifes work verbally and secretly without talking to his children. Lets not forget the fact that the only witnesses to this supposed act was the Citys employee and his son. The only known declaration from the alleged receiver of the supposed gift, then the most powerful person in Iceland, that he didnt remember what happened. Another fact, the contents of the studio were then hidden away for 17 years or until Kjarvals son, my father, had passed away, then moved to the Museum where they are stored today.
I took this all the way to the European Court of Human Rights in Strasbourg. Now my resources are depleted and writing these articles in the hope somebody takes notice the only thing I can do. As his grandson I am of course proud of this show in Saint Petersburg, my grandfather was a great painter and the world should see his work. At the same time I am ashamed as an Icelander that my nation finds it proper to put up a show of looted artwork abroad
When the City of Reykjavik so shamefully emptied my grandfathers studio in secret and left mostly trash for my family to clean up, it also took our legacy as a family for their use. It is sad that Kjarval, who was so important to the nation of Iceland, today belongs to the powers that be. This show instigated by President Putin and agreed to by Icelandic authorities is done for political purposes.
Ingimundur Kjarval Delhi New York. USA. August 31, 2013
17.9.2013 | 12:07
Another letter to Politiken and Berlinske.
Delhi NY USA Sept. 16. 2013
To whom this may concern.
I have been sending your paper a story I think you are obligated to cover, but no response. I hereby I send it again by certified letter and I will keep on sending you until I get an answer. You can get more information by contacting me at XXXXXXXXXX or my attorney in Iceland at XXXXXXXX If you need to talk to my attorney I can give you his phone number, but have to ask him first.
Is there anything in what I write you dont believe? At this point I only want you to confirm these two judges at the Human Right Court in Strasburg knew each other when one of them dismissed the case. They must have and Päivi Hirvelä from Finland know that Ms. Ineta Ziemele from Lithuania is married to Mr. Gudmundur Alfredsson.
It is obviously a complication Mr. Alfredsson, the deciding witness in the case, is connected to the Court. Lets not forget the grounds for going to Strasburg was Mr. Alfredssons connection to the City of Reykjavik.
If like I claim something went wrong at the Court in Strasbourg it must be a story you have to cover, anything else has to be corruption in my mind. I accept that if you can get a satisfactory explanation, I will have to bark up another tree. I am not a journalist, difficult for me to get the right information. When you call from a major paper, you will get respect I will not get. I was able to have my attorney in Iceland write a letter to the court that was never answered. I am sending that too.
Maybe you say this doesnt concern you, something I should keep in Iceland. The European Human Rights Court in Strasbourg is a European court and this issue connects directly to the Scandinavian Countries, Denmark part of them. Also a big part of my family lives in Denmark, but maybe Human rights is passé these days.
The lawyers in Iceland I had working for me have to live there and survive, I can not expect them to fall on their swords for me even though I get very frustrated sometimes. It was extremely difficult to have them write this letter and as you can see it was done at arms length. Their explanation, letters like these are done this way. No answer from the court what so ever, no response. Am I supposed to sue the court, what can I do? I have no resources to bring this case any further.
Both my grandfathers children were born in Denmark to a Danish mother, my father and aunt. My father moved to Iceland as a young man to live with his father where he met my mother. They later moved to Denmark when I was a young man, fled because the situation around my grandfather became unbearable for my father. My grandfather by then a national treasure of Iceland and the family thought to be in the way. My aunt married a journalist at the Land og Folk if I am right, I know they fled to Sweden during the war. I am telling you this so you understand my family has roots in Denmark. Two of my sisters live in Denmark presently.
The least you can do is to respond and tell me you have read what I sent you. And if you dont think this is a story for you to cover, then you have to tell me WHY.
Respectfully Ingimundur Kjarval
-----------------------------------------------------
Here is the letter sent to the Human rights Court in Strasburg:
European Court of Human Rights
67075 Strasbourg Cedex,
France
Reykjavik, 11 October 2010
Subject: Case No. 41787/08: Kjarval vs. Iceland.
The undersigned attorney represented the interests of Ingimundar Kjarval in case no. 41787/08 Kjarval vs. Iceland, which was based on his request submitted to the Court on 27 August 2008.
In a letter dated 2 February 2010 the undersigned was advised that the European Court of Human Rights had concluded that no violation of the European Convention on Human Rights had been established or plausibly shown to have been committed, and that there would be no further substantive consideration of the case. It was made clear that this conclusion was final, that no information would be forthcoming about its rationale, and that it was not open for discussion. Also, it was noted that Judge P. Hirvela from Finland had authored the Courts conclusion.
My client has requested that I submit certain observations to the Court on its procedures in the case. These pertain to its handling by a sole judge as well as possible bias on the part of Judge P. Hirvela.
My client considered that his rights had been violated by Icelandic authorities in the manner detailed in his submission to the Court and that at issue were important material interests. Since he does not have information about the rationale of Judge P. Hirvelas rejection of his claims, he cannot address it.
However, my client wants to raise serious questions about the procedures and arrangements whereby a sole judge was designated to decide such a case. If the Court considers that to be a reasonable course of action, he submits that care must be taken to avoid the appearance of possible bias on the part of the judge so designated.
Case no. 41787/08 concerned a court case initiated by the estate of painter Johannes Sveinsson Kjarval (my clients grandfather) against the City of Reykjavik in a dispute over ownership rights to thousands of paintings as well as personal items. The City of Reykjavik based its claim to ownership rights on a verbal gift declaration said to have been made by the artist on 7 November 1968 with respect to the paintings and personal items in question.
The Supreme Court of Icelands judgement in the case showed that the Court accepted as decisive proof of the artists alleged verbal gift declaration evidence in the form of testimony and personal diary entries of international law specialist Gudmundur Alfredsson who claimed to have been present with his father when Johannes Sveinsson Kjarval is supposed to have made the above verbal gift declaration to the then-mayor of Reykjavik. The other three individuals said to have been present were long since dead when the case came before the Icelandic courts.
Information obtained by my client reveals that Gudmundur Alfredsson is married to Ineta Ziemele, a Lithuanian judge at the European Court of Human Rights. My client considers it reasonable to assume a significant degree of professional cooperation between Court judges from Finland and Lithuania. Also, that it stands to reason that such cooperation may entail personal interaction between them and, as the case may be, their respective spouses. My client does not have any direct information about interaction between Judge P. Hirvela, on the one hand, and Judge Ineta Ziemele and Gudmundur Alfredsson, on the other hand, but considers that doubts may be raised as to Judge P. Hirvelas qualification to serve as sole judge in his case. My client notes specifically that the case which he brought to the Court had been of significant personal importance for Gudmundur Alfredsson and his family.
In light of the above, my client requests that the handling of his case by the Court be reviewed in order to determine whether it conformed with the rules of the Court and that there be appropriate redress if such is found not to have been the case.
Respectfully,
for Ingimundur Kjarval
_______________________________ XXXXXXXXXXX,
Supreme Court Attorney
15.9.2013 | 07:28
Hello, anybody home?
Hello, anybody home or is your paper run by a computer? I have been trying to get some response from you but no answer.
If it counts for anything, now many years ago I had a letter published in one of the Copenhagen papers (Politiken I think). You were going to build a nuclear plant on an island just outside the City and I pointed out it might not be such a bright idea. That you are not glowing in the dark today should count for something.
And if that isnt enough, my great-grandfather was in the Royal Guard. According to my sister, he the one on the horse up front, the conductor himself (is the conductor still on a horse?). He was even sent to the front in the last war Denmark had with Germany. Mads Merrild.
But seriously, if like I claim, the justice system of Iceland is failing through corruption, Denmark as Icelands master nation for centuries must hold some responsibility in the matter. Your paper in the second best country in the whole world has to consider the article I wrote and discuss it with me. I will put in a blog here or part of it, by maybe the most prominent attorney in Iceland, Mr. Sigurður G. Guðjónsson. He wrote this just a couple of days ago, my translation:
Good to bike in the nice fall weather, temperature 7 degrees (44.6 F) and dry. On my way this evening I thought that soon five years have passed since the economy collapsed. Since then the inner timbers of society have been failing, the justice system done for, the courts like free-stall barns, the Supreme Court, in practice four courts. In the District Court of Reykjavik, the judges come and go so fast the same case is often dealt with by two or three judges. A political court was established and a prime minister found guilty. An office of special prosecutor established, with the predetermined task of putting all the guilt on the bankers ..
He goes on, his take the justice system has been falling apart since the crash, mine the crash was because the justice system had failed already, couldnt keep Icelanders on the straight and narrow because of political meddling, Iceland slowly turning into a banana republic. That Mr. Gudjonsson is defending these bankers as an attorney another story, explains his writings somewhat.
I claim in my letter or article this corruption even reached all the way to Strasbourg, that somehow Icelandic interests were able to have my case dismissed there. You have to admit, it is strange, the crucial and deciding witness in the case, Mr. Alfredsson is married to one of the judges at the court and a fellow female judge from a neighboring country then singlehandedly is able to dismiss the case without any explanation what so ever. You will also have to admit it to be odd, this same witness then turns around and applies for a judgeship at the court and is nominated by Iceland. I accept that the truth often is stranger than fiction and this could all be seen as a string of coincidences.
According to my information, the judges from the Scandinavian and Baltic countries are somewhat separated from the rest of the judges, have their offices in a separate hall of some sort, but of course this is something you can check out. If this is so, one has to assume these two women know each other quite well and then Ms. Päivi Hirvelä should have excused her self from the case, or in other words, corruption.
It is discouraging dealing with you journalists who act as if there is no corruption in this world, as if we the public just suffer from paranoia busy making up conspiracy theories, your main duty as editors to be gatekeepers and keep us naysayers out of your pages. Here I am directly quoting two different editors of major newspapers in Iceland, Mr. Reynir Traustason and retired Mr. Matthias Johannesson. We all know there is corruption and your duty as journalists to try to ferret it out, thats your job for crying out loud.
This goes especially for corruption at the highest level when law enforcement, as in Iceland, is controlled by corrupt politicians as Mr. Sigurður G. Guðjónsson writes about in his blog. And be forewarned, if you try to ask almost anybody in Iceland about this case, the national conspiracy against my family is for real, very few will tell you the truth.
On lighter issues, many years ago my parents-in-law were traveling in Denmark with their baby daughter, my future wife. My American father-in-law was interviewed by a Danish journalist, probably about jazz or painting, the only thing he was interested in talking about and shark-attack stories.
When the story came out in the paper (lets hope it wasnt yours), my-father-in-law was made to say all kind of anti-American propaganda he would never ever have said, the journalist figuring he didnt speak Danish and it would never come back to him.
But he was married to my Icelandic mother-in-law who spoke Danish, she studied in Denmark and in my opinion, her painting more Danish than many realize. And to throw some more weight around, not mine but my mothers-in-law, she eventually, now a few years back, received the American-Scandinavian Foundations Cultural Award, handed to her by the King of Sweden at a ceremony here in New York and made fun of by Victor Borge at the occasion.
Borge had the whole assembly repeat her strange Icelandic name Louísa Matthíasdóttir. Borge of course also made fun of the King and the Swedes in general, you Danes having a hard time accepting the Swedes are number one. My theory he went after my mother-in-law because he was just another bitter Dane, not able to forget the breakup and how it happened. Lets not forget the Icelandic books, my wife just reminded me.
And to end at the beginning, my great grandfather, the one who fought the Germans, played at a dancehall in Copenhagen with Borges father for extra money . People would pay for the dances, not exactly sure how it worked, before my time.
Ingimundur Kjarval
Ps. Through the years I have had some of these writings published in Iceland and been forced to pay for the space. There I have been much blunter. Defamation laws in Iceland are quit strict, but so far nobody has decided to sue me, they know silence is their only defense, that if any of this goes back into court, it will all blow up in their faces
Ps. I sent the original article to newspapers in Germany, Holland, Britain and Scandinavia, the response scant so far, one from Holland and one from Norway, thats about it. From now on, I will concentrate on Danish papers the Berlinske Tidende and the Politiken. As I wrote, Iceland has to be Denmarks responsibility if it is becoming a failed country, its justice system braking down. I will also send anything I write to you in a certified letter and put on the web. Your silence makes you part of this corruption.
Ps. And you can be assured, there are many more bizarre facts to this case, here I am just trying to focus on what happened in Strasbourg.
Stjórnmál og samfélag | Breytt s.d. kl. 12:52 | Slóð | Facebook | Athugasemdir (0)
4.9.2013 | 16:50
Kjarval vs. Iceland and alleged corruption at the European Court of Human Rights in Strasbourg.
My name is Ingimundur Kjarval, born and raised in Iceland but today I am a farmer in New York State. My grandfather was the Icelandic painter Jóhannes Kjarval and a show of his paintings is going to be at the Marble Palace in Saint Petersburg by special invitation of President Putin, starting this September 26th. It is to be opened by the President of Iceland.
Regrettably some of the works at the show were very likely taken out of his studio by the City of Reykjavik. More than 5000 pieces were removed 11 weeks before my grandfather, then 83 years old, was put in a mental hospital were he died a couple of years later.
No documents were made at the time about this alleged gift, only a supposed secret verbal declaration by my grandfather to the then mayor of Reykjavik, Mr. Geir Hallgrímsson (later Prime Minister of Iceland). Almost 14 years later in 1982 when an investigation was made, a city employee claimed in a statement he had been present. Then 37 years later, the employees son said in a testimony he had also been present. The son had kept a diary those years but no mention in the diary of his presence or in the investigation from 1982. One fact, when Mr. Geir Hallgrímsson was asked in 1982, he claimed not to remember. From the report Says he is convinced this was a gift but doesnt remember how it happened.
Another fact, in 1968, the same year my grandfathers studio was emptied, a show of his older paintings was put together by his son and old friends, by then he had stopped painting. The proceeds were to go to the construction of the museum that now has his name. At least one quarter of the nation came to see the show and in an interview done for the Icelandic television at the show, Kjarval was specifically asked if his paintings were to be in the museum. In strong words that can not be misunderstood, he told the interviewer his paintings were not to be there, that the museum was to be for Icelandic painters in general. Something very important to my grandfather and the reason he gave funds to have the museum built. In his mind, to replace Listamannaskálinn The Painters hall his show was in. This hall or house owned by The Icelandic Painters Association was to be torn down. It was the City not my grandfather who gave the museum the name Kjarvalstaðir or Kjarval´s place and made the City employee mentioned above the head of the Museum.
The employees son is the issue here and his connection to The European Court of Human Rights in Strasbourg. In 2005 I sued the City of Reykjavik in my mothers name, she has since passed away. The case went to the District Court of Reykjavik where we lost. Then to the Supreme Court of Iceland where we lost again, a story in itself, about corruption and an almost national conspiracy against my family in a country claiming to have a western justice system. Even though Iceland is a country with a population of only 300.000, it is a full a member of the European Court of Human Rights in Strasbourg.
My grandfathers lifes work was taken out of his studio in 1968. The son mentioned earlier, Mr. Gudmundur Alfredsson then went on to study law and is now a law professor, human rights his specialty. He is married to Ineta Ziemele from Lithuania, a judge at the European Human Rights Court in Strasbourg.
When we lost the case in Iceland, I took it to Strasbourg where it was dismissed by one jugde without an explanation, Ms. Päivi Hirvelä from Finland. Our claim is that Mr. Gudmundur Alfredsson, a crucial and deciding witness in the case is married to a judge at the same court and that the women bound to know at least of each other and the marriage. Also the justice systems of both Finland and Lithuania have their heritage very much from Russia and Finland assisted Lithuania after its break from Russia with its justice system. Our claim, that if only one judge can dismiss a case (a new practice at the court), then the judge should have been from another part of Europe to minimize any possibility of conflict of interest. Further more, Mr. Alfredsson is known at the court for his work in human rights and his work even used there.
A letter sent to the court about these issues was never answered. And to show how closely knit this community of judges is, Mr. Alfredsson very recently applied for a judgeship at the court and was nominated by the government of Iceland. Mr. Alfredsson has never held a judgeship as far as I know.
One thing I have a hard time accepting and keeps me fighting on, this dismissal from the court in Strasbourg without any explanation what so ever. I had been told by my attorneys in Iceland we had grounds to go to Strasbourg, one of the grounds Mr. Alfredssons connection to the City of Reykjavik. I dont know what the norm is at the court, but this is not right in my mind. Qualified attorneys prepared the case and sent it to Strasbourg, I should have the right to know why it was dismissed.
The thought that Mr. Alfredssons nomination is payback for his testimony, that he was present, when Kjarval supposedly verbally and secretly gave the contents of his studio to the City of Reykjavik might well be paranoia on my part, something us Icelanders suffer from after the financial crash of Iceland, the reason for the crash mostly corruption at every level.
Any Icelander involved with this show should be highly embarrassed by how my family was robbed and that they are not, maybe a window into our character as a nation, heritage from when we plundered Europe as Vikings and still proud of it. As a matter of fact, the Icelandic banksters who cleaned out savers in Europe with their Icesave scam, were in Iceland proudly called the útrásar Vikings, hard to translate but means to go abroad as the original Vikings did.
Iceland was for centuries until the Second World War, a colony of Denmark, Icelands justice system based on that inheritance. But a small country like Iceland it seems, is incapable of upholding a justice system. At least in our case, the judges appointed by the same powers who looted my grandfathers studio, delivering a miscarriage of justice.
Every informed Icelander is a aware of this injustice and that maybe the reason this show at the Marble Palace in Saint Petersburg has not been mentioned when this is written, in the Icelandic press as far as I know or on the website for Kjarvalstaðir, the City Museum dedicated to my grandfather. Icelanders after all ashamed as they should be, their most cherished artist and national treasure (an Icelandic bank note is dedicated to him) was in his old age, robbed by the authorities.
I sent this article to Mr. Hafþór Yngvason, the present head of the Museum named after my grandfather. His only response, that this had been decided in court. He knows my grandfather is to have given the contents of his studio verbally and secretly with out any documentation and 83 days later declared by doctors, mentally incompetent because of old age and locked up in a mental hospital. A mental hospital because he was who he was, anybody else would have been put into a nursing home.
Yes older people can deteriorate in 83 days, but nobody can conclude he was competent to give away his lifes work verbally and secretly without talking to his children. Lets not forget the fact that the only witnesses to this supposed act was the Citys employee and his son. The only known declaration from the alleged receiver of the supposed gift, then the most powerful person in Iceland, that he didnt remember what happened. Another fact, the contents of the studio were then hidden away for 17 years or until Kjarvals son, my father, had passed away, then moved to the Museum where they are stored today.
I took this all the way to the European Court of Human Rights in Strasbourg. Now my resources are depleted and writing these articles in the hope somebody takes notice the only thing I can do. As his grandson I am of course proud of this show in Saint Petersburg, my grandfather was a great painter and the world should see his work. At the same time I am ashamed as an Icelander that my nation finds it proper to put up a show of looted artwork abroad
When the City of Reykjavik so shamefully emptied my grandfathers studio in secret and left mostly trash for my family to clean up, it also took our legacy as a family for their use. It is sad that Kjarval, who was so important to the nation of Iceland, today belongs to the powers that be. This show instigated by President Putin and agreed to by Icelandic authorities is done for political purposes.
Ingimundur Kjarval Delhi New York. USA. August 31, 2013
![Ingimundur Kjarval. Photo by Vala Kjarval Ingimundur Kjarval. Photo by Vala Kjarval](/tn/250/users/4f/ikjarval/img/ingimundur_kjarval_photo_by_vala_kjarval.jpg)
Stjórnmál og samfélag | Breytt 9.9.2013 kl. 00:06 | Slóð | Facebook | Athugasemdir (0)
17.4.2013 | 12:49
Réttarmorð í Hæstarétti Íslands.
Ég var svona hálfpartinn að vona að einhver nefndur í þessari grein myndi stefna mér, hægt að mæta í rétti og ræða innihald greinarinnar. Ég birti hana í DV, setti á "Facebook" og aðra staði en engin stefnt mér ennþá. En hér er hún:
Ingimundur Kjarval
Réttarmorð í Hæstarétti Íslands.
Til Dómarafélags Íslands.
Ég kæri hér með til hvers þess aðila sem ber að fjalla um þessa kæru, réttarmorð (miscarriage of justice) vegna máls E-2831/2005 fyrir Héraðsdómi og síðan 306/2007 fyrir Hæstarétti Dánarbú Jóhannesar Sveinssonar Kjarval sem fór síðan til Mannréttindadómstóls Evrópu þar sem því var vísað frá af einum dómara án rökstuðnings.
Ég kæri Hæstaréttardómaranna: Ingibjörgu Benediktsdóttur, Gunnlaug Claessen, Pál Hreinsson. Hrafn Bragason og Stefán Már Stefánsson (ekki öll Hæstaréttardómarar en dæmdu í þessu máli í Hæstarétti) fyrir réttarmorð (miscarriage of justice).
Ég vil líka nefna Héraðsdómarann: Atla V. Magnússon sem dæmdi í málinu í Héraðsdómi og Mannréttindadómarann Päivi Hirvelä sem vísaði málinu frá án þess að rökstyðja frávísunina eða á hvaða forsendum það var gert. Meira um það seinna.
Ég veit ekki hvar ég á að kæra þessa málsmeðferð, en Dómarafélag Íslands er meðlimur að alþjóðlegum dómarafélögum og von mín að þar verði kæran tekin alvarlega, ef ekki í núna þá í framtíðinni.
Viðurkenndar staðreyndir málsins.
Viðurkennt er af öllum að vinnustofa afa míns Jóhannesar Kjarval listmálara var tæmd leynilega af Reykjavíkurborg, tveimur mánuðum áður en að Kjarval var sviptur sjálfræði og lokaður inni á geðspítala til dauðadags. Einnig er viðurkennt af öllum að engin skjöl voru gerð um þennan atburð þegar hann gerðist haustið 1968, nema stutt bréf sem afa mínum var afhent af starfsmanni Reykjavíkurborgar nokkrum dögum áður en hann var sviptur sjálfræði (ekkert í þessu bréfi um gjöf) og til listi frá þessum tíma eftir sama starfsmann sem skráir tildæmis tóma sígarettupakka en ekki meira en 5000 listaverk sem voru tekin og falin í 17 ár Korpúlfstöðum án vitneskju fjölskyldu minnar.
Vitað á Íslandi að þetta var réttarmorð.
Ég hef ekki hitt einn Íslending sem telur það rétt að gamalmenni eigi að geta gefið aleigu sína munnlega og leynilega, án hlutlausra vitna og án samráðs við fjölskyldu sína, örfáum vikum áður en viðkomandi er sviftur sjálfræði og lokaður inn á geðspítala. Þessi dómur stríðir gegn réttarvitund allra sem þekkja málsatvik. Svona Hæstaréttardómur er fordæmisgefandi og þar með búið að lögleiða rán á gamalmennum á Íslandi.
Ég er fullviss að allir sem þekkja þetta mál, vita að réttarmorð var framið í Héraðsdómi Reykjavíkur og sérstaklega í Hæstarétti Íslands, bara að mörgum á Íslandi finnst að í þessu tilfelli sé nauðsyn að brjóta lögin, nauðsyn að ræna fjölskyldu mína vegna þess að það var ekki hægt að láta börn Kjarvals erfa föður sinn, að þjóðin yrði að eiga æviverk hans. Ég bið þann sem les þetta að hafa það í huga meðan hann les það sem kemur á eftir.
Hversvegna þetta var réttarmorð.
Réttarmorðið snýst mest um aðild Guðmundar Alfreðssonar að málinu, þó margt fleira geri báða dómanna að réttarmorðum. Í báðum dómunum er Guðmundur Alfreðsson gerður að lykilvitni og dagbókarbrot hans gert að aðalsönnunargagni málsins, að dagbók hans sanni að Kjarval hafi gefið ævistarf sitt til Reykjavíkurborgar.
Fyrst um tengingu Guðmundar við málið. Guðmundur Alfreðsson er, þegar þetta er skrifað, lagaprófessor við Raoul Wallenberg mannréttinda stofnunina í Lundi í Svíþjóð, giftur dómaranum Inetu Ziemele við Mannréttindadóminn í Brussel. Guðmundur er sonur Alfreðs Guðmundssonar sem var gerandinn í koma innihaldi vinnustofu afa til Reykjavíkurborgar. Alfreð var síðan gerður forstöðumaður safnsins (Kjarvalsstaða) þar sem þau meira en 5000 listaverk úr vinnustofunni eru og eingöngu þess vegna að hann fékk þá stöðu,
Alfreð Guðmundsson var í kringum afa í áratugi, í fjölskyldu minni var honum helst líkt við persónuna Uriah Heep í skáldsögunni David Cooperfield eftir Dickens. Alfreð var hataður af foreldrum mínum alla tíð, sagt að Alfreð væri að reyna að koma sér í sonarstað hjá afa. Móðir mín sagði mér að afi og Alfreð hefðu kynnst fyrir seinni heimsstyrjöldina, Alfreð þá dyravörður í Nýjabíói við Lækjargötu og hleypt afa inn ókeypis eftir að myndin var byrjuð ef salurinn var ekki fullsetinn. Afi bjó þá í miðborginni við erfiðan fjárhag, talinn frægasti Íslendingurinn þá lifandi, en átti samt erfitt með að sjá sér farboða.
Þetta er í bók um Kjarval gefna út fyrir nokkrum árum. Á bls. 594, haft eftir systur minni og gerist einhvern tímann eftir 1960: Fjölskylda mín flutti oft meðan við vorum börn og meðal annars bjuggum við um tíma í yndislegri íbúð í Laugarneshverfi. Þangað kom afi til okkar á aðfangadagskvöld og ég man að það var yndislega fallegt veður með jólasnjó. Afi var afslappaður, settist í stóra stólinn hans pabba úti í horni og allt var svo jólalegt. Afi sat þarna og allt í einu myndaðist einhver fjölskyldustemning, hlý og góð. Þá byrjar flautið úti á götu á aðfangadagskvöld, alveg kyrrð í götunni, allir að halda jól, en bara flautað og flautað og flautað fyrir utan húsið okkar. Þá var Alfreð að ná í afa og hætti ekki fyrr en afi fór með honum. Hann sagði að hann ætlaði að vera hjá okkur á aðfangadagskvöld. Þetta var erfitt. Margar svona sögur í fjölskyldunni.
Eitt er víst, Alferð hafði enga menntun, starfsreynslu eða hæfileika til þess að réttlæta þá stöðu sem hann svo fékk sem forstöðumaður Kjarvalsstaða, nema auðvitað að hann var tryggur Sjálfstæðisflokksmaður. Ég gæti sagt margt um Alfreð Guðmundsson en sleppi því, hefur lítið að gera með réttarmorðið sem var framið. Ég get þó sagt að það var skrýtin tími á Kjarvalsstöðum meðan Alfreð var forstöðumaður safnsins. Þá sögu geta aðrir sagt og eiga að segja réttlætisins vegna. Þögnin um Alfreð er svo hluti af samsærinu gegn fjölskyldu minni, margir á Íslandi sem vita vel hvernig samband afa og Alfreðs var og hvernig Alfreð varð forstöðumaður Kjarvalsstaða en kjósa að þegja.
Þóra Kristjánsdóttir listfræðingur sagði þetta um Alfreð við skýrslutöku í Héraðsdómi, Þóra vann á safninu: Hann var ákaflega sérkennilegur maður Alfreð. Hann var mjög dulur og ef ég ætti að lýsa honum mundi ég segja að húsbóndahollusta hefði verið hans sterkasta persónueinkenni. Það var meira sem Þóra sagði ekki, annara að segja frá því.
Úr skýrslutöku Aðalsteins Ingólfssonar listfræðings sem einnig vann á safninu: lögmaður: Miðað við þá afstöðu sem fram kom hjá Alfreð Guðmundssyni til þessara mála sem tengdust þá Jóhannesi Kjarval telur þú að það sé hægt að leggja grundvallar fullyrðingu hans um eignarhald borgarinnar á munum sem stafa frá Kjarval? Aðalsteinn: Ég hefði ríka tilhneigingu til að vefengja svoleiðis yfirlýsingu miðað við yfirlýsingar hans í minni tíð og framkomu bæði við mig og aðra. Ég tæki það með miklum fyrirvörum.
Mjög varlega sagt, miklu meira sem kemur ekki fram. Þegar Þóra talar um húsbóndahollustu er það við Sjálfstæðisflokkinn og Davíð Oddsson. Davíð var í hússtjórn Kjarvalsstaða, svo borgarstjóri Reykjavíkurborgar árið 1982 og síðan Forsætisráðherra.
Á Kjarvalsstöðum logaði svo allt í kringum Davíð Oddsson eins og allan hans stjórnmálaferil, Davíð beygði allt og alla undir sitt vald og hafði tildæmis mikil afskipti af sýningunni á Kjarvalsstöðum vegna 100 ára afmælis afa árið 1985, Davíð þá borgarstjóri. Þá voru meðal annars sýnd bréf frá Ásu, þá lifandi dóttur Kjarvals til föður síns án samþykkis hennar, bréf sem voru í hlutunum sem Reykjavíkurborg tók úr vinnustofunni. Eða eins og Davíð sagði þá í tilefni þessarar sýningar: Reykjavíkurborg á Kjarval.
Réttarmorðið er að Guðmundur Alfreðsson er svo gerður að lykilvitninu sem á að sanna að afi minn hafi gefið allt sitt munnlega og leynilega, þó að Guðmundur sé sonur Alfreðs.
Svo er líka að frásögn Guðmundar er ekki söm í gegnum árin. Meint aðalsönnunargagn um að þessi gjafagerningur eigi að hafa gerst, er dagbókarbrot Guðmundar sem á að vera frá árinu1968, en kom fyrst fram áratug eftir meintan atburð þegar Baldur Guðlaugsson fyrrverandi lögmaður rannsakaði og gerði skýrslu um málið.
Frásögnin í dagbókinni segir ekkert um að Guðmundur hafi verið viðstaddur, aðeins að afi eigi að hafa gefið einhverja kassa með dóti og nokkra tugi teikninga, ekkert í dagbókarfærslunni um meira en 5000 listaverk sem voru tekin leynilega úr vinnustofunni.
Þegar réttarhaldið stóð yfir, vildi ég að dagbókin yrði skoðuð af rithandarsérfræðingi en mér neitað, lögmaður fjölskyldunnar sagði að það myndi veikja málstað fjölskyldunnar.
Mín skoðun að bæði lögmenn og dómarar hafi verndað Guðmund, bæði vegna stöðu hans, Guðmundur einn af þeim, og að dómarar vildu að meintur gjafagerningur yrði gerður löglegur, hluti af samsærinu gegn fjölskyldu minni sem dómararnir tóku svo þátt í með því að gera Guðmund að lykilvitni, að sjálfsögðu gróft réttarmorð! Dagbók manns sem er ekki hlutlaus skiptir ekki máli, réttarmorð að gera dagbókina að sönnunargagni. Það hljóta allir að skilja, siðblinda að setja Guðmund í þessa stöðu!
Baldur Guðlaugsson gerði skýrslu um þetta mál árið1982 sem var unnin fyrir fjölskyldu mína. Skýrslan fór þó aðeins til Davíðs Oddssonar þá borgarstjóra en ekki til fjölskyldu minnar þó að Baldri væri borgað fyrir vinnuna af umboðsmanni fjölskyldunnar. Mörgum árum seinna komst bróðir minn svo yfir skýrsluna, hvernig veit ég ekki, en hann vann sem skipulagsfræðingur hjá Reykjavíkurborg í áraraðir.
Hvernig þessi skýrsla fór til Davíðs Oddssonar og hvarf er saga út af fyrir sig, bara einn þráðurinn í spillingarvefnum sem umlykur þetta mál . Efst á skýrslunni er handskrifað Trúnaðarmál 13.4.2022, hvað það þýðir valdið miklum bollaleggingum, ein kenningin að Reykjavíkurborg hafi leynilegt skjalasafn um þetta mál og að þetta skjal eigi að vera falið til 13. apríl 2022.
Í skýrslutöku í Héraðsdómi kom fram að Hjörleifur Kvaran þá lögmaður borgarinnar og Baldur Guðlaugsson höfðu samsæri sín á milli um að halda þessari skýrslu frá lögmanni fjölskyldunnar sem leitaði að skjölum og hafði fengið vitneskju frá bróður mínum að þessi skýrsla væri til. Í mínum huga hefði dómarinn Allan V. Magnússon átt að taka á því þegar það kom fram við réttarhaldið en skautað yfir. Bara eitt atriði af mörgum um hvernig málinu var stýrt svo að sannleikurinn kæmi ekki fram. Í réttarríkjum telst það alvarlegt mál ef aðilar eru gripnir í að fela sönnunargögn. Bæði Baldur, sem gerði skýrsluna og Hjörleifur þá borgarlögmaður, vissu af þessari skýrslu og hvað var í henni, en höfðu með sér samráð um að fela hana.
Í þessari skýrslu (gerð 1982) fer Baldur nákvæmlega (mikið mál í skýrslunni) yfir hverjir áttu að hafa verið viðstaddir þennan meinta munnlega og leynilega gjafagerning, fráleitt að hann hefði ekki nefnt Guðmund ef að Guðmundur hefði sagt þá að hann hefði verið viðstaddur, en Baldur segist hafa talað við hann!
Baldur sagði í vitnisburði sínum fyrir Héraðsdómi að hann hefði talað við Guðmund árið 1982: Ja ég fékk þarna aðgang að dagbókarbrotum frá honum þannig að ég á nú ekki von á því að ég hefði getað gert það án þess að hafa rætt við hann. Þess vegna er fráleitt að trúa Guðmundi, jafnvel þó hann sé lögmaður og lagaprófessor, þegar hann segir áratugum seinna, að hann hafi verið viðstaddur í símaskýrslutöku, en ekki nefnt í dagbókinni eða við Baldur árið 1982, eitthvað sem niðurstaða dómsins snýst svo um.
Í vörn Reykjavíkurborgar fyrir Héraðsdómi var gengið út frá að Guðmundur hafi ekki verið viðstaddur. Úr vörn lögmanns Reykjavíkurborgar: Eina vitnið sem viðstatt var við upphaf fundarins þegar Kjarval gefur yfirlýsingu um gjöfina, var Alferð Guðmundsson og liggur yfirlýsing hans um það sem gerðist á þessum fundi fyrir í málinu sbr. dskj. 25. Þessi yfirlýsing Alfreðs var gerð haustið 1982 þegar Baldur Guðlaugsson er að gera skýrsluna.
Svo segir í vörn lögmanns borgarinnar: Í bréfi Ólafs, dags. 10. október 1968 sem að sögn stefnanda á að vera 10. nóvember, kemur fram að hann hafi ekki komið í vinnustofu Kjarval fyrr en rétt fyrir 14:30, þegar gerningurinn var yfirstaðinn, sbr. dskj. 16, merkt 18 í skrá stefnanda. Var Ólafur því ekki vitni að því sem fór milli Kjarval og borgarstjóra kl. 14:00 og verður það af leiðandi ekki byggt á því sem hann taldi að gerst hefði rétt áður en hann kom.
Í þessu bréfi Ólafs frænda til föður míns (Sveins Kjarval), eina samtímaheimildin (fyrir utan meinta dagbók Guðmundar) segir ekkert um að Guðmundur hafi verið viðstaddur og farið mjög nákvæmlega yfir það sem gerðist eftir að Ólafur kemur á vinnustofuna og hverjir voru viðstaddir. Ólafur skrifaði þetta bréf sem nákvæma heimild og vissi að það gæti haft lagalegt gildi. Samkvæmt bréfinu var Guðmundur ekki þar.
Baldur Guðlaugsson er í fangelsi þegar þetta er skrifað. Þetta í dómi Hæstaréttar um Baldur: Fram kemur meðal annars að lögmaðurinn ræddi við Geir Hallgrímsson, sem þá hafði mörgum árum fyrr látið af starfi borgarstjóra. Hafi Geir sagst vera sannfærður um að um gjöf hafi verið að ræða. Listamanninum hafi verið umhugað um að verk hans og munir dreifðust ekki meira en orðið var og hann því viljað að stefndi eignaðist þá og varðveitti á Kjarvalsstöðum, sem honum hafi verið hjartfólgnir. Hafi Geir einnig talið að listamaðurinn vildi ekki að skýrt yrði frá gjöfinni opinberlega og því ekki einu sinni verið bókað um þetta í fundargerðum borgarráðs því slík gögn væru opinber. Geir Hallgrímsson lést 1990. Með þessari frásögn er hafið yfir vafa hvað viðtakandi munanna fyrir hönd stefnda taldi felast í ráðstöfun listamannsins. Fær hún aukið vægi fyrir það að heimildarmaður um skilning borgarstjórans fyrrverandi var lögmaður, sem erfingjar listamannsins fengu sérstaklega til að gæta hagsmuna sinna í málinu.
Að Baldur Guðlaugsson hafi verið að gæta hagsmuna fjölskyldu minnar er auðvitað rugl, eitthvað sem hann neitaði sjálfur við skýrslutöku í Héraðsdómi:
Lögmaður: Getur þú lýst því verkefni sem þú tókst að þér, var verkið að kanna réttarstöðuna og sækja þann rétt sem erfingjar töldu sig eiga varðandi borgina? Baldur: Það var ekki að undirbúa málsókn eða kröfugerð. Það var í því fólgið að reyna að svona að fá mynd af því svona hvers eðlis þessi ráðstöfun hefði verið sem átti sér stað þarna 1968 ef ég mar rétt sem margt virtist á huldu um nákvæmlega hvernig svona hefði gengið fyrir sig. Ég tók að mér að reyna svona að fá einhvern botn í það. Annað var það nú ekki.
Eftir réttarhöldin fann ég í bréfum afa sem eru á Landsbókasafninu , skrif Guðmundar frá því fyrir árið 1968 og svo eftir. Það er ekki vafi í mínum huga að Guðmundur skrifaði dagbókarfærsluna, bara að vissir stafir í færslunni eru skrifaðir eins og hann skrifaði þá seinna, þess vegna full ástæða að rannsaka dagbókina af sérfræðingi, sem hefði átt að gera í upphafi meðan réttarhöldin stóðu yfir. En auðvitað aukaatriði, þessi dagbók hefði aldrei átt að verða sönnunargagn, Guðmundur ekki hlutlaust vitni og þess vegna réttarmorð að gera dagbókarfærsluna að sönnunargagni. Lögmanni fjölskyldunnar vorkunn, hann að reka mál með það fyrir augum að dómarar fari að lögum og dæmi samkvæmt þeim. Að sjálfsögðu rétt hjá lögmanni að þessi dagbókarfærsla átti ekki að skipta máli og þess vegna óþarfi að gera rannsókn á henni.
Það eru aðrir hlutir sem gerðu þetta að réttarmorði, Þorvaldur Þorvaldsson gerður að öðru lykilvitni, en hann bar sannanlega ljúgvitni í skýrslutöku um hlutleysi sitt sem vitni. Samkvæmt mínum skilningi hékk dómurinn í Héraðsdómi algjörlega á því að Þorvaldur væri hlutlaust vitni og þess vegna að ég sleppi að kæra Atla V. Magnússon.
Þorvaldur Þorvaldsson var leigubílstjóri sem afi minn notaði í mörg ár. Má segja að þeir hafi nærri verið vinir þó að mikill aldursmunur hafi verið á milli þeirra, en Þorvaldur keyrði afa minn að sjálfsögðu sem leigubílstjóri gegn greiðslu.
Í Héraðsdómnum er vitnisburður Þorvaldar notaður sem sönnun þess að afi hefði gefið borginni innihald vinnustofu sinnar og ætlað að gera það. Líka í Hæstaréttardómnum, en án þess að nefna Þorvald á nafn. Eftir Héraðsdóminn kom fram að Þorvaldur hafði sagt ósatt í Héraðsdómi um tengingu sína við Reykjavíkurborg og þá ekki nefndur á nafn í Hæstaréttardómnum, en vitnisburður hans samt notaður.
Í dómi Héraðsdóms segir: Vitnið Þorvaldur Þorvaldsson, áður leigubifreiðarstjóri, skýrði frá því fyrir dómi að eftir að skóflustunga var tekin að byggingunni Kjarvalsstöðum 18. ágúst 1966 hafi Kjarval farið að tala um það að hann ætlaði að gefa Reykjavíkurborg myndir til að eitthvað væri til að sýna á Kjarvalsstöðum og hafi hann sagt að það þýddi lítið að hafa myndlistarhús ef ekkert væri til að sýna og hafi sagst hyggjast gera það. Það hafi verið síðar að hann hafi sagt vitninu að það væri búið að ákveða það og borgin vildi taka við þessu og síðar einnig að hann hefði afhent og gefið myndir sem færu niður í skjalasafn Reykjavíkur niður í Skúlatún 2 .
Í Hæstaréttardómnum segir: Gögn málsins benda eindregið til þess að ákvörðun Jóhannesar Sveinssonar Kjarval um að afhenda stefnda þá muni, sem um ræðir, hafi átt aðdraganda og mótast á nokkrum tíma, einkum eftir að sá síðarnefndi ákvað að reisa listasafn og sýningahús, sem skyldi bera nafn listamannsins. Er einnig fram komið að hann vildi leggja sitt af mörkum til að hlúa að starfsemi þeirrar stofnunar.
Óskhyggja dómara og þess vegna réttarmorð, ekkert til um að þessi meinta gjöf hafi haft aðdraganda nema þá í vitnisburði Þorvaldar. Merkilegt að nafn Þorvaldar er svo fjarlægt í Hæstaréttardómnum, sýnir einbeittan brotavilja dómara að mínum dómi.
Þetta er eini vitnisburðurinn um að afi hafi átt að vera búinn að ákveða að gefa borginni eitthvað áður en vinnustofan var tæmd, hefði svo sannarlega verið í dómunum ef það væri til. Það er nefnilega ekkert til frá afa um vilja hans að gefa Reykjavíkurborg nokkurs staðar nema þessi vitnisburður Þorvaldar. Og aftur, þetta er eina meinta heimildin um að afi hafi viljað og talað um að vilja gefa borginni, allir hljóta að skilja að ef eitthvað annað væri til, þá væri það í dómunum!
Skrýtið, ef afi (eins og borgin fullyrðir) vildi að þessi meinta gjöf væri svo leynd að engin skjöl voru gerð hjá borginni, hvorki leynd né opinber, að afi væri svo að tala um hana við leigubílsstjóra. Svo er líka og skiptir höfuðmáli, að þegar afi er spurður í viðtali í Ríkisjónvarpið sumarið 1968 um þetta safn og hvort myndir hans eigi að vera í því, að hann neitar því fastlega og ákveðið, afa mikið mál að þetta safn yrði fyrir listmálara almennt en ekki hann.
Hvernig passar það við orð Þorvalds: til að eitthvað væri til að sýna á Kjarvalsstöðum og hafi hann sagt að það þýddi lítið að hafa myndlistarhús ef ekkert væri til að sýna. Þetta er í beinni mótsögn við það sem afi segir með eigin orðum í viðtali um hlutverk safnsins. Hann segir að hlutverk þess eigi að vera að sýna myndir eftir aðra listmálara og tekur sérstaklega fram að það eigi ekki að vera myndir eftir hann í safninu.
Þetta viðtal er til, Magnús Bjarnfreðsson sem talar við afa. Það að safninu var svo gefið nafnið Kjarvalsstaðir hafði ekkert með afa að gera, ákvörðun Reykjavíkurborgar og til heimildir um hvernig það gerðist: Kjarval: Ég reikna með að skálinn verði fyrir almenning, alla sem vilja sýna en ekkert fyrir mig prívat, ég reikna með því. Skálinn á að vera svokallaður Listamannaskáli, menn geti leigt pláss í vissan tíma og margir geti sýnt á mörgum árum, en allsekki fyrir mig persónulega. Magnús: nei. Kjarval: nei, nei.
Svo annars staðar í viðtalinu: KjarvalMaður er hérna í sjálfheldu vegna peningasöfnun fyrir listamannaskála á Klambratúni og ég gerði það fyrir þá að vera þarna við við við við við hérna hm stæðið þar sem þeir hugsuðu sér hugsuðu sér að hafa húsið og svo veit ég ekkert um það meira hvað þeir fá mikið inn .
Kannski hægt að segja að afi sé ruglað gamalmenni í þessu viðtali, sem má vel vera, en ég man eftir honum talandi svona löngu áður en þetta viðtal var tekið og svona sem ég man afa, talandi í skrýtnum setningum.
Staðreynd að þetta viðtal er tekið sumarið þegar afi á að hafa gefið allt sitt til Reykjavíkurborgar leynilega og munnlega 7. nóvember um haustið og svo lagður inn á spítala gjörsamlega ruglaður í lok janúar þann vetur. Svo að hvort sem er, að afi var ruglaður þá um sumarið og þá ekki hæfur 7. nóvember, eða skýr og segir að ekkert eigi að vera eftir hann í þessu safni á Klambratúni þá getur það ekki verið skýrara, ekkert til frá honum um vilja hans til þess að gefa innihald vinnustofunnar til borgarinnar nema orð Þorvaldur sem svo sagði sannanlega ósatt í Héraðsdómi.
Það er rétt að þetta viðtal kom ekki fram fyrr en eftir Hæstaréttardóminn, en gerir réttarmorðið ekkert minna, vitað að Þorvaldur sagði ekki satt um tengingu sína við Reykjavíkurborg en vitnisburður hans samt notaður í Hæstaréttardómnum þó að nafni hans sé sleppt.
Það eru einmitt til heimildir (skýrsla hjá Menntamálaráðuneytinu) um að afi hafi verið tortrygginn, taldi að hið opinbera vildi ná af honum verkum sínum með því að byggja hús sem svo yrði ætlast til þess að hann setti verk sín í. Úr þessari skýrslu,(hún er ekki um Kjarvalsstaði, heldur hús sem átti að byggja fyrir Kjarval á Skólarvörðuholti):
En þegar svo var komið að allt var tilbúið til að hefja byggingarframkvæmdir, teikning gerð, lóðin tilbúin, fjárfestingarleyfi fengið og peningar fyrir hendi, þá kom í ljós, að Jóhannes Sv. Kjarval var ekki við því búinn að samþykkja fyrir sitt leiti að umrætt hús yrði byggt handa sér. Einstakir nefndarmenn svo sem Guðbrandur Magnússon og Birgir Thorlacius hafa átt mörg viðtöl við Kjarval um þetta mál og einnig hefur menntamálaráðherra rætt við hann. Af viðtölum þessum hefur greinilega komið í ljós, að Kjarval er þungt í skapi vegna þess að húsbyggingamálið skyldi ekki komast í framkvæmd um sextugsafmæli hans árið 1945 svo sem til var ætlast á sínum tíma. Þegar málið hefur verið rætt við hann, hefur það komið í ljós, að hann telur sig nú um of við aldur til þess að þiggja slíkan bústað og vinnustað, þar sem honum virðist að hann myndi jafnframt þurfa að hafa þarna til sýnis nokkurt safn af listaverkum eftir sig, en hann mun sjálfur eiga fremur lítið af myndum sínum og mun því telja um seinan fyrir sig að koma upp safni málverka sinna í húsinu.
Varlega sagt í skýrslunni en tortryggni afa var ekki nauðhyggja heldur raunveruleikinn, þessi hús sem voru hönnuð fyrir hann af hinu opinbera í gegnum árin en ekki byggð, meira söfn en íverustaður og vinnupláss. Meira að segja yfirlýstur tilgangur þeirra tveggja fyrstu, að þau ættu að verða söfn á myndum hans. Samkvæmt teikningunni af húsinu við Skólavörðuholt, átti að vera viðhafnarinngangur inn í stóra sali á fyrstu hæð en íbúð afa í kjallaranum með gluggum út að götunni, eins og að hann að ætti vera til sýnis líka.
Sannleikurinn er að ráðamenn réðu ekki við sig vegna græðgi, hvort sem það var fyrir hönd þeirra sjálfra eða þjóðarinnar og að þeir rændu Kjarval um leið og hann varð hjálparlaus, það eina skýringin á því sem gerðist, Kjarval talinn eign valdamanna eða þjóðarinnar í lifandi lífi og það ástæðan fyrir samsærinu gegn fjölskyldu minni. Við áttum ekki að vera til, erfið lífsreynsla að alast upp hjá þjóð sem vill svo ekki gangast við manni vegna þess að fjölskyldu meðlimur er einn ástkærasti listamaður þjóðarinnar. Afi varð svo peð valdamanna Íslands í ellinni og fjölskylda hans fyrir. Stjórnmálamenn sáu sér hag í að vera í kringum Kjarval vegna þess að hann var þjóðinni kær, hans ljómi lýsti á þá líka.
Úr bókinni um Kjarval bls. 593: Fjölskylda Jóhannesar er sammála um að erfiðast hafi verið hvernig þeim var meinaður aðgangur að honum síðustu árin. Það voru ákveðnir menn sífellt í kringum hann sem vörðu okkur leiðina að honum segir Hrafnhildur Tove. Meira að segja þegar hann lá fyrir dauðanum og ég ætlaði að vera hjá honum fékk ég ekki að komast að honum. Og María tekur undir þetta: Mér finnst átakanlegt hvernig hann dó, með alls konar fólki í kringum hann sem var að tala saman, enga fjölskyldu, engan kærleika. En það var erfitt að gera nokkuð, það var tekið fram fyrir hendurnar á okkur.
En valdamenn sáu þetta eitthvað öðruvísi. Úr bók sem Davíð Oddsson þá borgarstjóri, réð Indriða G. Þorsteinsson til þess að skrifa um Kjarval, Indriði á launum fyrir í mörg ár. Pólitískt makk á bak við tjöldin um hvor, Indriði eða Matthías Jóhanessen ættu að skrifa bókina, auðvitað bragð til að koma ritstjóra flokksblaðs á opinber laun . Bls. 315: Þann 13. apríl 1972 fór Alfreð til hans tímanlega um daginn. Kjarval mókti og sólin skein á rúmið. Alfreð sat á rúmstokknum og hélt í hönd hans. Kjarval tók aðeins þéttar um hönd Alfreðs öðru hverju til að vita hvort hann væri ekki þarna. Ég hafði aldrei séð mann deyja fyrr, segir Alfreð. Hann hætti að anda kannski í tíu eða tuttugu sekúndur. Það var svona erfitt að skilja við. Þegar hann hafði verið meðvitundalítill í eina fjóra tíma gaf hann upp öndina. Þá var klukkan 17:55.
Að Þorvaldur Þorvaldsson var gerður að hlutlausu vitni í dómunum er að sjálfsögðu gróft réttarmorð. þetta úr skýrslutöku Jóns Halldórs Gunnarssonar sem var tekin eftir dóminn í Héraðsdómi þegar upplýsingar komnar fram um að Þorvaldur hefði ekki sagt satt í Héraðsdómi. Um Þorvald: Við erum búnir að vera góðir kunningjar, erum búnir að vinna saman í gegnum veislur hjá borginni, hann var varabílstjóri hjá borgarstjóra (Davíð Oddssyni) oft til að sækja fólk og skila fólki.
Úr minningargrein í Morgunblaðinu árið 2007 um Þorvald: Sjálfstæðismaður var hann, oft hringdi hann og vildi þá tala við manninn minn um það sem á honum hvíldi í pólitíkinni, í síðustu ferðinni til hans sagðist hann hafa unnið fyrir flokkinn í 50 ár.
Þetta mál er inn á innsta gafli Sjálfstæðisflokksins, tveir formenn flokksins og síðan forsætisráðherrar, Geir Hallgrímsson og Davíð Oddsson tengdir því beint og út í hött að gera Þorvald að hlutlausu vitni.
Úr minningargrein í Morgunblaðinu: Þá sá ég Þorvald fyrst og síðan mættumst við á Landsfundi Sjálfstæðisflokksins um tugi ára. Úr annari minningargrein í Morgunblaðinu: Þegar ég var borgarfulltrúi í Reykjavík 1974, kynnist ég fljótlega Þorvaldi Þorvaldssyni bílstjóra. Hann hafði það hlutverk að koma okkur á réttum tíma á hina fjölmörgu fundi, sem maður átti að sækja. Það var gott að ræða við þorvald um ýmis mál vandamál borgarinnar. Hann var einn traustasti sjálfstæðismaður sem ég hef kynnst.
Þegar Þorvaldur er spurður í Héraðsdómi: Á þeim tíma sem þú starfaðir sem leigubílstjóri sást þú um einhvern akstur fyrir Reykjavíkurborg eða varst þú með einhverja samninga fyrir Reykjavíkurborg? Þorvaldur: Ekki fremur en öðrum.
Svo er líka að Hæstaréttarlögmaðurinn Vilhjálmur H. Vilhjálmsson sagði ósatt í málflutningi sínum fyrir Hæstarétti, eitthvað sem er hægt að sanna vegna þess að þess að orðalag hans endaði síðan í dómnum sjálfum en var ekki í skýrslutökunni (ég hef upptöku af málflutningi Vilhjálms). Í málflutningi sínum fyrir Hæstarétti, þykist Vilhjálmur lesa beint upp úr skýrslutöku Jóns Halldórs Gunnarssonar fv. Sendibílsstjóra hjá Reykjavíkurborg.
Samkvæmt Vilhjálmi hljómar skýrslutakan þannig: Kom fram þegar þið voruð að vinna þetta í hvaða tilgangi Kjarval var að afhenda Reykjavíkurborg þetta? Já sko hann nefnilega sem mér kom dáldið spánskt fyrir sjónir að hann talaði alltaf við mig og sjálfan sig og mig að hann væri búinn að gefa þetta og hann sagði við skulum gefa þeim þetta, við skulum gefa Þeim þetta, þetta er gott fyrir þá. Spurður: sem sagt í þínum huga var engin vafi á því að Kjarval var að gefa frá hlutum til þess að gefa, að hann notaði orðið gefa. Já sko nefnilega sem kom mér dáldið spánskt fyrir sjónir eða eyru að hann sagði við skulum gefa þeim þetta þó það væri bara rusl.
Í hinni réttu skýrslutöku segir: Lögmaður:Kom fram þegar þið voruð að vinna þetta í hvaða tilgangi Kjarval var að afhenda Reykjavíkurborg þetta? Jón Halldór: Já sko hann nefnilega sem mér kom dáldið spánskt fyrir eða eyru að hann sagði alltaf við skulum gefa þeim þetta þó að það væri bara rusl. Lögmaður: Og hann talaði um í staðinn fyrir að ætla að gefa, þá sagði hann við? Jón Halldór: Nei hann sagði ekki ég sko hann sagði alltaf við.........................
Í dómi Hæstaréttar segir: Eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms gaf Jón Halldór Gunnarsson skýrslu fyrir dómi, en endurrit hennar hefur verið lagt fyrir Hæstarétt. Hann var áður sendibifreiðarstjóri og kvaðst hafa ekið mikið fyrir stefnda. Um haustið 1968 hafi honum verið falið að aðstoða Jóhannes Sveinsson Kjarval að rýma vinnustofu hans í Sigtúni 7. Lýsti hann því þannig að þar vorum við saman í hálfan mánuð tæpan frá svona níu á morgnana til fjögur á daginn og hann rétti mér það sem hann vildi losna við og ég setti það niður í kassa og keyrði svo kassana jafnóðum niður í skjalasafn borgarinnar í Skúlatúni 2. Þetta gekk mjög vel hjá okkur samvinnan og hann var léttur og hress .... Þegar hann var sérstaklega spurður hvort komið hafi fram meðan hann vann við þetta viðfangsefni í hvaða tilgangi listamaðurinn afhenti stefnda vöruna svaraði vitnið: Já það kom nú fram sko hann talaði alltaf, hann talaði nú bæði við mig og sjálfan sig á meðan við vorum að þessu og hann sagði alltaf: Við skulum gefa þeim þetta og við skulum gefa þeim þetta, þetta er gott fyrir þá ... . Nei hann sagði ekki ég sko hann sagði alltaf við og eftir því sem á tímann leið þá varð léttara yfir honum það virtist létta yfir honum þegar hann var búinn að hreinsa þarna út ....
Framburður vitnisins styður þá málsástæðu stefnda að hann hafi fengið eigur listamannsins að gjöf, en ekkert er fram komið sem veikt getur sönnunargildi framburðar þessa vitnis.
Út úr hól og óskhyggja dómara, réttar einbeittur brotavilji, að túlka orðatiltækið þegar verið er að vinna við að pakka ofan í kassa, með sendibílstjóra sem vinnur fyrir þiggjanda, við skulum gefa þeim þetta sem sönnun þess að gamalmenni hafi gefið aleigu sína leynilega og munnlega. Sýnir best á hvað veikum forsendum allur dómurinn er byggður, orð sendibílstjóra um hvað afi sagði þegar verið er að pakka ofan í kassa, gerð að sönnun þess að afi hafi gefið aleigu sína.
Yfirmaður sendibílstjórans hjá Reykjavíkurborg sagði svo í skýrslutöku: Aldrei nokkurn tímann, hvarflaði ekki að nokkrum manni. Ég heyrði aldrei nokkurn mann minnast á það að Kjarval ætlaði að gefa, aldrei.
Það er gróft réttarmorð að gera orðatiltæki afa við vinnu sem sönnun þess að hann hafi gefið aleigu sína leynilega og munnlega til Reykjavíkurborgar, sýnir hvað dómarar þurftu að teygja sig langt til þess að fremja þetta réttarmorð.
Orðið að gefa þýðir ekki alltaf að gefa til eignar, sértaklega þegar það er notað um þriðja aðila í tali á milli tveggja manna við vinnu, getur þýtt að láta einhvern hafa, láta einhvern fá. Fyrir utan að Jón Halldór segir sérstaklega að afi hafi alltaf sagt við. Jón Halldór gat auðvitað ekki gefið neitt.
Í Hæstaréttardómnum segir að Jón Halldór hafi sagt að Kjarval hefði sagt: þetta er gott fyrir þá. ÞAÐ ER EKKI Í SKÝRSLUTÖKUNNI! Vilhjálmur sagði í málflutningi sínum að Jón Halldór hefði sagt að afi hefði sagt þetta er gott fyrir þá. Sem sagt, uppspuni Vilhjálms um hvað hefði verið í skýrslutökunni komst í dóm í hæstaréttar!
Vilhjálmur sagði líka að Jón Halldór hefði sagt: hann talaði alltaf við mig og sjálfan sig og mig að hann væri búinn að gefa þetta , ekki í skýrslutökunni eða dómnum, en ég er á því að það hafi verið í huga dómara þegar þeir dæmdu, þeir heyrt Vilhjálm segja það og haft áhrif á þá. Hæstaréttardómarar hafa engan tíma til að kynna sér málskjöl, eitthvað sem Vilhjálmur vissi. Auðvitað óhæfa að lögmenn komist upp með að ljúga í Hæstarétti og óhæfa að munnlegur málflutningur þeirra er ekki tekin upp fyrir alla að heyra.
Margt annað í munnlegum málflutningi Vilhjálms orkaði líka tvímælis, það furðulegasta þegar hann fjallaði um heilsu afa og getu hans til þess að gefa allt sitt til Reykjavíkurborgar. Vilhjálmur vitnaði í viðtal við afa frá vetrinum áður og að afi hefði sagt að hann hefði verið á skíðum í tvo daga. Rétt hjá Vilhjálmi, afi sagði að hann hefði verið á skíðum í tvo daga upp á Sandskeiði, ekki þar með sagt að hann hafi verið skíðum, hefði verið sjón að sjá afa gamla renna sér. Afi var hraustur maður fram eftir aldri en þá var hann farinn að eldast, kominn yfir áttrætt og bjó á Hótel Borg.
Afi þjáðist af skjálfta í mörg ár. Ég man að í fermingaveislunni minni nokkrum árum áður, gat hann ekki haldið kaffibolla og kaffið fór yfir allt. Má vel ver að skjálftinn hafi aukist vegna spennu að vera með fjölskyldunni, ekki veit ég. Fyrst greint sem Parkinson veiki en seinna heilabilun. Næst í viðtalinu segir afi frá hesti í Kanada sem stökk yfir girðingu í kuldanum en kom ekki niður hinum megin fyrir en um vorið þegar það þiðnaði, Vilhjálmur sleppti því.
Mín skoðun að Vilhjálmur hafi vitað hvað hann var að gera, vitað að Hæstaréttardómarar voru á hans bandi og gleyptu það sem hann sagði í vilja sínum að trúa honum. Hægt að finna það í réttarsalnum, Vilhjálmur teygjandi allt út fyrir alla skynsemi, vitandi að hann hafði ekkert, en dómarar hlustandi af athygli. Annað þegar kom að málflutningi lögmanns fjölskyldunnar, þá mátti finna áhugaleysið og óþolinmóðiðna, eins og dómarar væru illa þjáðir af athyglisbresti, rekið á eftir lögmanni að minnsta kosti einu sinni.
Málflutningur borgarinnar Héraðsómi gekk mikið út á að Reykjavík ætti Kjarval og tómt mál að fjölskyldan hefði nokkrar kröfur, hvort sem það væri, að vita hvað var verið tekið úr vinnustofunni, eða að hafa áhyggjur af hvernig það væri varðveitt, kæmi fjölskyldunni hreinlega ekki við.
Lögmaður borgarinnar í vörn sinni fyrir Héraðsdómi: Væntanlega sá Kjarval fyrir að börn hans hefðu ekki bolmagn til að búa nægilega vel að gjöfinni og uppfylla þær kvaðir sem slíkri eign fylgja og lúta að dýru sýningar-og geymsluhúsnæði, forvörslu, skráningu og söfnun.
Lögmaður borgarinnar kvað svo fastara að orði í munnlegum málflutningi, ýjaði að því að við fjölskyldan hefðum vanrækt afa og borgin hlaupið í skarðið. Þá fór kurr um réttarsalinn, gekk fram af konunum í fjölskyldunni, sussuðu á lögmanninn svo að lögmaður fjölskyldunnar þurfti að ganga fram til þess að þagga niður í þeim. Við karlmennirnir þögðum. Væntanlega sá Kjarval. Þarna var lögmaður borgarinnar hreinlega að segja dómara að Kjarval hefði ekki viljað að börn hans erfðu hann þó ekkert sé til um þann vilja afa.
Talandi um varðveislu þess sem tekið var úr vinnustofunni. Í listanum frá árinu 1968, sem skráði tóma sígarettupakka en ekki meira en 5000 listaverk sem voru tekin, voru nákvæmalega skráðir 1124 bókartitlar. Í lista gerður árið 1985 af sama starfsmanni voru bókartitlarnir orðnir 608 og margar dýrmætustu bækurnar horfnar. Í lista sem kom frá Reykjavíkurborg 2004 eru meira en 5000 númer yfir listaverk en öll olíumálverk horfin sem voru nefnd að væru í kössum í listanum frá árinu 1968. Reykjavíkurborg telur ekki að hún þurfi að skýra það á nokkurn hátt, að fjölskyldunni komi það ekki við, þetta eign borgarinnar og hennar að fara með eins og hún vill, að hún þurfi ekki að skýra neitt.
Staðreyndarvillur í Héraðsdómnum.
Ég vil líka fara yfir það sem gerðist í Héraðsdómi Reykjavíkur. Þegar dómurinn var birtur voru tvær staðreyndarvillur í honum, á bls, 26 og 27. Ekki prentvillur heldur staðreyndarvillur: Á bls. 26 segir: Fyrir liggur minnisblað Davíðs Oddssonar þáverandi borgarstjóra um fund er haldinn var 5. ágúst 1968, þar sem mættir voru auk Davíðs, Geir Hallgrímsson, Jón G. Tómasson borgarlögmaður og Alfreð Guðmundsson er þar haft eftir Geir að þessar myndir ásamt fleiri munum, hefðu verið afhentar Geir af Jóhannesi Kjarval hinn 7. nóvember 1968 . Dagatalið rangt, þessi fundur var haldinn árið 1982, sagt í dómnum fundurinn hafi verið sama ár og meint gjöf sem skiptir máli.
Hér má benda á, að í dómnum er aðeins haft eftir Geir það sem Davíð Oddsson segir Geir hafa sagt. Í skýrslu Baldurs er þetta haft eftir Geir þetta sama haust: Geir Hallgrímsson þá v. Borgarstjóri, segist sannfærður um að gjöf hafi verið að ræða, en man ekki eftir því hvernig þetta bar að. Ekki staðreyndarvilla en að sjálfsögðu réttarmorð að orð Davíðs í eigin minnisblaði eru gerð þetta mikilvæg í dómsniðurstöðu, en svo sleppt því sem haft er eftir Geir í skýrslu Baldurs.
Hin staðreyndarvillan í dómnum er á bls. 27: .......og svo þegar er virt yfirlýsing Alfreðs Guðmundssonar frá 18. september 1968, sem hnígur í sömu átt. Á að vera 1982. Skiptir máli hvort þessi yfirlýsing var gerð 1868 eða 1982, veikir málstað fjölskyldunnar ef að þessi yfirlýsing Alfreðs hefði verið skrifuð sama ár og meint gjöf en ekki meira en áratug seinna þegar Baldur var fenginn til þess að rannsaka málið og yfirlýsingin eingöngu skrifuð þess vegna.
Þegar ég hafði samband við lögmann fjölskyldunnar, (ég sem fann villurnar), hafði hann samband við Héraðsdóm og þessu breytt í kyrrþey án þess að fjölmiðlum væri sagt frá. Ekki að það hefði breytt neinu, fjölmiðlar á Íslandi með í samsærinu gegn fjölskyldu minni.
Hvernig er hægt að vita hvenær þessar staðreyndavillur komust í dóminn, voru þær fyrir framan dómara þegar hann dæmdi, eða urðu þær til þegar dómurinn var vélritaður eftir á? Í mínum huga voru þessar staðreyndavillur í dómnum til þess að villa um fyrir fjölmiðlum og þannig þjóðinni, spillingin það mikil í íslenska réttarkerfinu að mínum dómi. Ég veit ekkert um hvernig þær komust í dóminn, en ég veit að það var ekki rétt hvernig þær voru lagaðar, hefði átt að vera formlegt á einhvern hátt.
Frávísun málsins hjá Mannréttindadómstóli Evrópu.
Síðast vil ég fara yfir meðferð málsins við Mannréttindadómstól Evrópu. Þar var málinu vísað frá af einum dómara, Päivi Hirvelä, konu frá Finnlandi. Eiginkona Guðmundar Alfreðssonar, Ineta Ziemele, er einnig dómari við Mannréttindadómstólinn. Hún er frá Lettlandi, nágrannalandi Finnlands og samskipi þessara landa í réttarmálum mjög náin. Bæði að Finnland og Lettland voru undir Rússlandi og réttarkerfi beggja þess vegna þaðan að einhverju leiti og að Lettland hefur notið aðstoðar Finna við uppbyggingu réttarkerfisins eftir sjálfstæðið, ef ég veit rétt.
Ég veit lítið um samskipti Guðmundar Alfreðssonar, Hirvölu og eiginkonu Guðmundar sín á milli eða samskipti þeirra allra við íslenska dómara og lögmenn á Íslandi, en mér skilst að innan Mannréttindadómstólsins séu Norðurlöndin og Eystrasaltslöndin mikið saman, jafnvel út af fyrir sig í gangi eða álmu, ekki rétt að einn dómari frá Finnlandi hafi vald til þess að vísa málinu frá (sjá meðfylgjandi bréf sem var aldrei svarað af Mannréttindadómnum).
Ég trúi því að spillingin í íslensku réttarkerfi teigi sig til Mannréttindadómstólsins, að Íslendingar þar séu í of miklum tengslum heim og ráði yfir málum sem koma frá Íslandi.
Í þessu sambandi get ég sagt frá atviki. Í eina skiptið sem Guðmundur Alfreðsson var í réttarsal á Íslandi vegna málsins til þess að bera vitni (hann bar líka vitni í gegnum síma), gekk hann upp að dómaranum Allan V. Magnússyni í dómarasæti og heilsaði með handabandi. Ég þóttist heyra á tal þeirra um son Allans sem Guðmundur jafnvel kenndi í Svíþjóð eða umgekkst. Ekki fyrr en hann snéri sér við að hann sá að ég var í salnum. Þá kom fát á Guðmund og hann byrjaði að heilsa öllum með handabandi sem voru ekki margir. Samkvæmt mínum skilningi fannst honum í lagi að ganga upp að dómara og heilsa sem kunningja ef aðeins lögmenn og dómari voru í salnum, stéttin sem fjölskylda í örþjóðfélagi.
Mér skilst að fyrirkomulagið, að aðeins einn dómari geti vísað frá máli við Mannréttindadóminn, hafi verið sett á mjög stuttu áður en þetta mál kom fyrir réttinn. Augljóst hvers vegna það er æskilegt að fleiri en einn dómari komi að frávísun, erfiðara að ná til fleiri dómara en eins. Päivi Hirvelä er frá Finnlandi og Guðmundur Alfreðsson laga prófessor við stofnun í Svíþjóð með margskonar tengsl við Finnland.
Eiginkona Guðmundar er dómari við mannréttindadómstólinn, kona frá Lettlandi og Hirvala kona frá Finnlandi, hægt að ganga út frá að þessar tvær konur þekki hvora aðra nokkuð vel og að Hirvala viti af eiginmanni Inetu og stöðu hans í þessu máli, hefði átt að gera hana vanhæfa.
Það minnsta, að þegar aðeins einn dómari getur vísað frá máli, að hann hafi engin tengsl við málsaðila og sé frá öðru svæði í Evrópu, sérstaklega þegar einn mikilvægasti málsaðilinn er laga prófessor í mannréttindum og vel þekktur hjá Mannréttindadómstólnum.
Frávísunin sjálf gefur svo engar skýringar hvers vegna málinu er vísað frá, eitthvað sem ég veit ekki hvort er eðlilegt en finnst mjög skrýtið. Mér var sagt af lögmönnum mínum að ég hefði réttmæta kröfu um umfjöllun við Mannréttindadómstólinn og mér gjörsamlega óskiljanlegt að síðan sé hægt að vísa málinu frá án rökstuðnings, ekkert réttlæti í því né eðlileg málsmeðferð samkvæmt mínum skilningi.
Ég veit ekki hvernig dómarar veljast til einstakra mála, hvorki við Mannréttindadómstólinn né á Íslandi en er mjög tortrygginn, tel möguleika á að Hirvölu hafi verið stýrt að þessu máli. Ég tel að þetta mál sé allt gegnumsýrt af því að vernda Guðmund, bæði vegna þess að það var vilji til þess að fá vissa útkomu og að Guðmundur er lögmaður og laga prófessor, tengdur Mannréttindadómstólnum í gegnum eiginkonu sína og starf. Mér skilst að Guðmundur sé innanhúsamaður hjá Mannréttindadómum, að vinna hans og fræðistörf séu notuð þar. Ég trúi því að bæði dómarar og lögmenn hafi gert orð Guðmundar rétthærri og veigameiri en ella vegna þess að hann er einn af þeim. Ég hef vissa samúð með Guðmundi Alfreðssyni, hann dregist inn þetta mál sem tengist æsku hans og föður, ekki honum að kenna ef að lögmenn og dómarar gera hann svo að lykilvitni í þessu máli.
Lokaorð.
Ástæðan að ég sendi þessa kæru sjálfur, er að ég tel ekki að hefðbundnar aðferðir í gegnum lögmann myndu bera árangur á Íslandi, enda fengi ég líklega engan lögmann til þess að hjálpa mér.
Allt réttvíst fólk hlýtur að sjá að þessir dómar eru í besta lagi rugl, nákvæmar, refsivert athæfi dómara. Hvernig gengur það upp að dómarar sem hafa vald til þess að refsa öðrum og jafnvel að setja í fangelsi, sleppi svo sjálfir við refsingu þegar þeir fremja svona gróft réttarmorð. Þessir dómar geta ekki staðið eða dómarar komist undan ábirgð á þeim.
Ég tel að þið sem vinnið í íslensku réttarkerfi hafi lítilsvirt fjölskyldu mína og haft mig að fífli, lögmenn og dómarar samvirkir. Þið hafið gert líf mitt erfiðara en ella, erfið lífsreynsla að verða fyrir svona spillingu, áfall sem ég mun aldrei komast yfir, gleymum ekki álaginu á fjölskyldu mína í áraraðir.
Ég trúði því að dómstólar á Íslandi myndu reyna allt til þess að finna sannleikann og reyna að gera rétt, alltaf tilbúinn að samþykkja það réttlæti, hvað sem það yrði. Kannski einfeldni og barnaskapur, en af sömu ástæðu er ég ekki tilbúinn að láta ykkur komast upp með að eyðileggja íslenskt þjóðfélag með svona réttarmorði.
Ég byrjaði á þessum málaferlum vegna réttlætiskenndar og mun halda áfram af sömu ástæðu, verður að láta þá dómara sem frömdu réttarmorðið, taka ábirgð á því. Eftir þennan dóm sem 5 Hæstaréttardómarar standa að, er Ísland ekki lengur réttarríki í mínum huga.
Má vel vera að þessi kæra sé ekki formlega rétt, en hvað er til ráða þegar dómsvaldið sjálft í landinu er bilað og spillingin teygir sig jafnvel til Mannréttindadómstólsins. Má vera nauðhyggja í mér, en ég þykist vita að ég geti ekki fengið lögmann til þess að gera þessa kæru með mér, að íslenskir lögmenn, samanber nafnlausa bréfið um að dómarar hygli sumum lögmönnum en ekki öðrum, vilji ekki neikvæða athygli dómara.
Í gegnum árin hef ég undrast þögnina á Íslandi um þetta mál, en hún er jú ekkert annað en viðurkenning að einn ástkærasti listamaður þjóðarinnar var rændur í ellinni.
Virðingarfyllst. Ingimundur Kjarval
1) Bréfið til Mannréttinda dómstólsins http://kjarval-skjol.blogspot.com/2013/03/bref-til-european-court-of-human-rights.html
Stjórnmál og samfélag | Breytt s.d. kl. 20:28 | Slóð | Facebook | Athugasemdir (0)
4.1.2011 | 03:00
Kapitalismi eða spilling.
Kapítalismi v. allt annað.
http://silfuregils.eyjan.is/2011/01/03/hannan-a-bandarikjamarkadi/#comments
Egill Helgason fer mikinn í síðasta bloggi sínu um muninn á Evrópu og Bandaríkjunum. Merkilegt að Egill sem er auðsjáanlega djúpfróður um ótrúlegustu hluti geti rætt af slíku þekkingarleysi um Bandarískt þjóðfélag. Skiljanlegt þó, hann eins og ég uppalinn á Bandaríkjahatri, eitthvað sem við losnum aldrei við. Hann segir:
að stór hluti Bandaríkjamanna hefur varla aðgang að heilsugæslu, að menntunin sem snauðu fólki í Bandaríkjunum er boðin er skammarleg, að að minnsta kosti 50 milljón Bandaríkjamenn lifa undir fátæktarmörkum, að vinnandi fólk í Bandaríkjunum nýtur mjög takmarkaðra réttinda, fær varla sumarfrí og að nánast hvergi í heiminum er ójöfnuður meiri og hefur farið mjög vaxandi. Bankar og auðhringir hafa algjört kverkatak á samfélaginu.
Bara að hinn sanni sannleikur er miklu flóknari. Bandaríkin eru nútímaríki ofan í frumstæðari þjóðflokka meðan að í Evrópu var þeim útrýmt fyrir árþúsundum, heilar þjóðir herleiddar, seldar í þrældóm eða bara murkaðar niður í þjóðarmorðum. Þetta gerðist aftur og aftur í sögu Evrópu. Saga Bandaríkjanna kannski ekki mikið bjartari bara miklu styttri. þjóðskipulag Bandaríkjann akom nærri óbreytt frá Evrópu, sérstaklega Bretlandi, það hinn bandaríski veruleiki. Má vel vera að bandaríska stjórnarskráin sé eitt merkilegasta plagg sögunnar en hugmyndirnar í því flestar fæddar í Evrópu
Egill minnist ekkert á að bandaríska heilbrigðiskerfið hefur bæði medicaid og medicare, kerfi gerð fyrir aldraða og tekjulitla. Það að bandarísk þjóðfélag virkar ekki í dag hefur akkúrat ekkert að gera með þjóðskipulagið, spillingin sem grefur undan öllum stoðum þess.
Sovét kerfið virkaði þangað til spillingin bar það ofurliði. Ísland hrundi ekki vegna þess að kapítalisminn gengur ekki upp, spillingin sem eyðilagði allt sem við vorum alin við að væri rétt og satt, Ísland étið innan frá af spillingu þangað til allt hrundi. Bara það að Ísland komst á lista yfir minnst spilltu þjóðir heims var spilling. Þeir sem áttu að vakta þjóðfélagið, gáfu því þessa einkunn meðan þeir sjálfir voru á kafi í spillingunni, íslenskir blaðamenn.
Það er talið að spilling í bæði Medicaid og Meidcare kerfunum kosti bandarísk þjóðfélag um 80 milljarða dollara ári.
Spillingin grefur um sig allstaðar. Dómsmálaráðherra Íslands vék frá í nokkra klukkutíma, vegna þess að viss vann fyrir hann, svo að annar ráðherra gæti skipað sama, son þriðja ráðherra, sem dómara á Íslandi.
Þessi gerningur hefur svo staðið í mörg ár og engin vilja taka á honum. Það er spilling sem er að eyðileggja allt, ekki hlýnun loftslags, fasteigna bólur, kapítalisminn eða aðrar þjóðfélagsgerðir heldur spillingin.
Stjórnmál og samfélag | Breytt s.d. kl. 03:05 | Slóð | Facebook | Athugasemdir (0)
7.8.2009 | 11:52